Mgły nad doliną. Saga bieszczadzka. Tom 4

„Mgły nad doliną” to czwarty tom „Sagi Bieszczadzkiej” autorstwa Małgorzaty Garkowskiej. Bardzo polubiłam tę serię i niezwykle miło mi było powrócić do znanych już bohaterów i ich dalszych losów. Tym razem bliżej zostało ukazane młodsze pokolenie Bukowskich i Poradowskich. Rodzice zeszli tu na troszkę dalszy plan. Akcja powieści toczy się w latach trzydziestych ubiegłego wieku w Bieszczadach, Krakowie ale też w Szwajcarii, Anglii czy Francji. Jesteśmy świadkami przemiany Wiktora, który stawia jednak na rodzinę ale pozostaje też wierny mundurowi. Tadek spełnia swe marzenia o lataniu i podejmuje studia w szkole lotniczej. Tosia mieszkająca teraz w Krakowie angażuje się w działania Czerwonego Krzyża. Jerzyk mimo młodego wieku chce być taki jak ojciec i wygrywać zawody jeździeckie. Andrzej z Emilią odbudowują pensjonat po pożarze. Zaskoczeniem jest pojednanie Anny i Bogdana oraz przyjście na świat ich kolejnego dziecka. Spokojne lata nie trwają jednak długo. Wybucha II wojna światowa i dla wszystkich nadchodzi mroczny czas walki, bólu, ciągłej niepewności, trudnych życiowych wyborów i rozstań. Ten czas wszystkich ciężko doświadcza. Każdy w jakiś sposób angażuje się w działania wojenne. Czy wszyscy przeżyją? Jak potoczą się wojenne losy obu rodzin?

Małgorzata Garkowska kolejny raz zabiera nas nie tylko w piękne Bieszczady oraz do Krakowa ale również przedstawia życie w neutralnej podczas działań wojennych Szwajcarii. Możemy też poznać działania wojenne prowadzone przez lotników z dywizjonu 303. Autorka snuje barwną i klimatyczną opowieść o życiu dwóch rodzin umiejętnie wplatając w nie ważne wydarzenia historyczne oraz regionalne tradycje i opowiadania bojkowskie. Pokazuje jak ważne są więzy rodzinne w czasie wojny i pokoju. Na każdej stronie czaruje słowem i stopniuje napięcie. Z nie lada przyjemnością czytałam o losach moich ulubionych bohaterów a czytanie umilały mi piękne ożywające ilustracje. Jeśli lubicie rodzinne sagi z historią w tle to sięgnijcie koniecznie właśnie po "Sagę Bieszczadzką". Ja nie mogę się już doczekać kolejnego tomu.

Relacje między małżonkami Bogdanem i Anną wracają do normalności. Chociaż mężczyzna cały czas czuje się niespokojny, a jego zachowanie w niektórych momentach staje się dla domowników irracjonalne.

Młodzi Bukowscy spełniają swoje marzenia z dala od domu. Wiktor zaczyna dostrzegać jakie szczęście ma na wyciągnięcie ręki. Tadeusz wbrew obawom matki zostaje pilotem. Antonina nadal czuje pustkę po bracie bliźniaku, ale leczy ją w Krakowie bo tutaj jest jej dobrze. Kiedy zawierucha wojenna wkracza w świat każdego z bohaterów, ci muszą zmienić plany na przyszłość, a ta z dnia na dzień robi się coraz bardziej niepewna.

Ponowne spotkanie z familią Bukowskich i kolejnymi pokoleniami zaliczam do udanych. Zresztą, co się dziwić skoro autorka wie co robi i robi to jak należy. Stworzyła tak żywe i rzeczywiste postacie, z którymi nie sposób się nie zżyć. Każde pokolenie zmaga się z innymi trudnościami. Względny spokój, podczas którego udało się zrealizować marzenia odchodzi w zapomnienie. Niektórzy uciekają, inni czekają, a jeszcze inni trwają byleby przeżyć i wrócić do ukochanych.

Bardzo się cieszę,że to nie wojna stała się głównym motywem tej części. Wiadomo, wpłynęła mocno na losy bohaterów, ale ciągle to właśnie powieść o nich.

Autorka oddaje głos każdemu z nich przez co czytelnik odczuwa ich emocje, problemy, dylematy bardziej. Niezmiennie uwielbiam właśnie tę obyczajowość w historiach autorki. Opisuje ludzkie losy nie pomijając tła historycznego, a jednocześnie dba aby te historyczne aspekty nie stały się głównym tematem. Nie zapomina, że życie to nie bajka i niejednokrotnie przychodzi nam się z kimś pożegnać. Czasem w najmniej oczekiwanym czasie i okolicznościach. Nie wiem czy chcę aby kolejna część była tą ostatnią, bo czuję, że ciężko będzie się mi rozstać z bohaterami. Polecam i oczywiście chwalę przepiękne wydanie bo jest tego warte.