Kłamcy

Niektórzy mówią, że małżeństwo to narzędzie opresji, gotowe sprowadzić człowieka (a zwłaszcza kobietę) do roli bezrefleksyjnego wykonywacza rutynowych czynności. I chyba jest w tym ziarnko prawdy, czego dowodzi powieściowa narracja autorstwa Sarah Manguso pt. „Kłamcy”, z oferty Wydawnictwa Filtry, w przekładzie Ewy Borówki.

Życie w cieniu męża, nieustanne przeprowadzki i trudy macierzyństwa ukazane w tej opowieści potęgują wrażenie kobiecego wyobcowania i budują obraz nieidealnego małżeństwa, trwającego niemal siłą ludzkiej woli przez kilkanaście lat. Ten miejscami przytłaczający czytelnika przekaz, pod piórem Manguso urasta do uniwersalnej narracji o próbach zachowania autonomii w obliczu mentalnego zniewolenia.

„Kłamcy” to lektura trudna w odbiorze z uwagi na tematykę, wywołująca wyraźny dyskomfort u czytelników, bo prawda w niej zawarta jest niewygodna i jako taka - boli najbardziej. Z ciężkim sercem czytamy o losach cierpiącej bohaterki, będącej w potrzasku uczuć - między miłością a nienawiścią - od których nie może się uwolnić. Naiwnie i ze wszystkich sił pragniemy szczęśliwego zakończenia tej historii, zastanawiając się momentami, co tak naprawdę uszczęśliwiłoby tak doświadczoną przez życie kobietę.

Ta powieść to fascynujące studium kobiecej psychiki, która po wielekroć wystawiana na próby, mimo wszystko próbuje ocalić się przed unicestwieniem. To również znakomity dowód na to, jak wiele jesteśmy w stanie znieść w imię miłości i troski o potomstwo. Wreszcie to też cenna przestroga dla wszystkich uciśnionych żon i matek, które za nic w świecie nie powinny powielać schematu Jane.

Bohaterka „Kłamców” dzieli się swoim „domowym piekiełkiem” po to, by zostać wysłuchaną, zrzucić z siebie ciężar tajemnicy i pokazać, jak szybko Nasze życie może wywrócić się do góry nogami. Z tym cennym przesłaniem, „Kłamcy” jawią się jako lektura idealna, zwłaszcza dla tych, którzy od lat pozostają w trwałych związkach.

Polecam, choćby po to, by po lekturze zrobić mały rachunek sumienia.