Idąc w dobrą stronę

Rok 1998 siedemnastoletnia Ewa, mieszkanka sierocińca, przeżywa traumatyczne chwile, przez co sparaliżowana strachem ucieka w nieznane. 9 miesięcy później na świat przychodzi Jakub, jego matka umiera, a chłopiec trafia do tego samego sierocińca i tu po kilkunastu latach, w piwnicy znajduje stare zdjęcie młodej dziewczyny. Fotografia staje się początkiem do wznowienia śledztwa.

W książce przeplata się rok 1998 - los Ewy, jej ucieczka, później wydarzenia, które doprowadziły do jej śmierci, a stały się początkiem życia Jakuba, rok 2013 - nastoletni Kuba, którego coś pcha ku odkryciu tajemnic zaginięcia młodej dziewczyny.

Policjant, który po latach też chciałby poznać losy zaginionych osób.

Historie bohaterów idealnie przeplatają się ze sobą, to co było kiedyś ma duży wpływ na teraźniejszość.

Czy podejrzany były nauczyciel ma coś wspólnego z zaginięciami dziewcząt?

„Idąc w dobrą stronę” jest bardzo dobrym pierwszym tomem serii, który przykuwa uwagę, historie bohaterów są autentyczne, emocje ogromne.

Moją uwagę również przyciągnęła okładka, która idealnie odzwierciedla uczucia towarzyszące czytaniu.

Autor napisał książkę, która wciąga już od pierwszych stron, stopniowo dodaje kolejne informacje, tropy, odkrywa nowe elementy układanki, aby finalnie spiąć wszystko w całość, by teraźniejszość spotkała się z przeszłością.

Bardzo polecam powieść, autor ma lekki styl, a od książki nie można się oderwać. Jeśli lubicie historie z tajemnicą sprzed lat, zagadkami, które stopniowo rozwiązywane prowadzą do odkrycia prawdy, to na pewno będziecie usatysfakcjonowani po przeczytaniu „Idąc w dobrą stronę” i tak jak ja czekali na kolejny tom tej wciągającej serii.