Mroczne wody

Kolejny raz na kartach książki  spotkałam się z  Alinor i Alys, tym razem po upływie przeszło dwudziestu lat od wydarzeń z poprzedniego tomu.  Nad brzegiem Tamizy, na przedmieściach Londynu matka z córką prowadzą skromną działalność pozwalającą im na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Przez te dwadzieścia ostatnich lat wyrobiły sobie opinię uczciwych i niebojących się pracy kobiet, kiedy nagle, zupełnie nieoczekiwanie przeszłość postawania się o nie upomnieć. Do tego prosto z Wenecji zjawia się w ich magazynie kobieta podająca się za żonę Roberta – brata Alys i syna Alinor. Czy ich spokojne, ułożone już życie nagle zostanie wywrócone ?? Czy tajemnice z przeszłości zostaną odkryte i powróci skrywany głęboko w sercu żal??

Autorka prezentuje nam trzy  diametralnie się od siebie różniące miejscowości – Londyn, Wenecję i osadę Hadley w Nowej Anglii.  Ukazuje przepaść między nimi, londyński niedostatek,  weneckie bogactwo i pionierską osadę. Zabiera nas w malownicze podróże, odkrywa Nową Anglię którą zamieszkują tylko rdzenni mieszkańcy. Ale też ukazuje nam różne sylwetki kobiet. Kobiet, które mimo przeciwności losu, mimo trudnej przeszłości wierzą w to, że poradzą sobie z tym co życie dla nich przygotowało. Jedne ciężką pracą, a  inne swoją przebiegłością i sprytem…

Nie będę ukrywała, że pierwszy tom zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. Więcej w nim było mroku i więcej emocji… I zupełnie nie chodzi o to, że działo się tutaj za mało. Raczej  poszłabym w kierunku tego, że niektóre z wątków mogłyby być bardziej rozwinięte, a inne potraktowane raczej hasłowo. Niemniej jednak historia zaprezentowana przez Philippę Gregory wciąga i powoduje, że chcemy szybko poznać zakończenie tej powieści.  Dodam też, że w moim odczuciu kilka motywów w tym tomie nie zostało do końca rozwiniętych  dzięki czemu liczę na to, że będzie kontynuacja i  autorka mocno mnie jeszcze zaskoczy….