Iskra

„Iskra” to drugi tom cyklu Zaprzysiężeni autorstwa Alicji Wlazło. Historia Laureen, która odkrywa kim naprawdę jest i próbuje uratować swoją rodzinę oraz Sigarra, z którym łączą ją skomplikowane relacje.

Nie da się za wiele napisać o fabule, żeby nie zdradzić czytelnikom wydarzeń z pierwszego tomu.

Dość będzie jak dodam, że w tym tomie będzie naprawdę wiele się działo, a intrygi wśród Zaprzysiężonych będą zataczać coraz szersze kręgi i doprowadzą naszych bohaterów do wydarzeń, które zaważą na całym ich życiu.

Długo przyszło mi czekać na premierę (papierową, bo audiobook był wcześniej) kontynuacji Mroku. Byłam ciekawa w jakim kierunku rozwinie się akcja i co wydarzy się w i tak skomplikowanym życiu Laureen.

Akcja powieści jest niesamowicie dynamiczna i tak wiele się tu dzieje, że ciężko złapać oddech.

Nie wiadomo kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem. Laureen nie wie komu może zaufać, jednocześnie próbując znaleźć sposób na uratowanie bliskich.

Spotykamy dobrze znanych nam z poprzedniego tomu bohaterów, ale pojawia się też kilka nowych postaci, które wg mnie są wyjątkowo ciekawe. Zwłaszcza ich motywy, które póki co nie są jasne wydawały mi się mocno intrygujące.

W powieści jest jeden wątek główny, ale i sporo wątków pobocznych, które jednak – jak można się łatwo domyślić – odgrywają swoją rolę w fabule, nie są tylko „zapychaczem”.

Jest wiele ciekawych zwrotów akcji, są też takie, które mnie mocno zaskoczyły, bo serio się nie spodziewałam takiego rozwiązania.

Jeśli chodzi o bohaterów, to podoba mi się rozwój Laureen, to jak się zmienia pod wpływem tego co się dookoła niej dzieje. Widać, że nie jest jej lekko, a obojętność Sigarra nie wpływa na nią zbyt dobrze.

Ciekawą postacią jest również Ladysław. Jego działania nie są do końca klarowne, jego motywy nie są jasne, uważam że ta postać jeszcze wiele namiesza w kolejnym tomie.

Sigarr wydawał mi się w tym tomie jakby mniej widoczny, choć w fabule wcale nie jest go jakoś mało. Oddał trochę uwagi dla Silimira, co wprowadziło sporo ożywienia w jego relacje z Laureen. Czy to dla mnie plus? Ciężko mi powiedzieć, mam nadzieję, że nie wyklaruje się tu żaden trójkąt miłosny, bo jest to dla mnie motyw, którego nienawidzę z mocą tysiąca słońc.

Więc kochana Autorko – bardzo proszę, tylko bez takich…

Podobały mi się opisy walk, podobały mi się opisy miejsc, w których znajdowała się Laureen. Razem z nią odkrywałam Daenion, z pozostałymi Zaprzysiężonymi miałam szansę poznać inne miejsca. Autorka opisywała je bardzo plastycznie i obrazowo.

Zresztą widać, że Alicja Wlazło się rozwija, szkoli swój warsztat i styl. Książka jest dobrze napisana, czytało mi się ją z przyjemnością.

Wszystkie wydarzenia się ze sobą płynnie łączą. Fabuła jest spójna, akcja wartka i zaskakująca.

„Iskra” to naprawdę dobra kontynuacja Mroku i jestem niezwykle ciekawa, co się wydarzy w kolejnym tomie. Mam nadzieję, że na jego premierę nie będę musiała czekać kolejnych dwóch lat (tak, to przytyk wobec wydawnictwa, nie czekajcie tak długo z premierami kolejnych tomów!), bo tom drugi zakończył się w takim momencie, że ho ho!

Cieszę się, że dawno temu Mrok wpadła w moje ręce. Alicja Wlazło ma niewątpliwy talent i potrafi pisać fascynujące historie. Potrafi zaskoczyć, zaintrygować, wciągnąć do ciekawie wykreowanego przez siebie świata.

Jeśli nie znacie jeszcze cyklu Zaprzysiężeni, to zachęcam do nadrobienia zaległości. To naprawdę dobra lektura.

Polecam.

Minęło sporo czasu odkąd ostatnio miałam styczność z Zaprzysiężonymi, mimo to nie zdjęłam z nadgarstka „tej magicznej” bransolety, która czyni mnie jedną z nich. „Mrok” pochłonęłam dość dawno temu, potem odświeżałam nowe wydanie, którego zostałam patronką, ku mojej ogromnej radości „Iskra” zawitała w moje ręce zachwycając nie tylko okładką, ale i treścią. Historia Laureen i Sigarra była na tyle ciekawa i wciągająca, że postawiłam sobie za punkt honoru, aby dowiedzieć się, co było dalej. Wspomniana przeze mnie „Iskra” jest kontynuacją „Mroku”, zarazem drugim tomem cyklu Zaprzysiężeni, który nie tylko mnie spędza sen z powiek.

Twórczość autorki jest mi dobrze znania, nie można określić ją mianem debiutantki, to byłaby niczym ujma na honorze, a bestia zamieszkująca pod skórą nie byłaby zadowolona. Być może turlałaby się ze śmiechu z takiego stwierdzenia?

„Iskra” nie jest ostatnim tomem tej historii, aby poznać jej finał musicie uzbroić się w cierpliwość zupełnie, jak ja. Alicja Wlazło zaplanowała dla nas wiele przygód w świecie Zaprzysiężonych, powieść ma się doczekać, aż pięciu niesamowitych tomów. Na samą myśl zacieram dłonie puszczając wodzę fantazji i wyobrażając sobie, jak cudnie będą wyglądały kolejne okładki książek, które jeszcze są przed nami.

Nie ma wśród nas ludzi idealnych, nie myli się tylko ten, co nic nie robi. Zawsze przyjdzie nam dokonać jakiegoś wyboru, który nie zawsze może okazać się słuszny. Czy przez taki błąd możemy wiele stracić? Czy przez popełnione czyny możemy być gorzej postrzegani? Życie to nie tylko pasmo sukcesów, ale także przerażających czynów, których stajemy się świadkami.

Główną bohaterką „Iskry” jest Laureen można powiedzieć, że jest to kobieta, która miała w życiu wszystko, czego potrzebowała do pełni szczęścia. Niestety w brutalny sposób pani fotograf i młoda żona została doświadczona. Radość po ślubie nie trwała zbyt długo, a szczęście zostało kobiecie brutalnie wyrwane z objęć, a wraz z nią radość życia i chęć jego prowadzenia. Lauren otrzymała wybór za sprawą magicznej bransolety, tkwić dalej w rozpaczy, tak długo dopóki nic z niej nie pozostanie. Czy rozpocząć nowe życie, takie w którym nie wszystko jest bezpieczne i stabilne? Podjęcie decyzji było proste, śmierć lub walka, w której utrata życia także staje się ewentualnością. Laureen wybrała bransoletę, a z nią nowe życie i możliwości.

W „Iskrze” nasza bohaterka wraz z innymi kandydatami zostaje poddana próbom, aby stać się pełnoprawną Zaprzysiężoną. Nie należą one do łatwych, wymagają od niej wiele odwagi i samozaparcia. Przejście ich z wynikiem pozytywnym niczego tak naprawdę nie ułatwia. Sprawia, że wyzwanie dla kobiety dopiero na dobre się rozpoczyna. Wraz z Sigarrem pojawia się Deanionie, gdzie oczekuje na zaprzysiężenie. Zapanowanie nad własną mocą nie jest takie łatwe, jakby się mogło wydawać. Bez licznych i rozległych treningów się obejdzie. Wiadomo, że bez wysiłku nie ma żadnych efektów, niestety i obojętnie jakiego podejmie się zadania, nic nie przychodzi samo. Czy ciągła walka z samą sobą ma sens? Kim jest Kalista? Co chcę przekazać Laureen? Czy uda im się porozumieć i zjednać? Dlaczego wizje, których doznaje kobieta są takie istotne? Czy Sigarr w końcu pozwoli sobie na miłość?

„Iskra” jest powieścią, która tak na prawdę poprzez swoją fantastyczną fabułę dotyka motywy, które są nam bardzo bliskie. Przyjaźń dla nas jest bardzo ważna, tak samo jak lojalność i miłość. Świat jednak nie składa się jedynie z pozytywnych emocji, zazdrość napędza silną potrzebę sprawowania władzy, a ona w nieodpowiednich rękach potrafi sprowadzić na nas nieszczęście. Niesie strach i wolę walki, aby mimo wszystko stawić opór i spróbować zbudować nieco lepszy świat. Musicie przygotować się na intrygi, nowych bohaterów, nieco ciekawiej i barwniej zarysowanych tych starych, dobrze nam znanym, a także problemy.

„Iskra” to także relacje między szczególnie wysuwającymi się na przód bohaterami. Między Laureen i Sigarem napięcie przypominało jedną wielką sinusoidę, wykres raz brnął w górę niczym szalony rozpalając wszystko po drodze innym razem szron osiadał między nimi wprowadzając w czytelniku pewną dezorientację. Z jakim skutkiem? Czy nasi ulubieńcy w końcu dojdą do jakiegoś porozumienia? Czy głównej bohaterce uda się opanować nowe moce? Wszystko się komplikuje, a kolejne intrygi zdają się pojawiać na każdym kroku. Akcja wydaje mi się być nieco spokojniejsza niż w „Mroku”, ale wydaje mi się, że w kolejnych tomach czeka nas wiele przedsięwzięć i problemów, którym nasi bohaterowie będą musieli sprostać. Wszystko rozwija się w swoim własnym tempie. Styl autorki na pewno bardzo się poprawił, widać, że stała się dojrzalsza i pewniejsza siebie. Nie można pominąć tego, że w „Iskrze” mamy okazję poznać nieco lepiej świat Zaprzysiężonych, wspólnie z Kalistą uczymy się po nim poruszać. To naprawdę ciekawe miejsce, które z pewnością wielu z Was się spodoba.

„Iskra” jest lekturą obowiązkową nie tylko dla fanów i stałych czytelników Alicji Wlazło, ale także tych, którzy się wahali sięgnąć wcześniej po „Mrok”.