Granicznik

Niektóre tajemnice potrafią przetrwać całe lata.

Po blisko trzydziestu latach zostają odnalezione szczątki zaginionego strażnika granicznego. Jego syn próbuje ustalić, co się wtedy wydarzyło. Wraca w rodzinne strony, choć nie wszyscy będą temu przychylni.

„Granicznik” stoi bohaterami! Jak wiele książek ze strażnikiem granicznym znacie? Już sam punkt wyjścia wyróżnia tę książkę na tle innych kryminałów. Do tego każdy z bohaterów wnosi do historii coś ważnego.

Główny bohater, Maciej Zawicki, ma obsesję na punkcie zaginięcia ojca i siostry. Los go nie oszczędzał. Przez swoje zachowanie odtrąca swoich najbliższych. Wiadomość o odnalezionych szczątkach na nowo rozbudza w nim pragnienie poznania prawdy. Czas nie zawsze leczy rany.

Pozostali bohaterowie nie są tylko tłem. Są wyraziści, mają własne, często niełatwe historie. To urzekło mnie najbardziej. Sposób, w jaki autorka wplata w fabułę trudne społecznie tematy. Największe tajemnice noszą w sobie bohaterowie.

Rozwiązanie zagadki było dla mnie dużym zaskoczeniem, choć sama historia jest nieco bardziej złożona. Dość szybko można domyślić się, kto stoi za zbrodnią sprzed trzydziestu lat, ale autorka ma w zanadrzu jeszcze kilka niespodzianek.

Zakończenie jest mocne i zaskakujące. Zbierałem szczękę z podłogi! Dopiero później, analizując całą historię, zauważyłem moment, w którym autorka podrzuciła wyraźny trop. Mądry Polak po szkodzie.

A motyw? Stary jak świat, ale pokazany w ciekawy sposób. Zemsta połączona z chorą obsesją. W końcu trzeba kogoś obciążyć winą za swoje niepowodzenia.

Podoba mi się język i styl, w jakim napisana jest książka. Jest naturalny, może czasami nawet zbyt naturalny, ale ma to swój urok. Ja to kupuję.

Dawno nie czytałem tak dobrego debiutu. Aż ciężko uwierzyć, że to pierwsza książka autorki. Ode mnie 8,5/10. To jeden z tych debiutów, które każą zapamiętać nazwisko autorki na przyszłość. Zakończenie pozwala myśleć o kontynuacji, a ja chętnie poznałbym dalsze losy bohaterów.

Maciej Zawicki to funkcjonariusz Straży Granicznej ze Szczecina. Od wielu lat zmaga się z piętnem porzucenia. Gdy był małym dzieckiem jego ojciec opuścił swoją rodzinę. Na domiar złego po kilkunastu latach od tych wydarzeń zaginęła też jego ukochana siostra.

Zawicki przeplata dni spędzone na służbie z tymi poświęconymi bezskutecznym poszukiwaniom. Mimo braku efektów nie ustaje w wysiłkach by odnaleźć swoich bliskich.

Wszystko zmienia się, gdy na terenie strażnicy Wojsk Ochrony Pogranicza zostają znalezione szczątki jego ojca. To co do tej pory ustalił w jego sprawie zawaliło się jak domek z kart. Fakty, które ujrzały światło dzienne stają się początkiem jego prywatnego śledztwa mającego na celu uzyskanie odpowiedzi na pytanie. Jak człowiek, który zniknął przed laty, znalazł się w bezimiennym grobie?

To co odkryje może sprawić, że jego dotychczasowe życie straci całkowity sens i rozsypie się na kawałki. Tylko od niego będzie zależeć czy znajdzie w tych rozrzuconych niczym kawałki szkła fragmentach, materiał na posklejanie życia na nowo.

„Granicznik” to już kolejny debiut, który miałem przyjemność czytać. Po lekturze wiem, że poziom debiutów idzie mocno w górę. To była świetna książka.

Autorka książki, Lena Grau jest czynnym funkcjonariuszem Straży Granicznej, co od razu widać na kartach tej powieści. Lekkość pióra połączona z potwornie dobrze wykonanym researchem dała efekt w postaci książki „skończonej”. Tu zgadzało się naprawdę wszystko. Ten warsztat połączony z genialnie dopracowaną zagadką kryminalną, którą śledzi się na przełomie lat 80-tych, 90-tych aż do współczesności powoduje, że nie można się oderwać od tej pozycji.

Wracając do poziomu debiutu, droga autorko, przy tak wysoko zawieszonej poprzeczce, napisanie swojej pierwszej książki odbieram niczym wejście na Mont Everest – dwa razy.

Serio długo nie czytałem tak dobrego debiutu.

Polecam serdecznie.

Przeszłość, która rzuca długi cień...

Mówi się, że czas leczy rany, ale po lekturze „Granicznika” dopisałabym do tego zdania małą gwiazdkę: ...chyba że rany te skrywają mroczną tajemnicę sprzed trzech dekad.

Z ogromną dumą objęliśmy patronatem ten debiut. Lena Grau udowodniła, że wejście na rynek wydawniczy z przytupem jest możliwe, jeśli ma się do opowiedzenia historię tak gęstą od emocji i nieoczywistych wyborów.

Formacja w cieniu – Straż Graniczna jako bohater

To, co wyróżnia „Granicznika” na tle innych kryminałów, to rzadko spotykany w literaturze wgląd w struktury Straży Granicznej. Przyzwyczailiśmy się do komisarzy policji czy prywatnych detektywów, a tutaj dostajemy coś świeżego. Autorka z dużą precyzją (którą uwielbiam!) pokazuje realia pracy funkcjonariuszy SG i dawnego WOP-u. To formacja, która staje się tu niemal samoistnym bohaterem – z jej hierarchią, etosem i trudną historią na styku państw i systemów.

Jaworzec: Miejscowość, która milczy

Jeśli Szczecin jest tu tętniącym życiem punktem wyjścia, to Jaworzec jest sercem mroku. To jedna z tych niewielkich miejscowości, gdzie każdy wie o każdym wszystko, a jednocześnie nikt nie mówi głośno prawdy. Lena Grau stworzyła tu modelową, hermetyczną społeczność, która nie dopuszcza obcych i zaciekle broni swoich brudnych sekretów. W Jaworcu ściany mają uszy, a sąsiedzkie uśmiechy są tylko fasadą skrywającą strach i zmowę milczenia. To właśnie ten duszny klimat „małego miasteczka” sprawia, że podczas lektury czujemy narastający niepokój.

Bohater z ludzką twarzą i bolesna przeszłość

Od początku polubiłam postać Macieja Zawickiego. Zapomnijcie o niezniszczalnych herosach. Zawicki to postać z krwi i kości – człowiek, którego los mocno doświadcza i który ma swoje ludzkie słabości. Nie może wszystkiego, błądzi, czuje strach. To właśnie ta autentyczność sprawia, że kibicujemy mu z całego serca, gdy odnalezienie szczątków na terenie dawnej straży WOP wywraca jego życie do góry nogami.

Książka prowadzi nas przez dwa plany czasowe – współczesność i przełom lat 80. i 90. To był czas łatwych pieniędzy z przemytu, który kusił wielu. Jak się okazuje, konsekwencje tamtych wyborów nigdy się nie przedawniają, a dawna szajka przemytników wciąż może trzymać w garści losy mieszkańców.

Komu ufać w ostatecznej rozgrywce?

„Granicznik” to bolesna lekcja ograniczonego zaufania. Autorka stawia nas przed pytaniami:

Gdzie kończy się lojalność, a zaczyna zimna kalkulacja?

Czy sąsiedzi, których znamy całe życie, to na pewno sprzyjający nam ludzie?

Jak bardzo zdrada boli, gdy przychodzi od najmniej spodziewanej osoby?

„Granicznik” to wciągający, wielowątkowy debiut, który pozostawia czytelnika z wielkim niedosytem. Jeśli szukacie historii o poszukiwaniu tożsamości, o zdradzie i o tym, jak odnalezienie ciała po latach potrafi zniszczyć spokój całej okolicy to będzie to znakomita lektura.

Pani Leno, odliczamy do zapowiadanej kontynuacji! A Wy koniecznie nadrabiajcie tę premierę – o tym tytule będzie głośno!

Granicznik to książka, która dzieje się w dwóch wymiarach czasowych, dzięki czemu dokładnie poznajemy bohaterów i ich motywacje. Lata 80-te i 90-te to był czas łatwych pieniędzy zarabianych na przemycie w przygranicznych miejscowościach i wiele osób kusiło się wejść w ten bezwzględny i brutalny światek. Jednak w życiu nic nie jest za darmo, nic nie zostaje zapomniane i z czasem musimy ponieść konsekwencje swoich czynów.

Maciej Zawicki tytułowy Granicznik nie miał łatwego życia, a po latach miał jeszcze więcej wątpliwości i pytań co do życia i losów swojej rodziny.

Czy znaleziony ciało mężczyzny to ojciec Macieja Zawickiego?

Czy sąsiedzi, których znał niemal całe swoje życie to uczciwi i sprzyjający mu ludzie?

Czy można ufać przyjaciołom?

Przerażające jest to do czego zdolny jest człowiek pragnący osiągnąć swój cel, ile i kogo jest w stanie poświęcić, a nawet zabić. Czy są jakieś granice?

Granicznik to powieść, która ukazuje granice ludzkiej wytrzymałości, poszukiwanie własnej tożsamości i zdradzie, która przychodzi od najmniej spodziewanej osoby.

Bardzo dobrze napisana powieść, która świetnie zapoczątkowała karierę pisarską autorki.

Dodatkowym atutem jest pokazanie pracy funkcjonariuszy Straży Granicznej czy Policji i oczywiście Szczecina.