Modlitwa o deszcz

Wojciech Jagielski w „Modlitwie o deszcz” opowiada o Afganistanie – tym dawniejszym i tym dzisiejszym, w którym rządzą talibowie czyli „Ci, którzy Poszukują Prawdy”. Niestety prawda chyba jest gdzie indziej albo ich ominęła bo zakazują wszystkiego. Kobiety chodzą w burkach i w towarzystwie tylko brata, męża, ojca lub dorosłego syna. Mężczyźni muszą mieć brody i zakazane są wszelkie prawa. Nie można tańczyć, nie można mieć telewizora, nie można słuchać muzyki, nie wolno oddychać chyba że urzędnicy nakazują. Jagielski kilka razy jedzie do Afganistanu i obserwuje, patrzy jak zmienia się świat zwykłych ludzi – od lat siedemdziesiątych, w których panowała wszelka swoboda, do lat milenijnych, w których rządzą talibowie. Wojciech Jagielski snuje swoją opowieść o przywódcach Afganistanu, o Rosjanach, Brytyjczykach i Amerykanach, którzy chcieli mieć to państwo po swojej stronie, o zwykłych zjadaczach chleba którzy muszą żyć pod dyktando grupy trzymającej władzę. Piękna i smutna książka. Absolutnie polecam. “Biblioteka pełna perskich ksiąg, barwne dywany na podłodze I ścianach, stary globus w rogu pokoju, tace z suszonymi owocami I solonymi orzechami sprawiały, że dom Massuda przypominał pracownę pisarza lub uczonego, a nie kwaterę wojownika. Książki miał wszędzie. Gromadził je i pielęgnował jak szalony kolekcjoner, w przerażeniu, że nigdy ich wszystkich nie przeczyta”.