Między jeziorami. Tom 1. W sercu wroga

Pióro autorki nie jest mi obce, i choć wiedziałam czego mogę się spodziewać, kolejny już raz otrzymałam pełną napięcia i tajemniczości historię, przepełnioną trudnymi, choć dobrze znanymi już nam wszystkim wojennymi wspomnieniami. Taką gdzie tło stanowi wojenne okrucieństwo, gdzie czytelnik zostaje niejako przymuszony do odczuwania lęku, a nawet buntu wobec dziejącej się akcji i gdzie miłość, która nie ma prawa się narodzić – staje się namacalna.

I choć cała ta historia jest boleśnie prawdziwa, choć kilkakroć spowodowała szybsze bicie serca trudno ją odłożyć nie przeczytawszy ostatniej strony. To zdecydowanie książka którą ja chciałam jak najszybciej przeczytać tak, aby poznać zakończenie ale jednocześnie trwać na jej lekturze i nie rozstawać się z bohaterami. Z ich marzeniami, trudnościami i zmaganiami dnia codziennego wynikającego zarówno z ciężkiej pracy na wsi jak i wszechobecnej zawieruchy wojennej. Czytając czułam się jak świadek tych wydarzeń, świadek obserwujący dotkliwie realną historię, której finał - choć się go spodziewałam i tak mnie zaskoczył.

Z ogromną niecierpliwością wyczekuję już dalszych losów Amalii i Piotra, a Wam z całego serca polecam tę historię. Historię, która porusza serce i pozostaje z czytelnikiem na długi czas?

Z tego co zaobserwowałam na polskim rynku wydawniczym i nie tylko z tego, co widzę po zagranicznych nowościach, królują książki z II wojną światową w tle.

Tym razem miałam okazję przeczytać „W sercu wroga” Magdaleny Wala.

Powieść zaczyna się w 1944 roku na mazurskiej wsi. Młoda Amalia jest żoną Niemca, ale sama jest Mazurką. Jej mąż został wysłany na front i dziewczyna mieszka tylko z teściami. Pewnego dnia razem z teściem wybiera się do pobliskiego miasta, aby nająć pracownika do prac polowych. Wybór pada na Polaka, Piotra Liszkiewicza. Początkowo wrogo nastawiony Piotr, z biegiem czasu zmienia zdanie o Amalii, a wydarzenia mające miejsce w Europie i na froncie odbijają się echem na tej odludnej wsi.

Na początku byłam bardzo na nie, jeżeli chodzi o tę książkę. W samej historii niewiele się działo. Było kilka drobnych zdarzeń, ale akcja ani nie przyspieszała, ani nie zwalniała. Miałam wrażenie, że to tylko obraz ich życia i tyle. Tak samo z postaciami. Moim zdaniem bardzo płytkie albo czarne, albo białe. Czyli albo bardzo złe, albo bardzo dobre. Niczego po środku, a jedna Amalia sprawiedliwa i szlachetna. Myślałam, jak można napisać tak płytko książkę. Ale było to moje pierwsze wrażenie. Dopiero pod sam koniec zrozumiałam, o co chodzi i cały zamysł autorki. Nagle powieść dostała przyspieszenia, strony uciekały pod palcami. To wolne tempo okazało się jedynie wstępem do tego, co będzie się działo w drugim tomie. O tym też wspomina Magdalena Wala w posłowie. Wystarczyło kilka ostatnich stron, żebym całkowicie zmieniała zdanie na temat tej książki. Autorka tak zbudowała napięcie i zakończyła ją w takim momencie, że z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów.

Jeżeli przeszkadza Wam wolne tempo w powieściach czy brak szalonych zwrotów akcji to ta książka może Wam się dłużyć. Jednak ja radzę przeczekać te momenty i czytać dalej. To piękna opowieść o rodzącym się uczuciu. O miłości, która dojrzewa powoli i jest zakazana. To też powieść o szacunku do uczucia i do drugiej osoby. To chyba dla mnie samej najważniejsze ten właśnie szacunek, który jest tu pokazany, bo w dzisiejszych czasach cierpimy na jego brak. Czytajcie i czekajcie na drugi tom tak jak ja.