Illuminae

„Illuminae” to powieść-eksperyment. Przepiękny przykład jak można bawić się formą, jak dostosować graficznie tekst do przedstawianych treści. Czemu mamy eksplozję opisywać w „nudny” zwykły sposób, skoro litery mogą rozsypać nam się na kartce? Po co prowadzić czytelnika za rączkę opisując wydarzenia od a do zet, jeśli można go zmusić do samodzielnego główkowania pokazując enigmatyczne raporty i zapisy rozmów?

Pod względem wykonania „Illuminae” jest perełką, o której ciężko zapomnieć. Miałam obawy, że z tak przedstawionej treści niewiele zrozumiem, ale do niczego takiego nie doszło. Z łatwością łączyłam kropki, nauczyłam się zwracać uwagę na szczegóły i sprawnie dopowiadać sobie potrzebne konteksty. Ta powieść przynosi satysfakcję nie tylko dzięki zajmującej historii, ale również z pracy własnej samego czytelnika.

Fabularnie książka jest młodzieżówką i przypomina nam o tym na każdym kroku. To historia o młodych osobach, pełnych emocji i pasji, wygłupiających się, mówiących dosadnym językiem, starających się opanować nerwy za pomocą sarkazmu. Często zapisy czatów przypominały mi moje własne rozmowy ze znajomymi, kiedy miałam 15 lat (tylko oczywiście wtedy nie ratowałam tysięcy ludzi w odległej galaktyce). Wygląda to wiarygodnie, ale może irytować osoby, które wolałyby się skupić na akcji, a nie na uczuciach.

Ostatnie 100 stron zaczęło mi się już trochę dłużyć, zwrot akcji gonił kolejny zwrot, a ja już czułam lekkie zmęczenie. Chyba wolałabym prostsze rozwiązanie, ale z drugiej strony takie poprowadzenie fabuły otwiera nam furtkę do kontynuacji, której jestem bardzo ciekawa (K&K czym nas jeszcze zaskoczycie?). Ogólnie całość czyta się bardzo szybko, książka wciąga i utrzymuje uwagę czytelnika, bo czujemy się, jakbyśmy rozwiązywali jedno długie śledztwo. Polecam, bo powieść naprawdę jest warta lektury, ale trzeba mieć na uwadze, z myślą o jakich odbiorcach powstała.

„Illuminae” to niesamowicie wydana książka, która nie przypomina tradycyjnej lektury. Mawiają, że diabeł tkwi w szczegółach i tak samo jest tutaj, wydanie jest obłędne, przypomina folder z danymi, które czytelnik chce odkryć. Jay Kristoff wspólnie z Amie Kaufman stworzyli historię, która zabiera czytelnika w odległą przyszłość, aż do roku 2575. Post apokaliptyczny- kosmiczny świat, w którym dzieją się przewroty. Kolonia Kerenza została założona przez mega korporację KWU, a jej celem były rzadkie surowce. Brzmi interesująco, prawda? Znam twórczość Jay’a Kristoffa, natomiast Amie Kaufman to była niewiadoma, chciałam to zmienić i przekonać się, jak pracuje, czym się kieruje, jaką ma wyobraźnię. Nie macie pojęcia, jak bardzo cieszyłam się na to wznowienie, chciałam już wcześniej poznać tą historię, jednak nie miałam okazji, trylogia Akta Illuminae była nie do zdobycia, jeśli jesteście zainteresowani tą historią to możecie już zacząć z nią swoją przygodę.

Główną bohaterką książki autorstwa Jay’a Kristoffa i Aime Kaufman pod tytułem „Illuminae” jest Kady Grant, jest młodą i inteligentną dziewczyną, która postanowiła rozstać się ze swoim chłopakiem Ezrą Masonem, nie chce mieć z nim nic wspólnego. Kiedy to robiła nie miała pojęcia, że jej świat się zmieni. Rozpętało się piekło, BeiTech Corp rozpoczęło wojnę na planecie i rozpoczęła się akcja ewakuacyjna. Ci, którzy mieli szczęście i przetrwali znaleźli się na trzech statkach ewakuacyjnych: Alexander, Hypatia i Copernicus. Nie są jednak bezpieczni, są ścigani przez pancernik wroga, nikt bowiem nie może ujść z życiem, nie może zachować się żaden świadek tego brutalnego ataku. To nie koniec problemów, na jednym ze statków zaczął rozprzestrzeniać się śmiertelny wirus, a na innym sztuczna inteligencja zaczęła być wrogo nastawiona do pasażerów. Kady stara się pomóc i dociec prawdy, ale jedyną osobą która może jej pomóc jest Ezra. Czy uda im się pomóc? Czy Ci ludzie mają szansę na przetrwanie?

„Illuminae” to książka, która w szczegółowy i dopracowany sposób ukazuje tajne wojskowe raporty, przesyłane wiadomości, różnego rodzaju schematy, a nawet fragmenty komputerowych kodów, czytelnik może poczuć się, jak agent, który usiłuje rozwiązać sprawę, do której został przydzielony. Recenzent jest jednym z ocalałych i jego zadaniem jest przetrwać nie tylko pościg pancernika Lincolna, ale także złowrogą sztuczną inteligencję i wirus. To była niesamowita gadka czytelnicza! Podróż, w która się udałam była jedną z wizji przyszłości, a wydanie książki jest tak świetne, że nie sposób się jest na nie napatrzeć. To perełka, która powinna się znaleźć w każdej biblioteczce nie tylko ze względu na jej szatę i sposób publikacji, ale także historię, która jest ciekawa.

„Illuminae” to także bohaterowie, Kady Grant jest niezwykła, jest szalenie uparta, inteligentna i wyszczekana. Jedna z tych, które nie dają sobie w kaszę dmuchać. Autorzy zadbali o to, aby ciężkie momenty straty i akcji były przerywane nutą humorystyczną, dowcipną wymianą zdań, która często odbywa się między przyjaciółmi i współpracownikami.