Przegryw

Reportaż „Przegryw“ stanowi wrota do świata mężczyzn, którzy przekonani są o swojej ułomności. Skupiają się na braku zainteresowania ze strony kobiet, a czasami wyrażają jawną nienawiść w stosunku do nich — jakby to one były źródłem ich niepowodzeń w życiu osobistym i zawodowym, jakby były im coś winne. Wierzą w teorie obalone przez naukę — jak wiara w samca alfa (terminologia zaczerpnięta z badań nad wilkami w zoo, jako że te na wolności mają płynną hierarchię opartą na współpracy, nie dominacji) czy kobiece dążenie do odnalezienia jak najlepszych genów dla potomstwa (co zostaje zestawione z aktualnymi badaniami odnośnie stałych partnerów). Kochają psychologię ewolucyjną i przerabiają ją na swoją narrację, a zaspokojenie potrzeb społecznych znajdują jedynie na stronach takich jak Wykop, które stanowią raj dla mizoginów, rasistów, homofobów i ksenofobów.

Patrycja Wieczorkiewicz i Aleksandra Herzyk starają się zrozumieć świat przegrywów, inceli i innych podspołeczności. W reportażu zestawiają ich opowieści o sobie ze słowami ekspertów, badaniami i sondażami. Ani przez moment nie wchodzą w narrację oceniającą (ogromny plus), więc dają czytelnikowi przestrzeń na własne przemyślenia. Sypią źródłami, piszą zgrabnie, a swoją obecność zaznaczają jedynie od czasu do czasu (gdy pojawia się ich osobisty kontakt z rozmówcami).

Jest to naprawdę dobra praca reporterska, dla której mam szacunek, choć jako że książka ma trzysta sześćdziesiąt stron, to niedobrze było mi jakieś siedemset dwadzieścia razy. Świat przegrywów to świat nienawiści do siebie i innych, zderzenie się w nim stanowi więc wymagającą lekturę. Musiałam ją dawkować, choć jednocześnie byłam bardzo zaangażowana w czytanie. To dobry tytuł, wart uwagi, choć jednocześnie dla psychiki bywa wymagający.