I wojna bałkańska na morzu 1912-1913

Opis od wydawcy

Uzasadnienie dla podjęcia tematyki działań morskich podczas I wojny bałkańskiej można odnaleźć choćby w jednym ze szkiców Jarosława Rubacha: Wojny bałkańskie z lat 1912–1913 należy uznać za jedno z najważniejszych wydarzeń z dziejów politycznych Europy Południowo-Wschodniej. Ich wynikiem było bowiem zakończenie procesu rugowania Turcji z jej europejskich posiadłości, zapoczątkowanego w 1878 r. Trudno się z tą opinią nie zgodzić. Pomimo to nie ma wątpliwości, że konflikty te nie są zbyt dobrze znane. Odnosi się to także do działań morskich, do których doszło w ich toku. Dlatego podjęcie próby ich przybliżenia wydaje się uzasadnione.

Brak zainteresowania tymi starciami nie dotyczy jedynie polskiej historiografii. Podobne podejście można odnaleźć także w innych środowiskach historycznych. Świetna czeska seria „Válečné lodě”, opisująca okręty wojenne i wojny morskie w dziejach, także nawet nie wspomina o tym konflikcie. Można zastanawiać, na ile te starcia były więc istotne dla historii kontynentu europejskiego, skoro pamięć o tych zdarzeniach nie jest na tyle silna, by zyskać choćby kilka akapitów w opracowaniach, mających ambicje w miarę kompletnych syntez tematyki wojenno-morskiej. Tych konstatacji nie zmieniają pojawiające się publikacje, także w polskiej historiografii, odnoszące się do losów I wojny bałkańskiej . Działania morskie podczas tej wojny pozostają bowiem na marginesie zainteresowań ich autorów.

Tymczasem była to wojna niezwykle ważna, choć najpewniej nie zawsze doceniana i przez to dostrzegana...

Prof. dr hab. Maciej Franz, urodzony w 1969 roku w Toruniu. Absolwent Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Profesor zwyczajny, kierownik Pracowni Historii Wojskowej na Wydziale Historii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Doktorat obronił w 1999 roku, zaś habilitacja w 2008. Tytuł profesora odebrał z rąk Prezydenta RP w 2019 roku. Stażysta Ukraińskiego Katolickiego Uniwersytetu we Lwowie, Akademii Wojsk Piechoty im. Piotra Sahajdacznego we Lwowie i Instytutu Ukrainoznawstwa im. Krypjakewicza we Lwowie. Członek Zespołu Historii Wojskowości przy Komitecie Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk, a także Komisji Wojen i Wojskowości Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Członek Rady Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, a także członek Rady Naukowej Instytutu Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego w Warszawie. Promotor 10 rozpraw doktorskich z historii i politologii. Autor ponad 400 prac naukowych i popularno-naukowych, w tym ponad 30 książek. Publikuje w Polsce, Ukrainie, Słowacji, Wielkiej Brytanii, Estonii i Rosji. Laureat grantów w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki. Naukowo zajmuje się historią wojen i wojskowości od czasów nowożytnych do końca XX wieku, a także losami ziem wschodnich Rzeczypospolitej, ze szczególnym uwzględnieniem inteligencji. Laureat Nagrody im. Leona Wasilewskiego w 2022 roku za serię „Archiwum Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie”.