Motyl Nocy

"Przypominała sobie swoje własne słowa, gdy mówiła, że z tym domem jest coś nie tak. Nie zastanawiała się wtedy nad tym- tak jej się powiedziało, po prostu. Ale teraz była już pewna- Ivythorn House był inny niż wszystkie domy."

(cytat pochodzi z książki)

.

Rok 1898, Cambridge. Elberta rozpoczyna pracę w Ivythorn House. Zaprzyjaźnia się z Jane, z którą dzieli pokój. Obie kobiety fascynuje pamiętnik, znaleziony przez Jane. Pod osłoną nocy poznają tajemnice, które skrywa notatnik. Elberta z czasem zaczyna odczuwać niepokój, sen z powiek spędza jej ów pamiętnik i jego zapiski. Zaczyna mieć podejrzenia, że w domu, w którym pracuje, dzieje się coś złego.

Czy dziewczyna pozna prawdę, która kryje się w murach angielskiej posiadłości?

.

"Motyl nocy " to opowieść o konwenansach, które w XIX wiecznej rzeczywistości, stały na straży kobiecej moralności. Autorka dosadnie pokazuje jak smutna była dola kobiet. Książkę charakteryzuje atmosfera tajemnic, niedopowiedzeń. Mroku dodaje fakt, że ta historia powstała na bazie prawdziwych wydarzeń. To sprawiało, że mocniej odczuwałam tę gęstą atmosferę. Fabuła prowadzona w sposób niespieszny, czasem miałam wrażenie, że odbiega od głównego wątku. Jednak zakończenie miało więcej dynamiki. Pojawił się pełny obraz, w którym wszystkie elementy wskoczyły na swoje miejsce. Poznałam Motyla nocy.

Czuję się osaczona. Nie potrafię tego racjonalnie wytłumaczyć, ale lęk obejmuje moje ciało i trzyma w swych mackach. Nie chce mnie wypuścić. Nie wiem, skąd wziął się strach, który obezwładnia mnie, kiedy przemierzam korytarze tego domu… Ivythorn House ewidentnie skrywa jakąś tajemnicę. Czuję to. Ona sprawia, że nie mogę spać, a koszmary senne są coraz bardziej realnie. Boję się...

Lektura książki „Motyl Nocy” otula nas właśnie takim niewytłumaczalnym poczuciem niepokoju, a emocje głównej bohaterki stają się namacalne. Towarzyszy nam wszechogarniająca potrzeba zagłębienia się w tę historię, bowiem autorka buduje napięcie z dużą wprawą, sprawiając, że czytelniczy głód rośnie z każdą przewracaną stroną. Jednak jest i lęk, bo podświadomie czujemy, że za fabularnym zakrętem czeka na nas coś, co zmrozi krew w żyłach. Cóż, zakończenie faktycznie wbija w fotel, a opowieść snuta przez B.M.W. Sobol zupełnie niespodziewanie zatacza koło. Niewątpliwym atutem jest na pewno także fakt, że została ona oparta na prawdziwych wydarzeniach, więc co bardziej wnikliwy czytelnik, kończąc czytać powieść, dopiero zaczyna zgłębiać to, co stało się inspiracją do jej powstania…

Poza niesamowitym klimatem, przesiąkniętym niepokojem, autorka wiernie oddała realia Anglii schyłku XIX wieku. Dźwięki szeleszczącej krynoliny, gwar służby pochylonej nad codziennymi obowiązkami wykonywanymi na rzecz bogatych właścicieli mrocznej posiadłości, towarzyszą nam podczas lektury. B.M.W. Sobol kreśli opowieść, która pokazuje wyraźnie różnice społeczne, a co za tym idzie, przywileje, które niewątpliwie należały do osób wysoko postawionych, tych z zasobnym portfelem, oraz ich brak dla tych, którym los poskąpił szczęścia możliwości urodzenia się w zamożnej familii. I ten dysonans społeczny, poczucie niesprawiedliwości, jest bardzo mocno wyczuwalny. Wywołuje w nas niemy sprzeciw i sprawia, że trzymamy kciuki za biedniejszą część wykreowanych przez autorkę postaci. I to nie tylko ze względu na parszywy charakter przedstawicieli tych, którym dane było wspiąć się wyżej na drabinę społeczną.

Mimo że to historia tajemniczego pamiętnika stanowi w powieści Sobol fundament, to autorka zgrabnie wplotła między wiersze temat równouprawnienia kobiet, a raczej jego braku. Pozbawione praw, zmuszone do pracy poniżej kwalifikacji, która była często jedynym źródłem pomocy dla ich rodzin. Wsadzone w sztywne ramy wiktoriańskich konwenansów, które odzierały je z prawa do nauki, możliwości ułożenia sobie życia u boku tego, którego pokochały, bez konieczności baczenia na jego status społeczny, a także możliwości rozwoju. Subtelny wątek, ale jakże wymowny.

Podsumowując:

„Motyl Nocy” to powieść, która kryje w sobie wiele tajemnic. Niepokojąca, intrygująca, angażująca uwagę czytelnika, który zupełnie się nie spodziewa, jaki finał tej historii przygotowała dla niego autorka. Okraszona klimatem wiktoriańskiej Anglii, zwracająca uwagę na perełki architektury, a także wyraźnie zarysowane różnice społeczne. Utkana na kanwie mrocznego sekretu, niesionego trzepotem skrzydeł tytułowego Motyla Nocy opowieść, która zabiera nas w podróż do czasów, kiedy życie wbrew konwenansom było wyrazem prawdziwej odwagi. Tak jak walka o prawo do miłości i budowania szczęścia na własnych zasadach.

Otulająca klimatyczną osnową, ulokowaną w wiktoriańskiej Anglii. Porywająca wysmakowaną kreacją zagadkowej, dziewiętnastowiecznej rezydencji. Intrygująca enigmatyczną zagadką, która skrywa się w jej kątach.

„Motyl nocy” to kreacja obfitująca w barwne obrazy architektury, fabularne tajemnice i niebanalne rysy bohaterów. Tym samym to powieść niezwykle nastrojowa, oddająca klarownie realia epoki, z finezją nakreślająca kontrasty społeczne. Czytelnik wnika w świat referowanej z perspektywy służby prozy dnia, którą skonfrontowano z mglistymi sekretami, nabierającymi wyrazistości za zamkniętymi drzwiami Ivythorn House. Ta zatrważająca w finalnym obliczu prawda inspirowana jest historią, która autentycznie naznaczyła krzywdą ludzkie istnienie, a przy wykreowanej przez autorkę warstwie społeczno-obyczajowej nabiera wymowności, zajadle akcentując bezwzględne konwenanse. Zarazem eksponując siłę do walki o prawo do decydowania, nakreśloną na kartach pamiętnika, eksplorowanego w skrytości przez Birdie i jej współlokatorkę. Narracja dziennika zachwyca poetyckim sznytem, który z eterycznością portretuje wielkie uczucie, a fragmentarycznie utkane w treści wiersze tytułowego motyla nocy intensyfikują wysmakowane doznania językowe, ale i podsycają zaintrygowanie rozwiązaniem mrocznej niewiadomej. Odbiorca bezsprzecznie ma możliwość, by samodzielnie dopasować poszczególne elementy fundamentalnej zagwozdki, ale jej ostateczny wymiar w kompilacji ze świadomością realnych źródeł twórczego impulsu, jawnie zatrważa. W tej kompozycji dostrzega się jaskrawe ujęcie społecznych ról, które narzuca majętność, a którym bohaterowie próbują sprostać przy jednoczesnym przekraczaniu utartych schematów, ku polepszeniu swej egzystencji. Autorka paralelnie obnaża spowity całunem kłamstw i iluzorycznej doskonałości wizerunek wyższych sfer. Na tle osobowościowych kontrastów buduje trwałe i wątłe relacje, które ukazują przyjaźń, miłość, ale i gorycz rozczarowania czy czysty egoizm. Trzepot motylich skrzydeł istot z pasją próbujących wydostać się z klatek przyjętej obyczajowości jest aż nader słyszalny, a sugestywność właściwego postępowania nasączona bezwzględnością nad wyraz dostrzegalna – barwnie zilustrowane zaułki Cambridge stają się doskonałą przestrzenią do ich fabularnej interpretacji. Tak lirycznej podróży literackiej nie chce się zwyczajnie kończyć, czując esencjonalny niedosyt, który istotnie jest formą pełnego ukontentowania powieścią.