Gra kłamstw

Oprócz ulubionych autorów mam też takich, po których książki chętnie sięgam, bo wiem, że choć się nie zachwycę, to i nie zawiodę. Można powiedzieć, że czasami lubię przeczytać coś solidnego, nieco schematycznego, ale mającego w sobie to przysłowiowe coś, co odróżnia rzeczy wyróżniające się od przeciętnych. W przypadku Ruth Ware jest to po prostu klimat. Oceniam jej powieści z reguły między siedem a dziewięć w dziesięciostopniowej skali, więc to chyba najlepiej obrazuje mój pozytywny stosunek do jej twórczości.

"Gra kłamstw" to pozycja, w której główną rolę odgrywają relacje międzyludzkie zbudowane w młodzieńczych latach. Muszę przyznać, że to od razu sprawiło, że zaangażowałam się w tę historię. Lubię motyw zachodnich szkół średnich w literaturze kryminalnej i tym razem także się na nim nie zawiodłam. Stanowił on jedną oś narracyjną, tę opartą na retrospekcjach. Druga to teraźniejszość, w której cztery główne bohaterki spotykają się, by zmierzyć się z konsekwencjami swoich dawnych decyzji.

Podobała mi się kreacja postaci. Niełatwo jest stworzyć cztery tak różne osobowości, które stanowią też niejako monolit, ale Ruth Ware raczej nie miała z tym problemu. Oprócz tego, że każda z kobiet miała inny charakter, to autorka ukazała też ich przemiany z nastolatek w dorosłe osoby, nie zapominając też o tym, by zobrazować wpływ tych zmian na relacje całej czwórki.

Tytułowa gra okazała się być tylko preludium do kłamstw ważących na reszcie życia głównych bohaterek. Przemówił do mnie taki sposób budowania fabuły, te przeskoki między przeszłością a teraźniejszością, początkiem a końcem, by w końcu poznać sedno całej intrygi. To sprawiło, że lektura była naprawdę emocjonująca i tym razem autorce udało się uniknąć zbędnego przedłużania opowieści, co jej się niestety czasami zdarzało.

"Gra kłamstw" to jedna z najlepszych książek Ruth Ware. Emocjonująca, gęsta od intryg, trzymająca w napięciu, zaskakująca, klimatyczna... mogłabym tak długo. Gdyby wszystkie powieści autorki były takie jak ta, to bez wahania zaliczyłabym ją do kategorii tych ulubionych, ale będę jeszcze ostrożna i zostawię ją w pewniakach.

Moje 9/10.

Nierówna to była gra.

Trochę tajemnicza, trochę zakłamana, trochę zaskakująca. Lecz nie całkiem.

"Gra kłamstw" okazała się mniej różowa niż myślałam. Mniej porywająca i nie tak soczysta jak sobie wymarzyłam. Zabrakło mi w tej historii wiarygodności, o ile można oczekiwać wiarygodności po książce, w której ciągle kłamią.

Zmarnowany potencjał? A w życiu! Po prostu nie moja bajka. Tym razem marzył mi się rollercoaster, a dostałam spokojną karuzelę z kucykami. Nie można wiecznie dostawać tego, czego się chce, prawda?

- „ Witajcie w Grze kłamstw ”.

Szkoła z internatem.

Cztery przyjaciółki.

Ich życia tamtego lata się spotkały.

Ich losy zetknęły się.

Więź je połączyła.

I tajemnica.

Sekret.

Między nimi.

Między grą ich kłamstw.

Która niewinną być miała.

Między zawieszonymi słowami nieprawdy.

Która utknęła wraz z jego odejściem.

Odejściem ojca jednej z nich.

Który kochał swoje dzieci.

Nad życie. Tak bardzo, że...

Do końca tego życia je chronił.

To było kiedyś.

To kiedyś wraca teraz.

Nagle. I Niespodziewanie.

Niepokojąco. I mrocznie.

Jak przypływ wkrada się w ich życia.

Przeszłość ze słowami „ potrzebuję cię ” płynie.

Bo tam, w tej przeszłości coś się wydarzyło.

W mglistej toni tragedii się rozmyło.

W poczuciu straty ogromnej się rozpłynęło.

Na barkach nastolatków kłamstwo spoczęło.

Bo tylko z tym ciężarem na duszy mogli przetrwać.

I przetrwali. Choć cień za nimi kroczył.

Strachu. Wyrzutów. I złych snów.

Teraz. Tutaj. W tym miejscu. Gdzie kiedyś...

Teraz. Tutaj. W tym miejscu. Gdzie wtedy..

W Młynie rozproszonym pośród rzeki wód.

Stanęły one. Tamte przyjaciółki.

W ścianach tego domu ich dusze.

Tamtych nastolatek, którymi były.

Przybyły wraz z kłamstwem.

By chronić je przed wypłynięciem.

Ale to do siebie ma kłamstwo, że zawsze prawda je pokona. Później. Czy wcześniej. Mocniej. Czy słabiej.

A ta prawda rozproszy mrok przeszłości.

I choć w zgliszczach znajdzie ukojenie. I choć pochłonie czyjeś życia. Choć krzyczeć będzie i w płomieniach stanie. Wybrzmi.

Mam słabość ogromną do książek autorki. Ten klimat, jaki kreśli, zawsze gdzieś głęboko we mnie wnika. Przeszywa mnie za każdym razem niepokojem, niesie echo napięcia i jego lepkości. Tym razem słowa pisane tej historii zabarwione są odbiciami ludzkiego mroku. Nutami tragedii i smutku. Konsekwencjami wydobywającymi się z otchłani nastoletniej przeszłości. Poruszeniem i refleksją. Polecam.

Muszę jednak zwrócić uwagę na błędy. Zbyt duża ilość literówek się tutaj pojawiła. I czasami irytowała. Na szczęście finalnie nie zaburzyło to mojego odbioru tej opowieści.