Dom na głowie

Małgorzata Kalicińska, znana z ciepłych i pełnych życiowej mądrości powieści, tym razem zaprasza czytelnika do świata, w którym humor przeplata się z refleksją nad starością i odpowiedzialnością za bliskich. Bohaterką książki jest Magda piećdziesięcioletnia, energiczna singielka, która niespodziewanie staje się opiekunką nie tylko swojej mamy, ale również cioci i wujka. Gdy podczas rodzinnego obiadu odkrywa pierogi w zupie jarzynowej, zaczyna rozumieć, że z mamą dzieje się coś niedobrego.

Zamiast jednak oddać starszych krewnych do domu opieki, Magda postanawia stworzyć im własne, przyjazne miejsce - zwane żartobliwie "Domem Wariatów". Pomysł ten staje się pooczątkiem pełnej ciepła, ale i wyzwań przygody, w której nie brakuje momentów śmiechu, wzruszenia i codziennych trudności.

Kalicińska w lekki, przystępny sposób porusza ważne tematy - samotność seniorów, demencję, choroby, a także potrzebę bliskości i wzajemnej troski. W powieści pojawia się również wątek miłosny, który dodaje całości uroku i nadziei, że na szczęście niegdy nie jest za późno.

Ksiązka nie jest smutna, mimo że dotyka trudnych tematów. Wręcz przeciwnie - daje czytelnikowi dużo ciepła i przypomina, że starość może być piękna, jeśli otacza nas miłość i życzliwość.

"Dom na głowie" to lektura, która bawi, wzrusza i skłania do refleksji nad tym, jak traktujemy starszych członków naszych rodzin.

To powieść warta przeczytania - lekka, mądra i pełna serca. Pokazuje, że nawet gdy życie staje na głowie, można odnaleźć w nim sens i radość.

Małgorzata Kalicińska, autorka znanej serii pt. „Rozlewisko”, która doczekała się ekranizacji, powraca i to w wielkim stylu. Jej najnowsza powieść pt. „Dom na głowie, czyli gang seniorów i ja”, z oferty Wydawnictwa Poradnia K to piękna, pełna ciepła historia rodzinna. Losy jej bohaterów są dowodem na to, że prawdziwe życie zaczyna się po 50-tce.

Narratorka tej opowieści to kobieta z niemałym bagażem życiowych doświadczeń, dwójką dorosłego potomstwa i mamą, która ostatnio ma fiksum-dyrdum. Firka, a właściwie Kwiryna nie jest jedynym strapieniem Naszej bohaterki. Oprócz niej, we znaki daje się również pozostała część „dziadostwa”, czyli Norcia, Renia i Mateusz vel Maciek. Wszyscy w sędziwym wieku i z problemami zdrowotnymi. Zamiast stale pozostawać w rozjazdach między potrzebującymi pomocy członkami rodziny, Nasza bohaterka wpada na pomysł stworzenia dla nich „domu wariatów”, czyli bezpiecznej ostoi na jesień życia, w której to ona będzie opiekunką wspomnianych staruszków. Tylko, czy jej niecny plan doczeka się realizacji a staruszkom będzie po drodze do podwarszawskich Łomianek? Sprawdźcie koniecznie w trakcie lektury „Domu na głowie”, zabawnej powieści bez ograniczeń wiekowych.

Choć problemy bohaterów „Domu na głowie” jeszcze mnie nie dotyczą, bardzo miło spędziłam czas w tak doborowym towarzystwie. Co więcej, przekonałam się także, że nigdy nie jest za późno na miłość, a ludzi dobrej woli jest więcej niż mogłoby Nam się wydawać. Kreacja zwariowanej Rysi dała mi też nadzieję na to, że relacje międzypokoleniowe mają rację bytu, a starość wcale nie musi być dla Nas obciążeniem. Wszystko zależy od nastawienia, a tego pozytywnego podejścia do życia z pewnością nie brakuje najstarszym przedstawicielom tej pięknej opowieści.

Stopniowo i niespiesznie toczy się akcja „Domu na głowie” i sami czytelnicy też mimowolnie zwalniają w trakcie lektury książki. Powoli i z dystansu obserwują zmagania bohaterów, mocno trzymając kciuki za podejmowane przez nich życiowe decyzje, bo niektóre z nich wymagają nie lada odwagi.

Polecam, zwłaszcza miłośnikom rodzinnych opowieści.