Mroczna wiedza

„Mroczna wiedza. Scholomance. Lekcja pierwsza” jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Naomi Novik stworzyła szkołę magii, w której uczą się jak przeżyć w świecie, który wydaje się bardzo niebezpieczny. Bardzo chciałam przeczytać tą młodzieżówkę, poznać nową autorkę i przekonać się sama, czy tak skrajne opinie dotyczące powieści są uzasadnione. Nie wymagam zbyt wiele od historii, zwłaszcza, że jest to pierwszy tom i więcej może się dziać w kolejnych. Wszystko było przede mną, miałam ochotę na coś lekkiego, tajemniczego i wkroczenie w zupełnie nowy świat.

Główną bohaterką książki autorstwa Naomi Novik pod tytułem „Mroczna wiedza. Scholomance. Lekcja pierwsza” jest szesnastoletnia Galadriela „El” Higgin, dziewczyna ma zdolności magiczne, dlatego też jak wielu innych została wysłana do magicznej szkoły – Scholomance. To dość specyficzne miejsce, ponieważ nie ma tam żadnych nauczycieli ani autorytetów. Nie można stamtąd się wydostać, chyba, że ukończyło się szkołę, co nie jest wcale takim prostym zadaniem. Zastanawiacie się, dlaczego? Wiąże się to z walką o życie z hordą wygłodniałych potworów. Nie muszę, więc wspominać, że zaledwie połowie uczniów ze starszych klas to się udaje. Galadriela jest samotniczką, nie nawiązuje zbyt wielu znajomości, jej magia jest niezwykle destrukcyjna, dlatego tez inni trzymają się od niej z daleka jakby podświadomie wyczuwając jej potencjał. Nie można samotnie poruszać się po szkolnych korytarzach, uczniowie knują i spiskują, nawiązują sojusze, które są dla nich korzystne, każdy chce przetrwać. El nie może sobie pozwolić na rozproszenie, jeśli korzystałaby ze swojej mocy, wiele istnień mogłoby być zagrożonych, nie tylko potwory, ale i także uczniowie. Czy Galadriela będzie w staie z kimś się zaprzyjaźnić?

„Mroczna wiedza. Scholomance. Lekcja pierwsza” to książka ociekająca charakterem i złowrogą atmosferą. Konstrukcja świata jest genialna, Novik włożyła wiele wysiłku i wyobraźni w tą serię i naprawdę to widać. Scholomance jest wielokulturowym miejscem, spotykają się w niej uzdolnieni magicznie uczniowie z całego świata i to bardzo mi się podobało. Pomimo, że nie ma tutaj nauczycieli to uczniowie ciężko się uczą, właściwie to jedyna rzecz, którą można zrobić, kiedy chce się zdobyć jak największą ilość umiejętności, aby przetrwać wśród tak wielu niebezpieczeństw. El jest dość specyficzną bohaterką jest utalentowana, szorstka, dowcipna i ma w sobie dużą ilość gniewu z powodu pewnej przepowiedni. Potrafiłam zrozumieć jej zachowanie, miała mieć ogromną samokontrolę. W „Mrocznej wiedzy. Scholomance. Lekcji pierwszej” jest dużo akcji, szczegółowy świat, który wydaje się bardzo realny i niebezpieczny, mamy wiele zabawnych monologów.

Novik jest mistrzynią w konstruowaniu fabuły, która rozwinie się w dobrze przemyślane wybuchy akcji, splatających się razem w pomysłowy punkt kulminacyjny.

Autorka pierwszego tomu Scholomance zabiera nas do szkoły magii, ale nie takiej zwyczajnej - nie ma w niej nauczycieli, a na uczniów na każdym kroku czyhają żądne krwi potwory.

Główna bohaterka ma dar do rzucania klątw i uroków, jest nerwowa oraz pyskata. Już to sugerowało mi, że to będzie książka idealna dla mnie - szkoła magii, do tego niebezpieczna i jeszcze zadziorna główna bohaterka! Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że niemal wszystko potoczyło się tak, że nie przypadło mi do gustu ?

Jeśli chodzi o magię - nie poznajemy jej zbyt wiele. Oczywiście trochę dowiadujemy się na jej temat, ale ciekawiły mnie zajęcia, na które uczęszczają uczniowie Scholomance, liczyłam, że będą bardzo ciekawe, a tymczasem ograniczały się głównie do nauki języków obcych i przepisywania ksiąg, oczekiwałam czegoś bardziej spektakularnego.

Jeśli chodzi o wyjaśnienia dlaczego szkoła jest niebezpieczna i nie ma nauczycieli - cóż, zupełnie nie przekonały mnie te koncepcje. Czasami wydawały mi się niezbyt logiczne. Autorka tłumaczy trochę po swojemu, ale niestety nie udało jej się mnie przekonać do swojej wizji.

A jeśli chodzi o główną bohaterkę, Galadriel - zamiast dziewczyny, której będę kibicować z wypiekami na twarzy otrzymałam chyba największą książkową marudę ??

El, jak woli się nazywać, cały czas narzeka, przechwala się i niestety zazwyczaj są to puste przechwałki. Dziewczyna lubi mówić jedno, zarzekać się jak bardzo ma ochotę wszystkich pozabijać itp. ale cały czas jest w gruncie rzeczy dobra ? Zupełnie mnie do siebie nie przekonała, nie wydawała mi się wiarygodna przez to swoje niezdecydowanie i niekonsekwentne zachowanie.

Nieszczególnie też spodobała mi się fabuła i styl tej powieści. "Mroczna wiedza" mocno mnie wymęczyła, bo niestety nie trafiło się tam nic, co by przykuło moją uwagę - jeśli nie ujęła mnie bohaterka, ani świat, to liczyłam, że chociaż zaangażuję się w fabułę. Okazała się dla mnie jednak nudna, coś ciekawszego zadziało się dopiero pod koniec i nie czułam, by warto było czekać aż tyle ?

Do tego styl też średnio mi się spodobał. Powieść jest pisana w pierwszej osobie i styl Galadriel, był mocno gawędziarski. Zasypuje czytelnika wieloma informacjami i historykami pobocznymi, które coś tam wnoszą, ale przez to miałam wrażenie, że nie ma tam fabuły, bo bohaterka dodała trochę tego, opowiedziała trochę tamtego, a nie było takiej konkretnej historii.

Czułam, że ani bohaterka, ani fabuła nie są spójnie wykreowane.

Czy było jednak coś, co mi się spodobało?

Końcówka w końcu nabrała kształtów i emocji, więc była w porządku. Oraz bohaterowie drugoplanowi, konkretnie kumpele Galadriel. Chociaż nie poznajemy ich dobrze, to dziewczyny są interesująco zarysowane i budzą sympatię. Podobało mi się, że mają różnorodne talenty. Autorka miała też całkiem ciekawy pomysł na enklawy i wspólne zasoby mocy, interesująca koncepcja.

Przykro mi, że zawiodłam się na tej książce, ale niestety, choć zapowiadała się tak dobrze, okazała się rozczarowaniem.