Latarnia uśpionych miłości

Czy sięgając po „Latarnię uśpionych miłości” spodziewałam się książki, która poruszy mnie to szpiku kości? Kompletnie nie. W morzu premier łatwo się pogubić, coraz ciężej trafić na perełkę. Książki podobają mi się, owszem, nawet i bardzo! Jednak mało która porusza jakieś skrywane, czułe struny.

„Latarnia uśpionych miłości” to rozwleczoną podróż przez czasy nastoletnie i dorosłość Alby i Enola. Ona- buntowniczka popełniającą wiele błędów. Nie myśli o konsekwencjach swoich czynów, miałam wrażenie, że istnieje dla niej tylko tu i teraz. Enola definiuje jedno zdanie: miał starą duszę. Zawsze ciut wycofany, skryty, żyjący w swoim rytmie. I uczucie, buzujące między tą dwójką od pierwszego spotkania.

Współczesność przetkana jest z czasami przeszłymi, nutką tajemnicy. Dodatkowa perspektywa morza niesamowicie ubarwnia tą historię, to była moja ulubiona narracja. W tych rozdziałach nic nie może się ukryć, żadna emocja.

Na deser Pelayo- dziadek. Coraz bardziej schorowany, nieszczęśliwy. I przebłyski przeszłości, wspomnienia wyłapane z chwil, których nie chce zapomnieć, zapisane na kartkach. Bo coś, co miało taką moc, nie może zniknąć w nicości.

Płakałam. Żałowałam, chciałam kłucić się z losem. Finalnie moje serce znalazło ukojenie, i naszła mnie myśl, że czasem szczęśliwe zakończenie wygląda inaczej, niż to kultowe „żyli długo i szczęśliwie”.

„Latarnia uśpionych miłości” to piękna, sentymentalna podróż po malowniczych ulicach Vareli. To życie. Szczęśliwe, rodzinne. Bolesne, pełne wyborów, z którego konsekwencjami musimy żyć.

„- Słyszysz to?

- Co takiego?

- To odgłos pocałunku na dnie morza.”

„- Jak wygląda dziś morze?

- Jest wzburzone. Niespokojne. Jakby napotkało coś, czego się nie spodziewało”