Kalafiornia Mon Amour

"Kalafiornia Mon Amour" Agaty Wodzowskiej według mnie najbardziej przypadnie do gustu czytelnikom między ósmym a dwunastym rokiem życia, ale jest to książka na tyle uniwersalna, że sama się w niej zaczytałam. 😉

Jedenastoletnia Zoja mieszka w starej kamienicy na Dolnym Śląsku. Budynek zamieszkuje cała galeria osobliwości, ale o tym dziewczynka przekonuje się dopiero w obliczu klęski żywiołowej. Bohaterka na początku określa sąsiadów numerami mieszkań, nie znając nawet ich nazwisk. W stosunku do wielu z nich żywi uprzedzenia, które weryfikuje, kiedy wszyscy jednoczą się, by walczyć o przetrwanie w czasie powodzi.

Powieść polecam z kilku powodów. Po pierwsze, promuje pozytywne wzorce, pokazując siłę współpracy i przyjaźni. Uczy, że nie można oceniać kogoś po pozorach. Po drugie, skupia się również na ukazaniu, jak postępować w sytuacjach kryzysowych, co niestety nie jest często spotykane w literaturze dziecięcej. Po trzecie, to książka starannie wydana, idealna na prezent: twarda oprawa, przejrzysty układ rozdziałów i ciekawe ilustracje sprawiają, że jest bardzo atrakcyjna wizualnie. Całość dopełniają zamieszczone na końcu pytania do dyskusji, dzięki którym dziecko może doskonalić czytanie ze zrozumieniem oraz formułować własne opinie.

"Kalafiornia Mon Amour" jest zabawną i pouczającą historią, która zapadnie w pamięć Wam i Waszym dzieciom. Sięgnijcie po nią koniecznie, jeśli szukacie wartościowej i wciągającej lektury.

Czasem, jak chyba każdą mamę, dopadają mnie chwile zwątpienia, czy potrafię nauczyć moje dzieci właściwego rodzaju empatii, reagowania na potrzeby innych, tak zwanego „echa w sercu”, jak lubię to określać. Czy potrafiliby się właściwie zachować, gdy zaszłaby taka potrzeba? Czy umieliby dogadać się z otoczeniem, pamiętając jednocześnie o zachowaniu własnych granic? A co w sytuacjach kryzysowych? Takich, o które, mam nadzieję, nigdy nie będą musieli się nawet ocierać? Jak by sobie poradzili?

A potem sięgam po książki i dostaję papierowe narzędzia, które wzmacniają przekaz, na którym tak bardzo się skupiam. Gotowe pomoce z właściwymi wzorcami, które utwierdzają mnie w przekonaniu, że to, czego ja nie dopowiem, i tak zostanie w ich głowach dzięki ciekawej fabule🤞.

„Kalafiornia Mon Amour” Agaty Widzowskiej bardzo mnie zaskoczyła. Musiała odczekać swoje na półce, bo wydała mi się „zbyt ciężka” (nie oszukujmy się, wielka powódź i walka o przetrwanie nie stanowią typowo rozrywkowych elementów w literaturze dziecięcej), ale warto było dać jej szansę. Historia o jedenastoletniej dziewczynce, która w obliczu zagrożenia zacieśnia więzi z niezwykłymi sąsiadami, okazała się naprawdę wciągająca, a wątek kalafiora przyznaję, że zaskakujący. Kiedy bowiem wiatr przegania deszczowe chmury, najważniejsze jest to, by w sercach pozostał szacunek dla drugiego człowieka.

To jedna z tych książek, które nie dość, że w sposób pośredni uczą właściwych zachowań, to bezpośrednio pokazują, co robić w sytuacjach zagrożenia życia. 2 w 1 - wiedza i emocje, czyli połączenie w literaturze dla młodych zdecydowanie godne uwagi. Dlaczego więc takie książki nie są lekturami szkolnymi? 🤨

Stara kamienica ulica Zwykła 4,jej mieszkańcy żyją swoim życiem. Pod numerem 8 mieszka Zoja z rodzicami i starszym bratem. Zoja ma jedenaście lat, swoich sąsiadów określa numerem mieszkania ponieważ nikogo nie zna. Pod siódemką mieszka piętnastoletni chłopak, nazwała go Fito, na jego widok dziewczynce bije szybciej serce.

Kamienica ma tylu lokatorów, jednak nie ma żadnych relacji sąsiedzkich . Klęska żywiołowa, a dokładnie powódź wszystko zmienia. Mieszkańcy kamienicy stali się jedną drużyną, sytuacja zmusiła ich do tego by wspierać się i pomagać sobie nawzajem. Gdy jeden z sąsiadów miał atak wyrostka robaczkowego wszyscy starali się pomóc, gdy telefon był głuchy malowali słowo Help na materiałach pożyczonych od sąsiada, który maluję obrazy, każdy starał się być kreatywny i pomocny. Zoja wrzucała butelki do wody z prośbą o pomoc i adresem. Wzajemna organizacja życia w kamienicy zbliżyła mieszkańców do siebie, dopiero podczas powodzi sąsiedzi poznawali się nawzajem. To już nie była jedynka czy dziesiątka. Wspólnie przetrwali powódź. Przy bliższym spotkaniu o niektórych osobach Zoja zmieniła zdanie. Jedno dobro z tej powodzi to że lokatorzy kamienicy stali się sobie bliscy, życzliwi.

Kalafiornia mon amor to książka, która opowiada nam jak życie ludzi zmieniło się podczas klęski żywiołowej. Przed każdy za swoimi drzwiami żył swoim życiem, podczas powodzi byli zmuszeni do bycia razem, planowaniu od podstaw przygotowaniu posiłków, dbaniu o higienę, opiekowaniu się sobą nawzajem. Przy bliższym poznaniu niektórzy sąsiedzi tylko zyskali w oczach, okazało się że pozory mogą mylić.

W takich przypadkach bardzo ważna jest organizacja, plan, wspieranie się nawzajem. Polecam