Milcząca córka

„Milicząca córka” to opowieść o pewnym dziennikarzu, które żona ulega wypadkowi i jest nieprzytomna, a córka od paru miesięcy nie daje znaków życia. Chris postanawia podjąć własne śledztwo. Zastanawia się czy wypadek żony, zniknięcie córki, głuche teflony i pewne zdjęcia mają coś wspólnego ze sobą. Z każdą nową odpowiedzią pojawiają się nowe pytania. Czy uda się Chrisowi odkryć prawdę?

Lubię szkockie kryminały. Lubię również czytać o rodzinnych tajemnicach. Uwielbiam mroczne klimaty. Ale tutaj czegoś mi zabrakło. Nie czułam w trakcie czytania specyficznego napięcia, które rosło z każdą kolejną stroną. Pojawiło się na początku, a później zniknęło. Na chwilę wróciło pod koniec książki.

Plusem natomiast są tutaj na pewno zwroty akcji. Niektóre mnie zaskoczyły. Podobnie jak zakończenie. Opowieść ta zakończyła w nie taki sposób jak myślałam.

O bohaterach nie mogę za dużo powiedzieć. Myślę, że portret psychologiczny głównego bohatera został tutaj dobrze ujęty, ale o innych bohaterach nie jestem w stanie za wiele powiedzieć.

Nie uważam, że ta lektura była nudna i nie warta uwagi. Myślę, że znajdzie ona grono swoich fanów. Mnie po prostu zabrało napięcia, które jest tak charakterystyczne w thrillerach i kryminałach.

Czasami to właśnie okładka i tytuł przyciągają uwagę, tak było w moim przypadku. "Milcząca córka" intryguje już od pierwszego spojrzenia, a krótki opis tylko podsycił moją ciekawość. Thriller psychologiczny, rodzinne tajemnice, niepokojąca atmosfera to coś, co od razu przyciąga moją czytelniczą uwagę. Dodatkowo fakt, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością Emmy Christie, tylko wzmocnił chęć, by zanurzyć się w tej historii.

Wchodząc w świat stworzony przez autorkę, trafiamy do Edynburga, miasta, które w tej książce nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń. Mroczny, surowy klimat doskonale współgra z tajemniczą fabułą, potęgując napięcie i niepokój.

Głównym bohaterem jest Chris Morrison, dziennikarz z pasją, który całe życie szukał prawdy w historiach innych ludzi. Jednak tym razem to jego własna rodzina staje się zagadką do rozwikłania. Wypadek żony i brak kontaktu z córką uruchamiają lawinę wydarzeń, która zmienia wszystko. Czytelnik towarzyszy Chrisowi w jego osobistym śledztwie, które zamiast przynosić ukojenie, odkrywa kolejne pokłady kłamstw, niedomówień i bolesnych sekretów.

Czy możemy znać drugiego człowieka naprawdę?

Czy prawda zawsze przynosi ulgę?

A może lepiej, by niektóre rzeczy nigdy nie wyszły na jaw?

Emma Christie stworzyła historię, która porusza nie tylko dzięki dynamicznej akcji i nieoczekiwanym zwrotom, ale przede wszystkim dzięki emocjom. Każda decyzja bohaterów, każde wspomnienie i każdy dialog mają znaczenie. Autorka pokazuje, jak cienka jest granica między tym, co wiemy, a tym, co chcemy wiedzieć.

To, co najbardziej ujęło mnie w tej książce, to jej wielowymiarowość. Z jednej strony to klasyczny thriller psychologiczny, a z drugiej głęboka, poruszająca opowieść o rodzinie, zaufaniu i miłości. Nie brakuje tu napięcia, ale też momentów refleksji. Christie potrafi pisać o uczuciach w sposób subtelny, ale mocny – taki, który zostaje w głowie jeszcze długo po zamknięciu książki.

Jeśli lubisz historie, które wciągają od pierwszej strony, nie pozwalają się oderwać i zostawiają z masą pytań, to "Milcząca córka" to książka dla Ciebie. Ja na pewno sięgnę po kolejne powieści Emmy Christie, bo wiem, że potrafi zaskoczyć, wzruszyć i niepokoić wszystko naraz.

Zdecydowanie polecam tę książkę się czuje, nie tylko czyta.

Czasami to właśnie okładka i tytuł przyciągają uwagę, tak było w moim przypadku. "Milcząca córka" intryguje już od pierwszego spojrzenia, a krótki opis tylko podsycił moją ciekawość. Thriller psychologiczny, rodzinne tajemnice, niepokojąca atmosfera to coś, co od razu przyciąga moją czytelniczą uwagę. Dodatkowo fakt, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością Emmy Christie, tylko wzmocnił chęć, by zanurzyć się w tej historii.

Wchodząc w świat stworzony przez autorkę, trafiamy do Edynburga, miasta, które w tej książce nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń. Mroczny, surowy klimat doskonale współgra z tajemniczą fabułą, potęgując napięcie i niepokój.

Głównym bohaterem jest Chris Morrison, dziennikarz z pasją, który całe życie szukał prawdy w historiach innych ludzi. Jednak tym razem to jego własna rodzina staje się zagadką do rozwikłania. Wypadek żony i brak kontaktu z córką uruchamiają lawinę wydarzeń, która zmienia wszystko. Czytelnik towarzyszy Chrisowi w jego osobistym śledztwie, które zamiast przynosić ukojenie, odkrywa kolejne pokłady kłamstw, niedomówień i bolesnych sekretów.

Czy możemy znać drugiego człowieka naprawdę?

Czy prawda zawsze przynosi ulgę?

A może lepiej, by niektóre rzeczy nigdy nie wyszły na jaw?

Emma Christie stworzyła historię, która porusza nie tylko dzięki dynamicznej akcji i nieoczekiwanym zwrotom, ale przede wszystkim dzięki emocjom. Każda decyzja bohaterów, każde wspomnienie i każdy dialog mają znaczenie. Autorka pokazuje, jak cienka jest granica między tym, co wiemy, a tym, co chcemy wiedzieć.

To, co najbardziej ujęło mnie w tej książce, to jej wielowymiarowość. Z jednej strony to klasyczny thriller psychologiczny, a z drugiej głęboka, poruszająca opowieść o rodzinie, zaufaniu i miłości. Nie brakuje tu napięcia, ale też momentów refleksji. Christie potrafi pisać o uczuciach w sposób subtelny, ale mocny – taki, który zostaje w głowie jeszcze długo po zamknięciu książki.

Jeśli lubisz historie, które wciągają od pierwszej strony, nie pozwalają się oderwać i zostawiają z masą pytań, to "Milcząca córka" to książka dla Ciebie. Ja na pewno sięgnę po kolejne powieści Emmy Christie, bo wiem, że potrafi zaskoczyć, wzruszyć i niepokoić wszystko naraz.

Zdecydowanie polecam tę książkę się czuje, nie tylko czyta.

Doskonały thriller psychologiczny. Wyobraźcie sobie, że nagle wasz świat runął. Kłamstwa, niedopowiedzenia, oszustwa, to może zniszczyć każdego.

Maria uległa poważnemu wypadkowi, podczas biegania spadła ze schodów i uderzyła głową o beton. Zapadła w śpiączkę. Jej mąż Chris Morrison jest dziennikarzem śledczym. Zaczyna podejrzewać, że nie mogła się poślizgnąć, bo zawsze była bardzo ostrożna. Zawiadamia o wypadku syna i usiłuje znaleźć córkę, by ona także przyjechała do szpitala. Okazuje się, że nikt jej nie widział od 10 miesięcy. Zaczyna prowadzić swoje śledztwo.

Każda rodzina ma swoje tajemnice, ale jak się okazuje, ta ma wyjątkowo dużo. Prawie wszystko, co do tej pory Chris uważał za pewnik w życiu, to kłamstwo. Czy jest przygotowany na to, czego jeszcze się dowie o wypadku żony, zaginięciu córki, kłopotach syna? Czy za to wszystko odpowiedzialny jest pewien młody człowiek?

Powieść jest niesamowita. Nie ma krwawych mordów, wielkich akcji pościgowych, inteligentnych śledczych, laboratoriów, patologów nic z tych rzeczy, a jednak wciąga nas bez reszty. Czytelnik sam dopisuje możliwe scenariusze. Typuje, kto stoi za wypadkiem Marii i dlaczego Ruth nagle zniknęła. Wszystko się coraz bardziej komplikuje, bo pojawiają się kolejne tajemnice, a nie ma kogo zapytać o to dlaczego? Każde kłamstwo, każda zatajona informacja pociąga za sobą konsekwencje, które na zawsze mogą pogrążyć rodzinę.

Bardzo wiele pytań, ale Chris nie może znaleźć na nie odpowiedzi i brakuje mu tego pierwszego ogniwa, które byłoby punktem zaczepienia. Autorka świetnie potrafi stopniować napięcie, sterować nerwami bohaterów, ale też i czytelników. Sadza wszystkich na diabelskim młynie: góra, dół, góra, dół, góra...aż w głowie się kręci.

Idealnym tłem akcji jest Szkocja i Edynburg: wąskie uliczki, bruk, mrok, małe kafejki, blokowisko, w którym każdy może zniknąć.

Świetnie pokazana rodzina, która tak naprawdę bardzo niewiele o sobie wie, która woli przemilczać drażliwe, poważniejsze sprawy w imię spokoju, by nie przywoływać wspomnień z przeszłości.

Autorka porusza mnóstwo bardzo ważnych tematów, szczególnie w dzisiejszych czasach: hejtu wśród dzieci i młodzieży, zapijania problemów, tolerancji, niezrozumienia, samotności, ucieczki od ludzi i…, a nie tego nie zdradzę, bo zepsuję finał. Przewrotna książka, w której poszukujemy sprawcy, a okazuje się, że on cały czas był blisko.

Bardzo dobra książka. To debiut powieściowy autorki i aż jestem ciekawa, jakie są jej pozostałe dwie powieści, które do tej pory się ukazały w Szkocji.

Jeżeli szukacie kryminału, to po nią nie sięgajcie, ale jeżeli thrillera psychologicznego, który wzbudzi w was niepokój, to znaleźliście.

Dodatkowym atutem książki jest świetna okładka. Trudno się uwolnić od wrażania, że oko na ciebie patrzy, podąża za tobą, odkrywa tajemnice… Projekt okładki przygotowała Natalia Krzeszczakowska.

„Milcząca córka” to doskonały thriller psychologiczny, spowity gęstą mgłą niedopowiedzeń. Ile sekretów i kłamstw może skrywać jedna rodzina?

Chris, w pewnym momencie zostaje z mnóstwem pytań i kłamstw na temat swojej rodziny. Okazuje się, że wcale nie byli ze sobą tak blisko jak myślał, a najgorszy jest teraz brak kontaktu. Rozpoczyna własne śledztwo, a z każdą chwilą odkrywa nowe, nieznane fakty dotyczące rodziny. Żona ulega wypadkowi, a na dodatek nie powinno jej być miejscu, w którym ją znaleźli. Z córką nie ma kontaktu, na jaw wychodzą dziwne fakty, o porzuceniu pracy oraz fikcyjnym życiu na zdjęciach zamieszczanych przez nią w sieci. W śledztwie pomaga mu przyjaciel oraz syn, który jak się okazuje, również nie jest z nim szczery.

Pióro autorki jest niezwykle przyjemne, dzięki czemu z lekkością zanurzamy się w trudne tematy. Całość przesycona jest gęstą atmosferą niewypowiedzianych słów, tajemnic z przeszłości i bólu, który osiadł głęboko w codzienności. Napięcie jak i sekrety mnożące się z każdą stroną oraz zwroty akcji utrzymują stale zainteresowanie czytelnika i dostarczają wielu emocji. Akcja niespiesznie parła na przód odsłaniając kolejne sekrety jak i skomplikowane relacje rodziny. Na jaw wychodzą zadawnione krzywdy, skrywane urazy. Wypadek, który może być również usiłowaniem zabójstwa. Fikcyjne życie, iluzja, porzucenie pracy oraz brak kontaktu. Skomplikowane relacje rodzinne, sekrety, tożsamość i poszukiwanie siebie. Przeszłość, która ma ogromny wpływ na teraźniejszość. To historia o zdesperowanym ojcu w obliczu strachu, zagrożenia, braku kontaktu. Zakończenie zaskakujące, kompletnie nie spodziewałam się, że ta historia będzie mieć taki finał. Autorka z niezwykłą lekkością i starannością, utkała sieć rodzinnych powiązań spowitych kłamstwami.