Kołatanie

Lubicie książki w nurcie realizmu magicznego?

Jeśli tak, to koniecznie musicie przeczytać "Kołatanie" Artura Żaka.

Zagłębiając się w lekturze tej książki przeniesiecie się do lat dziewięćdziesiątych XX wieku, do niewielkiej wsi w województwie łódzkim, gdzie poznacie dziewiętnastoletniego Piotra, który po śmierci dziadka Bronka zamieszkuje u swojej babci. Chce jej pomóc w trudnym dla niej czasie żałoby i dopilnować gospodarstwa.

Pobyt u babci to dla chłopaka powrót do dzieciństwa - to właśnie tu, u dziadków, mały Piotruś uczył się życia i spędzał beztroski czas. Teraz szykuje się do egzaminów na studia.

U babci Anieli czas upływa niespiesznie, tak samo od wielu lat. Kobieta zachowuje się tak, jakby nic się nie wydarzyło i jej mąż wciąż był obecny w ich domu. Gotuje mu, przygotowuje dla niego miejsce przy stole i stale z nim rozmawia.

Początkowo wszyscy myślą, że babcia przeżywa załamanie i nie radzi sobie z trudną sytuacją. Sam Piotr zaś, uważa że kobieta ma swoje niegroźne "dziwactwa" i stopniowo przyzwyczaja się do jej zachowania.

Nie dziwi go obecność Duszy Bronka, która zamiast odejść wraz z jego śmiercią wciąż tkwi przy swoich najbliższych, by chronić ich przed złem tego świata. To dzięki Niej poznajemy dziadka Bronka i jego historię, dostrzegamy ludzi i widzimy to, czego mężczyzna nie był w stanie zobaczyć za życia. Wspomnienia Duszy dziadka pozwalają lepiej zrozumieć sens wielu rzeczy na ziemi i pojąć motywy jego postępowania.

Pobyt Piotra u babci z każdym dniem staje się dla niego coraz bardziej mistycznym przeżyciem, tym bardziej, że przychodzi dzień, w którym sam zaczyna słyszeć złowróżbne wycie wilka...

Powieść "Kołatanie" Artura Żaka stawia pytanie o to, co dzieje się z nami po śmierci? Czy dusze naszych zmarłych przodków są gdzieś obok nas i nad nami czuwają? Czy możemy z nimi nawiązać więź?

Autor funduje nam magiczną i niezapomnianą podróż przez słowiańskie wierzenia, ludowe przesądy, zabobony i pradawne mity, w których spotkać można zmory, mary, widziadła, wilkołaki i strzygi.

Nieustanne przenikanie się świata realnego z tym, który jest nieuchwytny i nienamacalny jest fascynujące! Nie wiadomo, co jest prawdą, a co tylko ułudą, co robi Dusza, gdy pojawia się Cień...

Książka Artura Żaka to do bólu prawdziwa opowieść o dojrzewaniu, miłości, transformacji społecznej i ustrojowej, poszukiwaniu własnej drogi oraz odwiecznej walce dobra ze złem. Historia obnażająca skrajną głupotę i zaściankowość wiejskiej społeczności, zdolnej do najbardziej okrutnych, mrożących krew w żyłach zachowań...

Cudowna niezapomniana powieść, w której jest wszystko to, czego szukam w naprawdę dobrej literaturze: niebanalna fabuła, świetna narracja, doskonale skrojeni bohaterowie i ta szczypta magii... Czytajcie!

Wydanie tej książki jest przepiękne. Żółto-czarne boki uformowane jako las mogą wydawać się na niezwiązane z tematem, jednak ten, kto zaczyna wdrążać się w tą historię wie, że wisielca można spotkać przeważnie w lesie. Uczepionego silnych gałęzi, które pokrywają duże i szerokie liście, których cień niesie schronienie przed letnim upałem. Tam gdzie młodzi ludzie wyznają sobie miłość, gdzie dzieciaki biegają zbierać grzyby, czasami lepiej nie podnosić głowy do góry.

Historia przedstawia losy chłopca, który mógł żyć naprawdę, gdyż jej opowieść bardzo przypomina czasy mojego dzieciństwa. To chłopiec nad którym inni się znęcali, który dostawał manto za to, że był. To opowieść też o jego rodzinie, która nigdy nie była idealna. Ojciec, jedyny żywiciel rodziny pracujący za psie grosze, w słowach swojej żony był wrażliwym człowiekiem. Pił, bo cierpiał, bił ją, bo nadeszły złe czasy i gdyby nie dziadkowie, nie mieli by jak przeżyć miesiąca. W tym wszystkim syn, który o niektórych sprawach dowiadywał się z wielkim opóźnieniem, bo tak postanowili jego rodzice. Bardzo ubolewał nad chwilą, kiedy pragnął odwiedzić swojego dziadka, lecz zabroniono mu tam jechać. Zmarł, zanim zdążył go zobaczyć. To również opowieść babci, która dla innych była niczym szamanka, bo potrafiła przewidzieć, kiedy co złego się stanie. Tu wam wtrącę, że natura potrafi przewidywać przyszłość, tylko nie każdy potrafi i chce z niej czytać. Wiem to, bo uczę się jej od kilku lat i wiem, że się sprawdza. Czasami warto zwrócić uwagę na opisy w książce, bo chcą przekazać nam swoje wartości, ale to my musimy chcieć je znaleźć. Pomimo tego, że książka jest napisana w formie opowieści dorosłego później chłopca, bo dialogów jest jak na lekarstwo, to jednak warto wsłuchać się w jego ból i niezrozumienie dla świata. Tutaj więcej znajdziecie nienawiści i bólu niż w słowie ,,dużo". Tutaj mężczyzna wymierza kobiecie sprawiedliwość. Tutaj starsza kobieta wierzy w życie po śmierci i nadal chciałaby utrzymywać kontakt z mężem, pomimo tego, że odszedł. Tutaj jedyny głos jaki przemawia to jest sumienie wielu ludzi, skargi, pragnienia i kołatanie z dnia na dzień, byle do przodu. Byle coś się wydarzyło i wzeszło w końcu słońce. Potrafi poruszyć serce zwłaszcza tych ludzi, którzy doznali kiedyś niedostatku.

Książka „Kołatanie” Artura Żaka, jest tak różnorodna i poruszająca tak wiele wątków, że trudno jest ją opisać. Zacznę może od strony wizualnej, gdyż jest ona cudownie wydana. Twarda oprawa, ładna wklejka i wyjątkowe barwione brzegi sprawiają, że od razu książka ta się wyróżnia.

Jest to opowieść o Piotrze, który po śmierci dziadka postanawia zamieszkać z babcią na wsi. Odkrywa, że babcia nie może pogodzić się ze śmiercią małżonka i ciągle zachowuje się tak jakby on tu był. Po pewnym czasie okazuje się, że może faktycznie babcie łączy coś z duszą dziadka. Piotr na wakacjach poznaje Lidkę, w której się zakochuje, niestety ta miłość zwiastuje kłopoty, a jakie przekonacie się czytając tę książkę.

Drugi wątek opowiadany jest przed duszę Bronka, tu znajdziemy mnóstwo odniesień do słowiańskiej mitologii, sytuacji politycznej lat 90tych, jak i czasu powojennego, pokazuje z czym trzeba było się zmierzyć mieszkając na wsi. Smutna prawda o alkoholizmie i akceptacji przemocy wobec kobiet.

Troszkę zagmatwana to powieźć, można powiedzieć że dusza Bronka kołacze się to tu to tam. Przedstawia smutne historie innych dusz, które pozostały na ziemi, gdyż przydarzyła się im ogromna krzywda. Tropiąc zło, które stara się swoje szpony zatopić w jego bliskich.

Zabrakło mi jednego, z jakiego powodu Lidkę musiał spotkać taki los.

„Ból zawsze szuka ujścia, bo sam w sobie niszczy wszystko, a przede wszystkim tego, kto go nosi”.

Cóż to była za podróż. Budząca przyschłe emocje. Wskrzeszająca zwiędłe wspomnienia. Podrywająca usta do uśmiechu. Dopominająca się komentarza. Wyciskająca łzę. Żądająca deklaracji..

Na tle pamiętnych wydarzeń historycznych, czasów wojny, powojennych, komunistycznych, przeskakując do lat 90. XX wieku, Autor obrazowo opowiada historię mniej pamiętnych wydarzeń w małej polskiej wsi w województwie łódzkim. Przedstawia postacie, które być może każdy z nas kiedyś znał lub zna z opowieści rodziców czy dziadków. Uchyla drzwi do przeszłości, do jej mrocznych i bolesnych obrazów i wspomnień, „które mogły kąsać i jątrzyć rany”. Przedstawia trajektorię kilku życiowych dróg. Staje nad przepaścią zbudowaną przez czas. Prawi, jak trudno i łatwo jednocześnie, jest pozbyć się w życiu złudzeń. Przypomina kilka wiejskich zabobonów i klimat słowiańskich wierzeń. Przenosi też czytelnika do miejsc, gdzie rzeczywistość nakłada się na siebie, i do tych, gdzie codzienność jest bardziej namacalna. Daje odczuć, jak smakuje urwana w połowie stara opowieść..

„Kołatanie” to powieść obyczajowa w nurcie realizmu magicznego z pewnością zakrawająca o literaturę piękną. O tym, co jest w życiu ważne, a co nie jest ważne, choć ważnym się zdaje. O potrzebie iluzji zaangażowania, głodzie obsesji, łaknieniu sensu, apetycie na wieczność. Kurzy w głowie, zaprasza do trzymania się życia kurczowo i rzeczywiście nadaje biciu serca pewien rytm..

„Kołatanie” to niezwykle urzekające spotkanie z literaturą wysokich lotów.

Polecam.