Most pomiędzy słowami

"Most pomiędzy słowami" to kontynuacja książki "Wybór matki". Poznajemy codzienne życie Michaliny i Piotra w powojennych latach. Lata 50-te, 60-te nie były dla nich łatwe. To czasy komunizmu, propaganda, cenzura, Służba Bezpieczeństwa  braki towarów i strajki studentów. Czy to była wolność, o którą walczyli?

Autorka przypomniała realia PRL, jedyną "słuszną władzę". Wtedy żyło się dobrze tym, którzy służyli partii.

Z przyjemnością przeczytałam książkę  należy pamiętać o tamtych czasach, kiedy narzucano myślenie partii. Ci, którym się to nie podobało, byli szykanowani. Trwała odbudowa kraju, ale wolność obywateli była zagrożona.

"Ludzie budują za dużo murów, a za mało mostów".

Zdecydowanie polecam. To niezwykła historia opisana w pięknym stylu. Można czytać bez znajomości pierwszej części.

Otulająca z realizmem kreowanymi emocjami, powłóczyście lokującymi się na dnie serca. Poruszająca scenerią iluzorycznej nadziei na wolność, szarą i jawnie nijaką w obliczu nadal odczuwalnego strachu. Budująca trwały most, na fundamencie inspirującego tytułu, między fabułą a jej odbiorcą.

I właśnie dlatego powieść „Most pomiędzy słowami” spowija całun literackiej wyjątkowości. Z niebywałym kunsztem, Małgorzata Garkowska tworzy kompozycję impresyjnie czytelnikowi bliską, w ponurą rzeczywistość Polski Ludowej wplata bowiem nici trosk, problemów, ale i zauważalnych radości, które śmiało przekraczają ramy zdefiniowanego tła historycznego. Które z intencją skrywają się w kątach naszych domostw, osadzają się dojmująco w naszych sercach, które z czułością dostrzegamy w oczach drugiej osoby. Tym samym kompiluje realia wyzute z pewności bezpieczeństwa z niezależnymi od powojennego lęku uczuciami, nakreślając ich nuty na pięciolinii życia znanych już bohaterów.

Osnuta na odbudowującym się Płocku kontynuacja nie mniej emocjonującego „Wyboru matki”, niesie koleje egzystencjalne doświadczenia, tym razem podszyte płótnem utkanym z tajemnic. Portretuje zawisłe między rodziną niedopowiedzenia, obnaża doskwierające w duszy przemilczenia. I wreszcie jaskrawie akcentuje istotę słów – afirmacyjnie nakierowuje na refleksyjne tony szczerej rozmowy. Panorama nasączonej swoistym smutkiem codzienności, przewrotnie jawi się tu w kształcie, który z łatwością syci zmysł estetyczny. Przesiąknięta artyzmem narracja, mimo surowości odmalowanego z wymowną detalowością bezwzględnego dla jednostki okresu historycznego, podskórnie zachwyca, mimowolnie dostarczając doznań literackiej rozkoszy.

Pióro autorki eksponuje moment naznaczonej bolesnymi pozorami swobody ze zrozumieniem dla popełnianych błędów i z otwartością na przebaczenie krzywd. I paralelnie to przywołujący gorycz wspomnień, nieustannie wiedzionych przez okrutny los, aliaż nieprzerwanie wystawianej na próbę małżeńskiej miłości, przyćmiewanego przez smak rozdzierającej tęsknoty macierzyńskiego oddania i solidnej przyjaźni, pomroczonej obiecującymi dostatek ideami. Wizualizowany z podkreśloną fizykalną i afektywną intymnością, sugestywnie ukazujący brutalność odzierania z godności człowieka na kontrastującym tle rodzinnego wsparcia – to piękny w swej bolesności obraz przeciwności, które rozgrzane ciepłem bliskości, subtelnie się oddalają, przeistaczając się w przebrzmiałe echo. W ukryte podskórnie traumy, które, już tak nie nękają, gdy ciała dotyka ukochana dłoń.

Niezaprzeczalnie to historia przepełniona trudnymi widokami ludzkich udręk, ale niewątpliwie stanowiącymi o autentycznej esencji – mozaika surowości, rozczarowania i manipulacji odważnie panoszy się w jej meandrach, angażując całą uwagę.

Są takie książki, które na długo zostają w moim sercu. I są autorzy, którzy potrafią wzbudzić we mnie potężne emocje. Od niedawna do tego grona dołączyła Małgorzata Garkowska, która "Wyborem matki" sprawiła, że pokochałam jej pióro i niecierpliwie czekałam na dalsze losy Michaliny.

Przenieście się ze mną w lata pięćdziesiąte XX wieku. Czasy, kiedy Polska próbowała wstać z kolan po II wojnie światowej, ale jednocześnie znalazła się pod butem kolejnego ciemiężyciela. Michalina, podobnie jak tysiące Polaków, próbuje odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości. Szybko się jednak okazuje, że nie będzie to proste, zwłaszcza jeśli za wszelką cenę chce uniknąć angażowania się w działalność partyjną. Niechętnie spogląda na swojego brata, który zachłysnął się ideami nowego ustroju i za nic nie daje sobie powiedzieć, że to tylko piękna fasada, za którą kryją się prześladowania, manipulacje opinią publiczną i brak widoków dla tych, którzy postanowili się nie poddawać systemowi, nawet za cenę braku możliwości awansu lub wręcz degradacji. Czy Michalinie uda się w końcu uwolnić od duchów przeszłości? Czy jej życie wreszcie będzie mogło płynąć spokojnie i bez niepotrzebnych nerwów?

Ta książka totalnie przeorała mnie emocjonalnie. Nie jestem w stanie wyrazić, jak bardzo momentami się irytowałam, ile razy się wściekałam, ale i potężnie wzruszałam. Jestem pełna podziwu dla Autorki, że o trudnych sprawach potrafi pisać w sposób subtelny i do głębi poruszający. Że stworzyła bohaterów, których całym sercem pokochałam i mocno im kibicowałam. Pokazała obraz tamtych czasów w taki sposób, że miałam wrażenie, jakbym towarzyszyła Michalinie i jej rodzinie niemal na każdym kroku.

Gosiu, dziękuję Ci za tę fantastyczną powieść, a Państwu, oczywiście, z całego serca polecam!