Licencja na czarowanie

Arleta bardzo chciałaby żeby wreszcie dopisało jej szczęście. Na jej nieszczęście od zawsze towarzyszy jej pech. Uciekające kociołki, wybuchające eliksiry, nieudane przemiany czy niedziałająca miotła to u niej chleb powszedni. Niezaliczony egzamin u Baby Jagi już nawet nikogo nie dziwi. Tylko problem polega na tym, że jeśli nie zda poprawki zostanie wykluczona ze świata magicznego i stanie się zwyczajnym człowiekiem. Z pomocą swojego korepetytora postara się pozbyć się pecha i przygotować się do egzaminu poprawkowego. Czy jej się to uda? Dlaczego to właśnie jej ogródek uwielbiają wszelkie rośliny? Jakie przygody i niespodzianki czekają na Arletę?

Powieść od początku zapowiadała się genialnie, a gdy zaczęłam ją czytać, to przepadłam totalnie! Choć autorka nie wymyśliła nowej magii i raczej skupiała się na aspektach, które wszystkim kojarzą się z czarownicami, to nie przeszkadzało to do stworzenia zabawnej, wciągającej lektury, która na pewno poprawi humor.

Bohaterowie są bardzo dobry wykreowani! Arletę da się polubić od samego początku. To dziewczyna, która w pewien sposób pogodziła się ze swoim losem i zdaje sobie sprawę, że nie na wszystko ma wpływ. Jest dobra, empatyczna i łatwo się nie poddaje pomimo przeciwności. Artur jej korepetytor jest również świetny. To przemiły chłopak, inteligentny i szukający rozwiązania w każdym kryzysie. Nie zostawia przyjaciół w potrzebie i zawsze wspiera dobrym słowem! Jej rodzina za to jest dość specyficzna, bo rodzice starają się pomagać córce, za to babcia uwielbia wbijać szpile wnuczce.

Książkę czyta się naprawdę bardzo dobrze. Trudno odczuć, że jest to debiut autorki. Widać tutaj pomysł, konsekwentną realizację i przynajmniej w moim odczuciu brak błędów logicznych. Styl jest lekki i przystępny dla odbiorcy, a jak już zaczniecie czytać, to trudno się od niej oderwać.

Podsumowując nie ma co bać się debiutów! To urocza, zabawna powieść o dorastaniu, radzeniu sobie z niepowodzeniami, przyjaźni i magii. Na tą jesienną, brzydką pogodę sprawdzi się idealnie. Ja już nie mogę się doczekać kolejnych powieści autorki!

Dzień, w którym otrzymałam niespodziewaną przesyłkę od wydawnictwa, okazał się przełomowy w moim życiu! Dosłownie zmieniło. Dostałam licencję na czarowanie, co oznacza, że od tej pory mogę legalnie posługiwać się magią! Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Licencja na czarowanie” autorstwa Aleksandry Okońskiej. To dzieło jest przepełnione magią od pierwszego rozdziału, co uwielbiam. Fajnie jest móc wyobrazić sobie, że w naszych czasach istnieje coś takiego jak Szkoła Baby-Jagi, pozwolenia na magię, a wśród nas żyją osoby obdarzone takimi umiejętnościami, jakby to było tak oczywiste jak matura. Ja na pewno!

Od razu apeluję do autorki o kolejną część, bo jestem zakochana w tej książce, jak i w samej bohaterce, Arlecie. No co dziewczyna ma od górkę to chyba nikt tak nie ma! Jak pozbyć się pecha dzień pierwszy, drugi, trzeci etc. Kto z was poddałby się po kilku dniach? A kto trwałby w walce do końca? Jeśli miałabym opisać emocje towarzyszące czytaniu, spróbuję to zrobić w sposób nietuzinkowy. Macie swój ulubiony serial? Albo telenowelę, przy której, choćby się paliło, musicie być w domu o konkretnej godzinie, odpalić telewizor i obejrzeć kolejny odcinek, bo Don Juan de Marco w tym odcinku ma wybrać między życiem w rodzinie a miłością swojego życia?! Czujecie to? I nagle odcinek kończy się w kulminacyjnym momencie, w trakcie wypowiadania kluczowego słowa! A wy „rzucacie mięsem”, wiedząc, że do jutra musicie czekać. Jeden rozdział, a może jeszcze jeden… Ok, to już ostatni, i nagle przewracam ostatnią stronę, a w myślach już rzucam „mięsem”, bo pragnę więcej! Przepraszam za emocjonalny opis, ale ta książka jest naprawdę niesamowita.

Standardowo, jeśli chcecie poznać szczegóły, polecam zajrzeć na stronę wydawnictwa lub inną stronę oferującą ten tytuł, aby sprawdzić, o czym jest historia młodej czarownicy, która czeka niezły maraton w czarowaniu, ale nie tylko. Według mnie gwiazdą tej opowieści jest także kot Arlety! To prawdziwy mistrz sarkazmu. Kiedy będziecie czytać, z pewnością wyobraźnia podpowie wam, jakie miny przybiera kot w trakcie wypowiadania przez Arletę różnych zdań. Śmiechu i zabawnych sytuacji jest co niemiara, więc lepiej zaopatrzcie się w chusteczki na łzy. :p

To jest extra.