Josie Quinn T.12 Dotyk śmierci

Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że Josie Quinn nie zamierza przejść na kryminalną emeryturę. I całe szczęście, bo ja też nie jestem gotowa się z nią rozstać.

To jednak nie jest zwykły kryminał. Sama Autorka przyznała, że to jej najbardziej osobista książka. Josie mierzy się z żałobą po śmierci ukochanej babci, a Lisa Regan pisała tę historię, przeżywając stratę swojego taty. I te emocje naprawdę czuć.

Josie przebywa na urlopie i chodzi na terapię. Kiedy odwiedza cmentarz, zamiast chwili spokoju znajduje⌠ciało kobiety. Ofiara dwa lata wcześniej straciła dziecko w tragicznym wypadku autobusu. Wkrótce ginie kolejna matka związana z tamtą tragedią, a całe śledztwo prowadzi do wydarzeń sprzed dwóch lat. Do tego dochodzą ciała z wlanym do ust woskiem. Klimat? Zdecydowanie jest.

No i oczywiście Lisa Regan znowu zrobiła ze mnie amatora kryminałów. Kiedy byłam pewna, że wiem, kto zabił, Autorka jednym plot twistem przypomniała mi, żebym jednak nie rzucała pracy i nie szła do policji.

Najbardziej imponuje mi jednak to, że po tylu tomach seria nadal trzyma świetny poziom. Napięcie nie siada, bohaterowie wciąż angażują, a strony znikają w tempie, którego mój sen zdecydowanie nie popiera.

Seria z Josie Quinn należy do jednej z moich ulubionych. W ogóle nie odczuwam tego, że „Dotyk śmierci” to już dwunasty tom, gdyż każdy z nich potrafi zaskoczyć czymś nowym. A ja zawsze z niecierpliwością wyczekuję premiery kolejnego.

Josie wraca do pracy po kilkumiesięcznej przerwie. Nie jest to łatwe, gdyż wciąż nie uporała się z osobistymi traumatycznymi przeżyciami. A już pierwszego dnia rozpoczyna śledztwo w sprawie morderstwa kobiety, matki jednego z dzieci, które zginęły w wypadku szkolnego autobusu. Wkrótce znajdują kolejne ciało osoby powiązanej z tym tragicznym wydarzeniem. Dlaczego giną osoby związane z wypadkiem? Jakie sekrety odkryje Josie?

Kolejny tom i kolejny zachwyt! Tym tomem Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że nie traci formy. Wręcz przeciwnie – jest dużo zaskoczeń, napięcia, ale przede wszystkim poruszone są tu tematy, które wychodzą poza typowy kryminał. Owszem, mamy tu jak zawsze zbrodnię, śledztwo, dużo poszlak i mylnych tropów. Jednak poza tym jest to historia o żałobie, ogromnej tragedii, traumie. Autorka udowadnia, że te trudne, bolesne tematy nie są jej obce, nie boi się o nich mówić. Dotyczyć one bowiem mogą każdego z nas. A w tym tomie doskonale ukazuje, jak wpływa na rodziców śmierć dziecka. Ich cierpienie nie kończy się w dniu pogrzebu. To niewyobrażalna tragedia, z którą muszą żyć dalej, gdzie często każdy dzień jest kolejną próbą przeżycia, a ogromnego bólu nie jest w stanie nic zagłuszyć.

Również Josie przeżywa swoją osobistą tragedię. Śmierć bardzo bliskiej jej osoby miała na nią olbrzymi wpływ. Nie jest w stanie dojść do siebie po tych tragicznych wydarzeniach i próbuje poskładać swoje życie na nowo. Bardzo lubię to, że za każdym razem mam okazję dowiedzieć się czegoś nowego o życiu Josie i lepiej poznać ją samą. I coraz bardziej uświadamiam się w tym, że pod twardą warstwą wierzchnią, którą są odwaga, ambicja i upartość, kryje się nieco zagubiona, delikatna, borykająca się z osobistymi dramatami i wewnętrznymi rozterkami kobieta, która też popełnia błędy i czasem potrzebuje pomocy. Od początku bardzo polubiłam tę postać, bo jest dla mnie autentyczna, a to zawsze cenię najbardziej.

Jak zawsze czytało mi się znakomicie. Styl autorki i krótkie rozdziały powodują, że przez powieść wręcz się płynie. Nie wiadomo, kiedy, a jesteśmy już na ostatniej stronie. Autorka po raz kolejny po mistrzowsku buduje napięcie. Dodatkowo historia przesiąknięta jest nutką tajemniczości, sekretów, co tworzy duszną atmosferę pełną niepowtarzalnego klimatu.

To historia, która doskonale pokazuje, że nigdy nie jesteśmy w stanie całkowicie odciąć się od przeszłości, a sekrety i tajemnice i tak w pewnym momencie ujrzą światło dzienne. Jak zawsze jest ciekawie, intrygująco, tajemniczo i nie sposób się oderwać od lektury. Te książki uzależniają, naprawdę! Czytajcie!

"Dotyk śmierci" to już dwunasty tom serii z Josie Quinn i trzeba przyznać, że jest to seria kryminalna, po którą sięga wielu czytelników. A czy trzeba czytać w odpowiedniej kolejności? I tak, i nie. Co prawda wydarzenia są ze sobą ściśle powiązane, ale autorka zgrabnie wprowadza czytelników w historię Quinn. Problem polega na tym, że jak zacznie się od tej części, to wszystkie poprzednie już nie będą tak zaskakujące, bo jednak dzieje się bardzo dużo w życiu głównej bohaterki.

No właśnie, bo zaczynamy tutaj klasycznie, od trupa. Ale zwłoki znalezione na cmentarzu sugerują, że nie jest to sprawa łatwa, a do tego prawdopodobnie powiązana z wypadkiem autobusu pełnego dzieci. I choć Josie dopiero wraca do pracy po własnych traumatycznych przeżyciach i po miesiącach zawieszenia, to może się okazać, że będzie to gwóźdź do trumny. Czy udźwignie ten ciężar żałoby?

Klasycznie, jak to u Regan, prowadzenie śledztwa nastawione jest na ludzi, ich uczucia, konwersacje, a przy tym pokazuje, że sprawa może Josie przerosnąć poprzez nadmiar emocji. Ale oprócz zawiłej fabularnie sprawy kryminalnej mamy tutaj też bardzo mocno rozwinięty wątek psychologiczny i to właśnie Quinn jest w jego samiutkim środku.

Autorka skupiła się bardzo mocno na emocjach buzujących w Josie, którą do tej pory pokazywała jako silną, zdeterminowaną, a teraz bardzo skrzywdzoną przez życie i nie widzącą perspektyw na jakiekolwiek szczęście czy w ogóle normalne funkcjonowanie. Nic dziwnego, strata bliskiej osoby potrafi zmiażdżyć człowieka. Przez całą książkę naprawdę nie da się jej nie współczuć i pewnie gro wrażliwszych czytelników nawet uroni łzę, ale nie przytłoczyło to fabuły, a to dla mnie najważniejsze.

Zagadka kryminalna jak zwykle zawiła, z twistami, pokręcona i ciężko się domyślić czegokolwiek, za co ogromny plus. A czy Josie się podniesie, czy Regan pójdzie w kierunku przekształcenia jej nieco w klasycznego śledczego z własnymi traumami, a nawet wpadającego w używki, czy to udźwignie? Tego się, mam nadzieję, jeszcze dowiemy.

Josie Quinn całkiem ładnie rozgościła się już na polskim rynku książki! „Dotyk śmierci” to dwunasty tom serii kryminalnej z tą bohaterką i choć, jak każdy, tak i ten przynosi oddzielną zagadkę kryminalną, to jednak emocjonalnie wiąże się ze zdarzeniem z tomu poprzedniego - możecie więc czytać go oddzielnie, jednak ze świadomością, że ten fragment prywatności postaci zdradza wycinek fabuły ze „Śpij, laleczko”. Jest jednak bardzo ważny dla rozwoju psychologicznego kreacji Josie, pakuje ją w obszary emocji, z jakimi mimo trudów swojego życia nigdy się nie zmagała. Po raz pierwszy wszystko, czego teraz doświadcza, staje w szarych, obojętnych barwach, nie cieszy jej nawet praca śledczej. A jednak w jakiś sposób śledztwo, z którym przyjdzie jej się zmierzyć, na nią oddziałuje - ból, jaki ona odczuwa, jest bardzo podobny do tego, co czują postacie uwikłane w intrygę. Oni wszyscy kogoś stracili, więc mimo że pozornie obcy, w jakiś sposób są jej bliscy, wymuszają zmierzenie się z tym, czego ona sama tak bardzo się boi. To jednak nie kryminał psychologiczny - choć emocje są w nim ważne, to najważniejsze cały czas pozostaje śledztwo. Śledztwo wielowątkowe, trudne, związane z wypadkiem i śmiercią kilkorga dzieci, do czego doszło dwa lata temu, a po czym nikt z zainteresowanych do tej pory się nie pozbierał. Dobre twisty, skupienie na rozmowach i dedukcji, sprawnie podrzucane tropy sprawiają, że bardzo trudno się od tej historii oderwać, a dynamiczny finał zaskakuje, a zarazem daje poczucie objawienia - to wszystko przecież było cały czas pod naszym nosem! Lisa Regan nawet w chwili, gdy sama przeżywa pokrewne z postaciami emocje, potrafi czytelnika zaangażować tak, że po lekturze nie pozostaje nic innego, jak znowu czekać na więcej!