Labirynt: Droga ku światłu

Jeśli są książki, które zabierają w podróż a zamiast czytania przechodzi się je, to ta właśnie taka jest, jest sama w sobie labiryntem, o którym opowiada. Brandwood nie przedstawia labiryntu jako ciekawostki, czy ezoterycznego gadżetu, tutaj otrzymałam wizje struktury duchowej, która może prowadzić do wielkich transformacji.

Duży puls dla autorki należy się, za to że nie skupiła się tylko na opisach i symbolice, tutaj otrzymałam narzędzie, bo labirynt nie jest wzorem, to swoista mapa świadomości, to przestrzeń gdzie umysł się wycisza, a do głosu dochodzi intuicja.

Autorka poświęciła sporo miejsca tworzeniu labiryntów i to w sposób fundamentalny, tutaj jest tworzenie ich od prostszych form rysowanych, czy układanych, po wielkie konstrukcje, jednak w tym wszystkim nie chodzi o tworzenie ich w sensie architektonicznym, a bardziej tworzeniem przestrzeni do dialogu, o tym co ukryte, zapomniane, albo schowane i czekające na uświadomienie.

Książa jest niezwykle naturalne, nie ma tu nachalności. Praca z Kołem Roku, bogami, żywiołami nie sprawia, że publikacja staje się podręcznikiem, bardziej nadaje jej naturalny rytm świata, który ma korzenie w przyrodzie i cykliczności, bo to także przestrzeń do celebracji zmian i to nie tylko tych pozytywnych.

„Labirynt” pokazuje, że zamiast uciekać, zawsze warto wejść w głąb siebie, ta książka prosi o powrót do niej z różnymi intencjami, pytaniami, czy nawet potrzebami, bo w labiryncie zawsze można znaleźć coś nowego i na pewno wychodzi się z niego odmienionym.