Księga duchów

Czy jest coś przyjemniejszego niż czytanie intymnych wyznań miłości o relacji dwójki pisarzy, których się podziwia od lat? NO NIE MA! Siri zafundowała mi tu takie emocjonalne niebo, z taką odwagą i otwartością wprowadziła mnie w świat jej i Paula Austera - z taką czułością i pięknem, że po jej przeczytaniu siedziałam jak oniemiała. Nie brak tu oczywiście fragmentów trudnych - zwłaszcza początek może wydać się przygnębiający, bo najpierw Siri Hustvedt rozprawia się z chorobą swojego męża, jego śmiercią i żałobą po nim, ale robi to z sobie charakterystyczną klasą. Podziwiam tę kobietę jeszcze bardziej i cieszę się, że było mi dane poznać tę książkę. Polecam wszystkim wrażliwcom zakochanym w miłości

Miłość. Żałoba. Strata. Ból.

Związek poetki i pisarza trwał 43 lata. Miał wszelkie odcienie miłości, te trudne i pełne bólu także. „Księga duchów” jest nieoczywista, dotąd nie spotkałam się z połączeniem: listów (umierającego dziadka do wnuka, młodej zakochanej pisarki do obiektu westchnień), raportów z Raklandii do przyjaciół, esejów, pewnego studium żałoby i pamiętnika. I choć nie jest to łatwa książka, to właśnie te przeskoki „pomiędzy” sprawiają, że nie sposób tę książkę odłożyć. A nawet jeśli, gwarantuję, że będzie w Was pracowała.

Siri żyje. Paul odszedł dwa lata temu, ale zdaje się, że oni ciągle mają ze sobą kontakt. Metafizyczny? Ona wie, że „musi przeżyć odejście i żyć dalej”. Nie tylko czeka na nią „uporanie się z chmurą pośmiertnych biurokratycznych spraw”, ale przede wszystkim z dojmującą pustką i tęsknotą za częścią siebie, czyli zmarłym mężem. Ta książka dowodzi, że czasami warto, by ból i rozpacz doszły do głosu, nie trzeba za wszelką cenę być silnym i od razu przeć do przodu. Żałoba to proces. Wymaga więc czasu.

Lubię zatopić się w niezwykłej historii, jak ta. Daje wiarę, że prawdziwa miłość istnieje i jest ponad ❤️.

Polecam.

Dziękuję za egzemplarz do recenzji.