J. Robert Oppenheimer

Choć nie wszyscy kojarzą nazwisko J. Roberta Oppenheimera, chyba każdy z Nas słyszał o amerykańskiej operacji zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki w sierpniu 1945 roku. Biografię „ojca bomby atomowej” w sposób ciekawy i przystępny dla czytelników przedstawił Chris McNab w książce pt. „J. Robert Oppenheimer. Człowiek, który stworzył bombę atomową” z oferty Wydawnictwa RM, w przekładzie Marcina Kowalczyka.

Z kart tej książki przebija wizerunek Oppenheimera nie tylko jako genialnego fizyka teoretycznego, ale również jako człowieka targanego wątpliwościami, sprzecznościami i konsekwencjami własnych decyzji. Autor zręcznie łączy wątki naukowe z kontekstem społecznym i politycznym tamtych czasów, dzięki czemu biografia nie sprowadza się wyłącznie do suchego opisu osiągnięć naukowych jej bohatera. Poznajemy raczej Oppenheimera przez pryzmat jego relacji z innymi uczonymi, miłości do literatury, czy wreszcie: narastającego napięcia związanego z rozwojem broni jądrowej.

Biografia pióra Chrisa McNaba to dobra alternatywa dla tych, którzy nie przebrnęli przez pokaźnych rozmiarów narrację o tym fizyku pt. „Oppenheimer. Triumf i tragedia ojca bomby atomowej”. McNab zadbał o to, by w swej opowieści przedstawić najciekawsze fakty z życia jej bohatera, nie przedłużając nadmiernie wątków, które nie wymagają obszernego omówienia, a jednocześnie nie pomijając elementów kluczowych dla zrozumienia skomplikowanej osobowości Oppenheimera. Dzięki temu książka staje się idealną propozycją zarówno dla czytelników dopiero rozpoczynających swoją przygodę z historią Projektu Manhattan, jak i dla tych, którzy chcą jedynie uporządkować podstawową wiedzę na temat jego twórcy.

„J. Robert Oppenheimer. Człowiek, który stworzył bombę atomową” to rzetelna, ciekawie napisana biografia, która nie przytłacza objętością, a jednocześnie dostarcza solidnej dawki wiedzy. Idealna dla tych, którzy chcą zrozumieć, kim naprawdę był człowiek stojący za najpotężniejszą, jak dotąd, bronią w historii.

McNab stworzył biografię geniusza jednak nie taką opartą na suchych faktach, a dotykając bardziej emocjonalnej sfery i opisując dramat moralny, który był przekleństwem bohatera.

Poznałam czasy młodości bohatera ukazujące jego ambicje, fascynacje światem nauki, ale i filozofii. Ukazana została też błyskotliwa kariera akademicka i moment kluczowy dla jego życia i punkt zwrotny dla świata, czyli kierowanie Projektem Manhattan. McNab bardzo realistycznie oddaje aurę tamtych lat wraz z całą presją polityczną, jaką obarczano naukowców, którzy byli znacznie bardziej świadomi następstw swoich odkryć niż politycy.

Po filmie Nolana zainteresowałam się nieco Oppenheimerem i już nieco poznałam jego losy, dlatego ucieszyłam się, że autor nie postawił w książce na stawianie pomników, ale ukazał to bardziej ludzkie niż naukowe oblicze bohatera, bo co by nie mówić batalia z własnym sumieniem „ojca bomby atomowej” była dramatyczna. Obraz rozterek Oppenheimera po bombardowaniu był uderzający, a momenty załamania skutkujące stopniową przemianą w moralny sprzeciw wykorzystania nauki w konfliktach militarnych.

Duży plus za to, że autor pokazał szerszy kontekst polityczny i społeczny, który ujawnił spore napięcia między światem nauki, a władzą. Niby nie jest to nic nadzwyczajnego i nowego, ale obserwowanie konfliktu z rządem i odzieranie naukowego idealizmu w konfrontacji z politykami było czymś, co jeszcze bardziej świat polityków mi obrzydza.

Biografia opowiada nie tylko o samej bombie, ale tez prowadzi do refleksji nad ludzką odpowiedzialnością. Książka może wielu uświadomić, jaka jest cena geniuszu i prowokuje do pytania, czy naukowiec powinien odpowiadać za skutki swoich odkryć. Ciekawa i pouczająca lektura.