Jedno po drugim

Styl autorki znałam już wcześniej i teoretycznie wiedziałam, czego się spodziewać, a dokładając do tego znajomy motyw zamkniętego pokoju, można by uznać, że ta książka nie mogła mnie niczym zadziwić. A jednak zaskoczenia były, zarówno pozytywne, jak i negatywne. 

Zacznijmy od tego, że niewiele byśmy stracili, zaczynając czytać tę powieść w połowie. Ruth Ware tak po prostu ma, że musi trochę porozwlekać, tym razem dotyczyło to jednak tylko początku, który był takim typowym wprowadzeniem do właściwej akcji. Przedstawianie postaci w taki sposób było o tyle bez sensu, że było ich na tyle dużo, że i tak dopiero, gdy akcja nabrała tempa, zaczęłam się orientować, kto jest kim. Mimo to już na tym etapie wytypowałam mordercę i niestety trafiłam. 

Podobało mi się oczywiście to, że narracja była podzielona na dwie bohaterki, bo dzięki temu mogliśmy śledzić wydarzenia z różnych perspektyw, mimo że nie dublowały się, tylko płynnie przechodziły z jednej na drugą. 

Spodziewałam się, że klimat będzie odgrywał dużą rolę, ale zupełnie nie poczułam atmosfery odciętej od świata chatki w ośnieżonych Alpach. Potencjał był tutaj ogromny, moje oczekiwania pewnie jeszcze większe, bo mam słabość do gór, ale autorka postawiła na inne elementy. Szkoda, bo wydaje mi się, że ten byłby najbardziej efektowny. 

Wiadomo, że najważniejsza była intryga i nie była wcale przewidywalna, mimo że dobrze wytypowałam sprawcę, to już jego motywacji odkryć mi się nie udało, a tym bardziej nie wymyśliłabym takich wątków pobocznych. 

"Jedno po drugim" to pozycja raczej dla tych, którzy lubią niespiesznie toczącą się akcję i mocno zarysowane tło obyczajowe. Pozostali mogą się przy niej troszkę nudzić, ale warto dać jej szansę i nie przekreślać przez senny początek. 

Moje 7/10.

Lektura „Jedno po drugim” to już moje czwarte spotkanie z autorką i równie udane jak w przypadku „Pod kluczem” i „Śmierci pani Westaway”. Jedynie „Dziewczyna z kabiny nr 10” nie do końca przypadła mi do gustu.

Luksusowy dom na odludziu z pięknym widokiem na otaczające go francuskie Alpy to przepis na cudowny firmowy pobyt, czy raczej tragedię? Zdecydowanie to drugie! Od pierwszych stron wiemy, że nie wszyscy wrócą z tej wyprawy żywi. Od początku też wyczuwa się ten klaustrofobiczny, przytłaczający klimat, który wzmaga się wraz z pogorszeniem pogody, która praktycznie odcina mieszkańców domku od świata.

Nie tylko aura jest niespokojna i wróży kłopoty, ale również stłoczeni w jednym miejscu ludzie reprezentujący odmienne stanowiska i jedna osoba, której głos może przeważyć szalę zwycięstwa którejś ze stron.

Gdy z wyprawy na stok nie wraca współzałożycielka firmy, a wkrótce potem schodzi lawina, pod wpływem strachu i narastającego napięcia pozostali mieszkańcy domku zaczynają odsłaniać swoje prawdziwe oblicza.

Czy bardziej niszczycielską siłą okaże się nieprzyjazna natura, czy zło czające się w człowieku?

Nakręca się karuzela strachu, wzajemnych podejrzeń i śmierci. Odcięci od świata goście znajdują się w surrealistycznym koszmarze, a wśród nich czai się morderca.

Z zapartym tchem śledziłam akcję przedstawianą z dwóch perspektyw zastanawiając się, kto okaże się psychopatycznym mordercą, a komu uda się przeżyć. Autorka znakomicie oddała przytłaczającą atmosferę pułapki, jaką okazuje się domek w górach. Podobnie jak zamknięci w niej goście, tak i ja nie byłam w stanie wyrwać się z niej do ostatniej strony, dając się ponieść narastającej lawinie podejrzeń, niepokoju i emocji. I choć zakończenie nie okazało się dla mnie zaskoczeniem, to lektura całości była olbrzymią przyjemnością.

Po poprzednich książkach autorki miałam mieszane uczucia, jednak ostatecznie postanowiłam przeczytać nowość, aby dowiedzieć się w którą stronę tym razem przechyli się szala. Jakie są moje przemyślenia?

'Przyjechałam, bo nie mogłam sobie pozwolić na to, by mnie tu zabrakło.'

Na wyjazd służbowy do domku w Alpach wybierają się przyjaciele i jednocześnie współpracownicy z firmy pracującej nad aplikacją muzyczną. W momencie, gdy spada lawina okazuje się, że na miejscu jedno po drugim umierają uczestnicy imprezy. Czy to tylko zbieg okoliczności? A może ktoś ma powód, aby mordować?

Na początku niewiele się dzieje, dopiero po długim wstępie otrzymujemy pierwszego trupa. I chociaż rozdziały są krótkie i całość czyta się bardzo szybko to nie odnalazłam dla siebie efektu wow. Sama zagadka rozwiązała się stosunkowo szybko i dopiero pod koniec wyczuwałam swego rodzaju napięcie. Czytając miałam raczej wrażenie, że sięgnęłam po historię obyczajową z elementami thrillera. I na tym poziomie historia byłaby naprawdę dobra.

'W pokoju zapada cisza. Zamykam oczy, ale to nie pomaga na moje poczucie bycia zamkniętą w pułapce, a może nawet je wzmaga.'

Spodziewałam się więcej. Więcej akcji, więcej napięcia i więcej niewiadomych. W efekcie otrzymałam dobrą historię, jednak niewyróżniającą się na tle innych. Klimat zamkniętej przestrzeni i kilkunastu osób okazał się niewystarczający. Niemniej z pewnością warto przeczytać, mniej oczekiwań i na pewno będzie wówczas więcej zadowolenia.

'Nikt nie potrafi być taki bezduszny. A nawet jeśli, to czy nie próbowałby udawać jakiegoś rodzaju zatroskania?'

"Luksusowy domek w górach wydaje się rajem na ziemi.Do czasu, gdy lawina nie zmieni go w piekło"

~"JEDNO PO DRUGIM" to kolejna, prze-genialna powieść kryminalna z domieszką thrillera Locked Room, który w ostatnim czasie trafił w moje ręce.To dzięki wam, a zwłaszcza @ruderecenzuje #rudemówiżedobre zgłosiłam się do zrecenzowania najnowszego "dziecka autorki".

~Będąc już jakiś czas po lekturze, kiedy emocje nadal we mnie buzują, rzekłabym, że po raz kolejny dzięki waszym poleceniom trafił mi się doskonały, rasowy kryminał z dużą dozą thrillera psychologicznego przy którym moja głowa mogła pracować na najwyższych obrotach by móc składać nowe elementy mrocznej i zawiłej układanki okraszonej mnóstwem tajemnic, kłótni i nieporozumień.

~Tym razem akcja powieści ma miejsce w luksusowym domku narciarskim w Alpach.

Już możecie sobie wyobrazić ten klaustrofobiczny, duszny klimacik.Sroga mroźna zima z mnóstwem śniegu, góry plus ciągłe ryzyko zejścia lawiny...

Więc, aby było jeszcze ciekawej z powodu szalejącej burzy oraz niszczycielskiej lawiny, wyjazd służbowy kilkuosobowej grupy ludzi kończy się totalnym odcięciem od cywilizacji.

Cała grupa zostaje wręcz uziemiona wewnątrz chaty, co staje się początek góry lodowej, która staje się spiralą nieszczęśliwych wypadków w których giną ludzie, dosłownie "jeden po drugim"

~Całą historię poznajemy za sprawą dwóch kobiet: Erin - która jest opiekunką ośrodka oraz Liz, jednej z uczestników wycieczki.To właśnie dzięki szczegółowemu, wielostronnemu poznaniu dwóch perspektyw, jesteśmy w stanie przyjrzeć się z bliska zaistniałym wydarzeniom, sytuacjom jak i bohaterom.

Uwielbiam takie manewry w książkach, kiedy całą opowieść poznajemy "oczami" kilkorga bohaterów.

~"Jedno po drugim" to tytuł dzięki któremu fani Agaty Christie będą miło ukontentowani z zawartości.Tym bardziej, że książka jest nieodkładana, co gwarantuje ciągłe napięcie, dreszczyk emocji, tajemniczości, świetnej psychologicznej kreacji bohaterów oraz pomysłowych manewrów które komplikują odkrywanie spektakularnego zakończenia.

Polecam gdyż naprawdę warto zagłębić się w tą niezwykle klimatyczna i zagadkową historie.

Ja ze swej strony czekam na kolejne nowości wydane spod pióra samej Ruth Ware.

Polecam J.K.

Francuskie Alpy, luksusowy domek dla narciarzy i młoda ekipa pracująca razem nad popularną aplikacją muzyczną - brzmi świetnie, prawda? Nic bardziej mylnego.

W trakcie cudownie zapowiadającego się służbowego wyjazdu wychodzi na jaw, że założycielom złożono poważną ofertę, co do zaakceptowania której są podzieleni.

By nieco się rozluźnić i odłożyć na bok podjęcie decyzji, współpracownicy udają się na stok. Niedługo po ich powrocie nadchodzi potężna lawina, która sieje spustoszenie na pobliskich trasach i praktycznie odcina domek od reszty świata. Niestety okazuje się, że jedna z osób nie zdążyła wrócić na czas. To jednak nie koniec tragedii - wkrótce staje się jasne, że w grupie skazanej na pobyt w odosobionej chatce jest osoba, która sprawia, że wszyscy są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

🎿🧤

Nie od dziś wiem, że Ruth Ware potrafi w mistrzowski sposób zbudować napięcie. Tak samo było w tej powieści. Atmosfera zagęszczała się tu z każdą kolejną stroną - początkowo niespiesznie, ale gdy doszło do kulminacyjnego momentu, mój poziom stresu poszybował ponad skalę.

Umiejscowienie akcji w zamkniętej przestrzeni było według mnie świetnym posunięciem. Nie domyśliłam się rozwiązania zagadki, więc czuję się usatysfakcjonowana konstrukcją całej intrtgi.

Jedyne co mnie zawiodło to ostatnie kilka rozdziałów, ponieważ spodziewałam się tam jeszcze jakiegoś większego elementu zaskoczenia (jak w ,,Pod kluczem"), a autorka poszła moim bardziej w kierunku powieści obyczajowej. Nie zmienia to faktu, że przez większość czasu bawiłam się świetnie i książka dostarczyła mi naprawdę sporej dawki emocji.