Matczyzna

Matczyzna Małgorzaty Żebrowskiej to poruszająca opowieść o trzech kobietach z jednej rodziny – babci, matce i córce – które próbują odnaleźć siebie w cieniu trudnej przeszłości. Historia pokazuje, jak bardzo wpływają na nas relacje rodzinne, szczególnie te między matką a córką. Najmłodsza z bohaterek, Basia, próbuje uwolnić się od rodzinnych schematów, ale szybko odkrywa, że nie jest to takie proste. Autorka pisze o emocjach bez patosu, z dużą wrażliwością i szczerością. Codzienne sceny przeplatają się z bolesnymi wspomnieniami, a każdy gest czy przedmiot ma turaj głębsze znaczenie. To książka o tym, że czasem trzeba się zmierzyć z przeszłością, by pójść dalej. Prosta, ale zostająca na długo w sercu.

„Matczyzna” to powieść głęboko kobieca, ale nie w sensie stereotypowym. To rzecz o kobiecej sile, która nie zawsze wygląda tak, jakbyśmy tego chcieli, ale przybiera formę gniewu, wyparcia czy destrukcji. To także opowieść o cenie niezależności, która bywa wysoka, zwłaszcza gdy przeszłość nie daje o sobie zapomnieć.

Muszę od razu napisać, że nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mnie wciągnie. Wow. Właściwie jestem w szoku, że to debiut autorki, bo absolutnie na taki nie wygląda. Zdecydowanie udany i bolesny, bo opowiadający o traumie pokoleniowej. A takie tematy zawarte w jakichkolwiek dziełach (nie tylko literackich) potrafią mną wstrząsnąć do granic możliwości i zostawić z mokrymi oczami.

Poznajemy trzy postacie należące do jednej rodziny. Babkę, matkę oraz córkę – Krysię, Martę i Basię. Każdy rozdział opowiada o jednej z tych trzech osób, co uważam za świetne zagranie, ponieważ pozwala nam zajrzeć do głów różnych pokoleń i przekonać się na własne oczy, z czym się zmagają. Dodatkowo nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o okładce, która nabiera głębszego sensu, gdy poznajemy temat traumy pokoleniowej.

Książka ma około trzystu stron, przez które dość szybko można przejść, jednak nie obraziłabym się, gdyby było nieco więcej dialogów. Momentami miałam wrażenie, że „męczy mi się wzrok”, gdy głównie widzę bloki tekstu. Nie jest to jednak wielki problem, bo historia dostarczyła tylu emocji, że łatwo jest na to przymknąć oko. Do tego dochodzi interesujący styl pisania – odniosłam wrażenie, że autorka lubi się nim bawić i robi to naprawdę umiejętnie. Chociażby poprzez użycie narracji drugoosobowej, na przykład „– Karima – poprawiłaś zachrypniętym głosem, przez który przebijał się lęk.”

Chciałabym wstawić tutaj cytat, który wstrząsnął mną do granic możliwości, ale mógłby zdradzić trochę za dużo. Dlatego tego nie zrobię, ale mogę zaznaczyć, na której stronie się znajdował – 148. W tym momencie musiałam odłożyć książkę i poczekać, aż emocje choć trochę mi opadną.

Wysokie oceny, które zebrała ta książka, nie są bez powodu. Po jej przeczytaniu wiem, że nie są ani trochę przesadzone, bo „Matczyzna” jest tak piękna, a zarazem niezwykle trudna. To z pewnością rollercoaster emocji, przy którym nie sposób się nie popłakać. A przynajmniej nie mieć wilgotnych oczu. Polecam ją każdemu, kto sięga po książki poruszające temat traumy pokoleniowej, i każdemu, kto lubi przeżywać ogromne emocje razem z bohaterami.

Na pewno sięgnę po kolejne książki autorki i będę śledzić dalszą karierę pisarską. Bo naprawdę warto.

Trzy pokolenia kobiet. Krysia - babka stojąca na progu swego życia. Marta - matka, która gdzieś zatraciła matczyną miłość do dziecka, pozostawiając je samo sobie, bo przecież dobrze sobie radzi, a ona ma zbyt wiele problemów. Basia - córka, niosąca wszystkie traumy, mająca w sobie nieuzasadniony lęk przed życiem, ta, której przeszłość nadal ciągnie się jak tren za panną młodą.

Książka, dotykająca głębi relacji na linii matka - córka.

Książka, przeplatana różnymi etapami w życiu każdej z bohaterek.

Książka, opowiadająca o ówczesnym traktowaniu, czy narzucaniu kobietom ról jakie mają odgrywać.

Miejscami ukazująca szczęście każdej z kobiet, czy to ślub z tym jedynym, ukochanym, czy przeprowadzka do innego miejsca gdzie ma być tylko lepiej, byleby on był obok, czy jeden dzień w miesiącu, kiedy ojciec nareszcie zauważa córkę i jest z nią i tylko z nią.

Miejscami i to w większej części powieści obrazująca trudności z jakimi się mierzą, nieszczęścia jakie je dotykają, traumy z którymi walczą, uzależniania,które je pokonują.

Tytuł od razu skojarzył się mi z ojcowizną...tyle, że po przeczytaniu dochodzę do smutnych wniosków.

Bo co my otrzymujemy w spadku po naszych matkach?

Nieuzasadniony lęk,że skoro teraz jest tak pięknie i jesteśmy szczęśliwe to zaraz to wszystko pieprznie i nie zostanie nic prócz łez. Jak wiele zależy od relacji między najbliższymi, jak ogromny mają one wpływ na przyszłość...

To nie powieść obyczajowa jakich wiele, to powieść wnikająca głęboko w psychikę, przedstawiająca konkretne osoby i ich bolączki z jakimi się mierzą. Lektura ponadczasowa, wciągająca bez reszty, smutna i bardzo ważna. Zwłaszcza dla nas kobiet, bo właśnie o nich i dla nich powstała, tak myślę. Bardzo polecam, zwłaszcza,że to kolejny tak dobry debiut jaki miałam okazję czytać ♥.

Dawno żadna książka tak mnie nie poruszyła. „Matczyzna” - powieść która dotyka tego co najgłębiej, dotyka duszy, traumy, cierpienia, zagubienia. Powieść, która wchodzi do głowy, rozsiada się wygodnie i zostaje na długo. Refleksyjna i na wskroś prawdziwa.

Książka przedstawia historie trzech kobiet, babki Krystyny, matki Marty i córki Barbary. Jest to opowieść wielowymiarowa i wielopokoleniowa. Narracja prowadzona w trzech osobach, każdą historie kobiet obrazuje oddzielnie. Patrząc jednak holistycznie, jest niezwykle spójna i harmonijna. To jak losy babki, matki i córki są ze sobą nierozerwalne i nawzajem się przenikają jest wręcz namacalne. Trauma może być niesiona przez pokolenia, a trudne doświadczenia jednostki, mogą oddziaływać na osoby w jej otoczeniu, powodując kolejne cierpienie. Każda z kobiet dźwiga swój osobisty bagaż doświadczeń, swoją wyjątkowość, kobiecość. Przemawia przez nie siła i determinacja, mimo bólu, braku miłości, przemocy, odrzucenia i wstydu. Takie nieidealne, a jednocześnie piękne.

„Matczyzna” to lektura dla tych, którzy chcą zrozumieć, chcą wejść w uczucia, zrozumieć emocje. Dla tych, którzy chcą poznać siebie, swoją tożsamość i korzenie. To nie jest łatwa lektura. Nie każdy wejdzie w nią głęboko i nie każdego zachwyci swą prostotą i szczerością. Styl autorki jest niezwykle hipnotyzujący, książka wręcz przyciąga i trudno ją odłożyć. Jest to najlepszy debiut jaki kiedykolwiek czytałam. Nie do końca potrafię pozbierać myśli i wiem, że sama recenzja nie wyrazi tego jak jestem poruszona. Możecie przekonać się tylko na własnej skórze. Ogromnie polecam. Czytajcie.