Jagnię

Krwiożercza i spaczona niewinność, przepiękna brzydota, natura na granicy szaleństwa i obsesji… „Jagnię” jest pełne sprzeczności, może zachwycić i obrzydzić jednocześnie, a na pewno zostanie w czytelniku na długo. Myślę, że Baudelaire pokochałby tę powieść.

Chociaż treść była wyjątkowo, że tak się wyrażę, niesmaczna, to nie mogłam oderwać swoich myśli od tej książki. Wypatrywałam godziny zakończenia pracy, żeby tylko już wrócić do domu i czytać. Nawet podczas bardziej monotonnych rozdziałów, nie mogłam się oderwać od lektury.

Zakończenie? Odpowiednie, szczęśliwe, smutne, takie jakie miało być. Jagnię prawidłowo potraktowało swoją Jagę, zrobiło dokładnie to, do czego było wychowane. Niektórzy zobaczą w tej historii wyłącznie wstrząsającą masakrę, ja widzę poemat utkany z wielu warstw. To działa. Brawo, pani Rose, jestem pod wrażeniem.

Teraz coś dla fanów mocnych wrażeń.

Ta książka przykuła całkowicie moją uwagę już pierwszym zdaniem.

Brzmiało ono następująco:

"W dniu swoich czwartych urodzin wyłowiłam z odpływu sześć odciętych palców."

Po takim wstępie nie mogłam się oderwać od lektury i tak było do samego końca.

To także książka bez happy endu, brutalna, dosadna, krw*wa i momentami wręcz obrzydliwa więc na pewno nie dla każdego się nada.

Publika kochająca horrory, thrillery i inne pływające w posoce rzeczy będzie zachwycona, tak jak ja.

Kanibalizm - temat niby znany, lubimy o tym czytać, jednakże tym razem jest opisywany ze strony... Dziewczynki.

Zaczynamy od tych właśnie czterech lat jakie my, idziemy z nią przez życie do końca.

Margot żyje z matką w domku w lesie, żywią się zbłąkanymi - tak ich nazywają.

Dziewczyna nie zna innego życia, od maleńkości karmiona inaczej niż większość ludzi.

Jest izolowana częściowo, bowiem do szkoły jeździ jednakże nie potrafi zapamiętać wielu rzeczy.

Ta historia o mrocznejz dusznej atmosferze pokazuje, jak izolacja, zimny chów i strach potrafią wypaczyć światopogląd.

Jak brak miłości i dokonanie trudnych wyborów może zmienić sposób myślenia.

Do tego myślę, że mogą dochodzić także zaburzenia psychiczne, wszak nie każdy przypadkowo uderzający kogoś w głowę myśli o spróbowaniu mózgu tej osoby...

I robi to.

Margot zaczynała dojrzewać jednocześnie zmieniając swój sposób myślenia, zaczynała dostrzegać, że to, co robią z matką, nie jest normalne, nie jest właściwe a jednocześnie była tak zdominowana przez rodzicielkę, że nie potrafiła się jej przeciwstawić.

A przymajmniej nie na tyle długo, by uratować siebie.

W książce możemy także odnaleźć nawiązania do macierzyństwa, które często odnajdują odzwierciedlenie w realnym życiu - nie oszukujmy się, w znacznej większości przypadków niemalże całe wychowanie dzieci, zajmowanie się domem i rodziną, spływa na matki.

Nie wszędzie, jednak jest to dość powrzechny i powielanu schemat.

Nie każda kobieta udźwignie życie obok partnera, który współistnieje blisko a jednocześnie daleko, nie dając żadnego wsparcia.

Ta historia jest nie tylko horrorem, obleśnym i brutalnym.

Ta historia to także mocno psychologiczna książka, która skłania do refleksji i jest pełna metafor a my dostrzegamy wiele schematów, które powielamy od pokoleń choć wyrażamy je w całkiem inny sposób niż nasze bohaterki.

Książka której nie radzę czytać przy jedzeniu.

Muszę przyznać ze chodziłam wokół tej książki jak wokół jeża. Niby chce przeczytać ale nie wiem, czy nie będzie to za mocne. Od początku wiedziałam, że to historia o kanibalizmie i tego się właśnie bałam.

Książka ta już zaczyna się od konkretów, nie pozostawiając nam żadnych złudzeń. To nie jest historia w której zastanawiamy się co się dzieje i czy przypadkiem .... Tu już w pierwszym zdaniu wiemy co się dzieje, jednak brniemy w tę historię by sprawdzić co będzie dalej.

"(...) tym byłyśmy dla tych ludzi. Historiami, uprzedzeniami i dokonanymi z góry osądami. Manipulowała nimi, by uwierzyli, że jesteśmy słabe, ale tak naprawdę byłyśmy ich końcem."

Kiedy zagłębiamy się w te książkę, czytając o pieczeni i obgryzaniu paluszków, to jednak nie jest tak mroczne jak wszystko co kryje się za tym wszystkim. Te niewypowiedziane traumy, niechciane wybory, trudne decyzje.

Bo czy dla dziecka wychowanego w tej dusznej atmosferze wabienia ofiar nie jest to codziennością?

Ta książka pokazuje jak łatwo inni ludzie odwracają wzrok, by mieć spokój. Jak bardzo można czuć się skrzywdzonym i jak dziwnych wyborów dokonywać.

To nie jest przyjemna książka, poruszająca, czasami dająca do myślenia, zaskakująca i szokująca już tak. Dla miłośników psychologicznie złożonych historii i mrocznych klimatów będzie to pozycja zdecydowanie warta uwagi. Ja skończyłam ją z żołądkiem ściśniętym w supeł.