Kultor

To kolejna pozycją tego autora, którą przeczytałam. Jak do tej pory numerem 1 pozostaje Inkub. Pomysł na historię - świetny. Nie znam wielu książek o tematyce sekt (genialny pomysł ze wstawkami o sektach - można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy). Sama historia trochę się ciągnie - autor kilkadziesiąt razy powtarza coś co zostało już napisane wcześniej. Nie było zbyt wielu zwrotów akcji, opowieść jest raczej stonowana, na jednym poziomie. Końcówka- faktycznie dość zaskakująca, ale mnie nie usatysfakcjonowała. No i nie poznałam finału historii po tylu przeczytanych stronach! Teraz nie pozostaje nic jak tylko czekać na kolejną książkę.

„Kultor” to idealna pozycja dla fanów mrocznego klimatu, który gęstnieje wraz z rozwojem wydarzeń. Pozycja obowiązkowa dla osób, które czytały „Inkuba”, ale można ją przeczytać nie znając tego tytułu (choć uwierzcie mi, będziecie chcieli go poznać). Ilość stron bynajmniej nie jest przeszkodą, ponieważ wciągająca fabuła sprawia, że powieść czyta się naprawdę szybko.

Historia przedstawiana jest z dwóch osi czasowych. Rozdziały zatytułowane TERAZ, opisują aktualny stan wiedzy i sytuację, w jakiej znaleźli się dwaj mężczyźni, pracujący dla organizacji pomagającej członkom sekt uwolnić się spod jej wpływów. Jednak żeby dowiedzieć się co doprowadziło ich do obecnej sytuacji, starają się odzyskać swoje wspomnienia, który możemy poznać w rozdziałach o nazwie KIEDYŚ. Początkowo to właśnie te retrospekcje budziły u mnie większy lęk.

Podobało mi się to, że przed każdym rozdziałem znajdują się fragmenty dotyczące działania sekt. Pozwala nam to poznać schematy jakimi się posługują ich przywódcy, aby zwerbować nowych wyznawców, a to może pomóc nam w porę rozpoznać zagrożenie.

Mocną stroną tej powieści są doskonale wykreowane postacie, zarówno głównych bohaterów, jak i członków sekty. Wraz z rozwojem fabuły, zmieniło się również moje nastawienie do wyznawców zamieszkujących na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Nie wiem, może sama uległam ich manipulacjom, ale przestali wydawać mi się niebezpieczni. Obserwujemy również przemianę głównego bohatera, który odnajduje w sobie nieprzepracowane traumy z przeszłości.

Mimo, że czytając odczuwałam niepokój, który z każdą kolejną stroną narastał, zabrakło mi mocnego punktu kulminacyjnego. Czuję lekki niedosyt, ale jednocześnie jestem zaciekawiona, co wydarzy się w kolejnej powieści. Bo okazuje się, że to nie koniec tajemnic, które należy odkryć.

Niemal trzy lata fani dobrej powieści grozy Artura Urbanowicza czekali na kolejną jego książkę. I oto jest – najgrubsza z dotychczasowych, z najpiękniejszą, w mojej ocenie, okładką. Czy również pod innymi względami okazała się naj? O tak!

Lasy Suwalszczyzny – w tym pięknym, niemal idyllicznym zakątku Polski Autor osadza opowieść o toksycznych ideologiach, manipulacji, traumie i tęsknocie za potęgą. Nie wybiera go przypadkowo. To właśnie tu skrywa się tajemnicze zgromadzenie, odcięte od świata i chroniące swój kult za wszelką cenę. Dla jego wyznawców to miejsce święte. Żywe. Niebezpieczne.

Poznajemy dwóch przyjaciół – łowców sekt, pracowników do zadań specjalnych w fundacji Straż Ochrony Rodziny. Kiedyś sami byli tymi, którzy potrzebowali pomocy. Teraz budzą się zamknięci w metalicznym pomieszczeniu przypominającym grobowiec. Nadzy. Bez wspomnień. Bez imion. Z jednym tylko pewnikiem — nie trafili tu przypadkiem i nie są sami. Nadal są wyzwolicielami, czy może ponownie stali się ofiarami?

Stopniowo, wraz z przebłyskami pamięci narratora, zaczynamy składać w całość poszczególne elementy koszmarnej układanki. Piekła, w którym zło przybiera wiele twarzy. Bogate materiały SOR-u o sektach pozwalają zrozumieć mechanizmy zniewolenia — od zaspokojenia potrzeby bliskości i poczucia wspólnoty, przez manipulację emocjonalną, aż po utratę tożsamości. Umożliwiają wniknięcie w psychikę zarówno ofiar, jak i oprawców.

W „Kultorze” nie ma jednego potwora. Bo potwory są w nas. Wychodzą z ciemności, przywoływane pragnieniem kontroli, dominacji, nieśmiertelności. Kompleksem Boga. Czy komukolwiek można zaufać? Czy główny bohater i jego Przyjaciel mogą liczyć chociaż na siebie? Ich relacja balansuje na granicy braterstwa i rywalizacji, miłości i nienawiści, zdrady i oddania. Bo postacie tworzone przez Autora mienią się wszystkimi odcieniami szarości, a nasz narrator mierzy się z własnymi demonami. Dosłownie i metaforycznie.

Autor nie oszczędza czytelnika. Uderza celnie, łącząc mrok z napięciem, realizm z czymś, czego nie da się racjonalnie pojąć. Wciąga do świata, w którym granica między człowiekiem a potworem jest rozmyta jak krwawe ślady na śniegu Suwalszczyzny. I już nie wypuszcza. Nie pozwala odetchnąć. Nie pozwala się odwrócić. Dynamiczna narracja skacze między „teraz” a „kiedyś”, między walką o wolność a koszmarem zatracenia. Mroczne lasy Suwalszczyzny to już nie tylko sceneria. To żywe, pulsujące miejsce. Jakby same były bohaterem. Jakby widziały i pamiętały wszystko.

To powieść, która wbija się w umysł i długo w nim zostaje. To groza, która nie potrzebuje duchów ani trupów, wystarczą ludzie, ich chore pragnienia i to, co czai się na granicy podświadomości. To książka o sekcie, ale też o nas. Bo każdy w odpowiednich warunkach, może zapragnąć należeć do czegoś większego. Tylko czy potrafimy dostrzec, kiedy wspólnota staje się pułapką, a charyzmatyczny lider oprawcą? A może są rzeczy, których nie da się logicznie wyjaśnić? Może są siły, które budzą się w mroku, gdy człowiek przekracza granice człowieczeństwa? W „Kultorze” rzeczywistość pęka, a przez szpary sączy się coś, co nie powinno istnieć. Coś, co nie daje się opisać ani zrozumieć. Odważysz się sprawdzić?

Na zakończenie dodam tylko, że miłośnicy prozy Autora znajdą w tej powieści sporo smaczków, których wyszukiwanie okaże się prawdziwą przyjemnością. Nic więcej nie zdradzę, by nie pozbawić Was fascynującej zabawy. I gwarantuję, że będziecie chcieli więcej!