Scholomance. Tom 2. Ostatni absolwent

Dom Wydawniczy Rebis często wydaje książki, o których trzeba dużo mówić, polecać, bo zdarza się, że jest o nich bardzo cicho i to bardzo szkoda. Tak jest z serią Scholomance. To trylogia, która mnie kupiła już pierwszym tomem, bo to nietypowa opowieść o szkole magii. Dlaczego? A no, bo w niej trzeba przetrwać, a szkoła w zasadzie chce uczniów zabić. Poza tym, nauczyciele nie są nikomu do niczego potrzebni i ich po prostu nie ma.

Ale, "Ostatni absolwent" to tom drugi i ponownie jako czytelnicy spotykamy główną bohaterkę El. Dziewczynie zostało przepowiedziane, że zostanie czarownicą siejącą zniszczenie i śmierć. El nie chce się z tym pogodzić, ale powoli zaczyna wyglądać na to, że powinna to rozważyć. Szkoła się na nią uwzięła, chce się jej pozbyć, a to już ostatnia klasa i ma nawet kilku sprzymierzeńców. Tylko czyżby naprawdę pod koniec roku szkolnego miała zginąć? El nie zamierza się jednak poddać, a co z tego wyjdzie?

To drugi tom trylogii i jest jeszcze ciekawszy niż był pierwszy. Trzyma w napięciu, a przy tym nie zrobiła się z tego bajka dla dzieci, tylko jest brutalnie i wcale wszystko się nie musi ułożyć po myśli bohaterów. Ta niepewność, jak to wszystko się potoczy powoduje, że z jeszcze większym zaangażowaniem pochłania się tę ksiązkę.

Jak już wspominałam przy pierwszej części, jest mi jedynie szkoda, że tomy są dość cienkie i z ogromną przyjemnością pochłaniałabym ogromne tomiszcza na temat szkoły Scholomance. Historia opowiedziana jest bardzo dobrze, a El jako główna bohaterka nie irytuje czytelnika, a wręcz przeciwnie, robi sobie w każdym z nas sprzymierzeńca i kibicuje się jej przez cały czas.

Z ogromną niecierpliwością czekam na przeczytanie ostatniej części mimo, że wiem, że będzie to już koniec, ale ponieważ to dopiero początek mojej przygody z tą autorką, to już wiem, że z chęcią przeczytam też pozostałe aby sprawdzić co jej wyobraźnia stworzyła.

Mięło trochę czasu nim sięgnęłam po drugi tom cyklu Scholomance, miałam inne obowiązki, chociaż myślami byłam z główną bohaterką. Zastanawiałam się, jak sobie poradzi z kolejnymi wyzwaniami, w końcu to już prawie koniec jej nauki, musi przetrwać i nie stać się posiłkiem mrocznych i niebezpiecznych stworów. W życiu jednak bywa różnie i gdyby jedynie stwory były jedynym jej problemem to byłoby zbyt proste. Autorka wiedziała, jak skutecznie pomieszać bohaterom szyki. „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” zapowiadał przygodę, którą chciałam przejść i delektować się nią.

Główną bohaterką książki autorstwa Naomi Novik pod tytułem „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” jest Galadriela „El” Higgin jest uczennicą ostatniego roku i udało jej się nieco zmienić swoje życie. W dalszym ciągu grozi jej niebezpieczeństwo, jednak osiągnęła swój cel, stając się częścią sojuszu z innymi uczniami. Nie byłą już sama, nie musiała w pojedynkę stawiać czoła zagrożeniu. Nawet Orion Lake, najlepszy zabójca stał się mniej irytujący i bardziej użyteczny, jako przyjaciel. Matka dziewczyny, jednak zamierza się z nią skontaktować, udało jej się przekazać niezwykle pilną wiadomość, aby trzymała się z daleka od Oriona. Czy dziewczyna to zrobi? Czy spełni się mroczna przepowiednia, która pochłonie Galadrielę?

„Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” to powieść, która nie daje o sobie zapomnieć, chociaż miała łam wątpliwości, czy nie dosięgnie jej klątwa drugiego tomu, były one zbędne. Ela jest niesamowitą bohaterką i niezwykle potężną, mroczną postacią kobiecą, która nie jest jedynie tłem. Toczy nieustanną walkę ze swoim zamiłowaniem do niszczycielskich i brutalnych zaklęć, sama szkołą wydaje się popychać ją do bardziej samolubnych wyborów, oszczędzania magicznej mocy do własnych potrzeb, zamiast udzielania pomocy przypadkowym nowicjuszom, którzy nic dla niej nie znaczą. Bohaterka zmieniła się, uczy, że można polegać na innych, żę nie musi wszystkiego robić sama. Orion Lake natomiast jest wychwalanym bohaterem, który został ukształtowany przez oczekiwania ludzi, którzy zdają się dostrzegać w nim narzędzie do uzyskania celów, wygodnej i bezpiecznej egzystencji. Scholomance w swoich szeregach zawsze miała międzynarodowe grono studentów, Naomi Novik zdecydowała się na to, aby mocniej ukazać te różnorodność kulturową ofiarowując postacią nieco większą rolę niż było to w pierwszej książce. „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” ukazuje także, że w książce mamy różne oczekiwania społeczeństwa, ci lepiej urodzeni, należący do enklawy są w przekonaniu, że należy im się ochrona, że ich życie jest tego warte bardziej od innych. Przywileje, większa wartość jednego życia kosztem drugiego, członkowie enklawy zawsze mieli większe szanse na przeżycie, mają łatwiejszą przyszłość, prostsze ukończenie nauki. Zawsze otrzymują coś więcej niż pozostali, są lepiej przygotowani, a jednak zależni od innych.

Pierwszy tom niezbyt mi się spodobał, nie spełnił moich oczekiwań. Jednakże wiedząc czego się spodziewać to mimo wszystko trochę lepiej przyjęłam drugi tom.

Bardzo długo się on rozkręca, pierwsza połowa jest praktycznie o niczym - ale później fabuła nabiera bardziej konkretnego kierunku i przez to bardziej mi się podobała. Gdy bohaterowie mają jasny cel to autorka znowu trochę zwalnia tempo i pojawia się sporo fragmentów, które niewiele wnoszą. Jednak sama koncepcja okazała się ciekawa, a główny zamysł wciągający. Na koniec pojawiło się również trochę emocji i samo zakończenie naprawdę było świetne. Może nie byłam poruszona do głębi, ale na tyle się wkręciłam, że byłam ciekawa co tam się dalej wydarzy.

Na uwagę zasługuje też pewna sprawa - zbliżenie bohaterów, długa rozmowa pomiędzy El i Orionem (który przez 2 książki za wiele nie mówił, więc fajnie, że mozna było trochę lepiej go poznać (chociaż ci, którzy czytali wiedzą, że nie był to zabieg przypadkowy) a później chwila romantycznych uniesień były jak dla mnie bardzo ładnie napisane! Było pełne emocji i wiarygodne i szczerze mi się podobało, a raczej wyznania miłości w książkach nie trafiają w moje gusta, więc była to miła odmiana!

Na wzmiankę zasługują również bohaterowie drugoplanowi, którzy mi się spodobali, a także relacje między nimi, a główną bohaterką. Takich kumpeli jak ma El życzyć można każdemu.

Myślę też, że wiele osób doceni również ciekawy klimat oraz narastające napięcie, poczucie niebezpieczeństwa związane z potworami, które atakują uczniów tej dziwacznej szkoły.

Drugi tom Scholomance odebrałam lepiej niż pierwszy, jednak mimo to, nie była to dla mnie łatwa czy szczególnie przyjemna lektura - najlepsze jest jednak to, że zakończenie sprawia, że jednak człowiek jest ciekawy jak dalej potoczy się ta historia.

Myślę, że ta seria ma szansę spodobać się wielu osobom i już teraz ma wielu fanów. Niestety siebie nie mogę zaliczyć do ich grona. Może po prostu nie zaiskrzyło między mną a autorką (a było to moje pierwsze spotkanie z Novik) albo po prostu sięgnęłam po te książki w złym czasie i kiedy indziej lepiej by mi się spodobały.

Znacie już serię "Scholomance"?

Nie? Jeżeli jesteście fanami młodzieżowej fantastyki, o mrocznym zabarwieniu, to gorąco Wam ją polecam.

Pierwszy tom jest takim widocznym wprowadzeniem do tej historii. Pojawia się w nim dość sporo barwnych opisów, które mogły nieco nużyć. Przedstawiany świat jest mocno rozbudowany. Znajdziemy tu całe spektrum potworów różnej maści. Na pochwałę zasługuje również kreacja bohaterów, w szczególności tych drugoplanowych. Sprawiali wrażenie takich realistycznych, pełnokrwistych.

Sam zarys fabuły może i nie jest jakoś specjalnie oryginalny, choć pojawiło się nieco nietypowych rozwiązań. W głównej mierze akcja toczy się miarowo, żeby niekiedy ruszyć z kopyta. Chęć poznania kolejnych wydarzeń nie pozwala oderwać się od lektury. Zakończenie zaś totalnie miażdży i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że sięgnięcie po kolejny tom jest koniecznością.

Z kolei "Ostatni Absolwent" jest dobrym przykładem na to, jak praktyka czyni mistrza. Lektura wciąga już niemalże od pierwszych stron. Tym bardziej, że trzeba sobie wyjaśnić sprawy, które zostały urwane przy zakończeniu pierwszego tomu. Znajdziemy tutaj jeszcze więcej przewrotnych zwrotów akcji i ciekawie poprowadzonych wątków. Ironiczna i humorystyczna strona wysuwają się na przód. I jak zwykle, zakończenie zwala z nóg. Trzeci tom potrzebny na już!

Czytanie tej serii to wewnętrzna rozterka między chęcią odkrycia tego świata, a pozostania w nim na zawsze.