Na głębokich wodach

Muszę przyznać, że przeczytałam tę książkę szybko. Ciekawe, barwne postacie, tekst ułatwiający czytanie, a na dodatek tematy związane z magią! Nie ma tu dodatkowych wypełniaczy, które tylko zwiększałyby objętość tekstu. Przez całą lekturę czułam ogień na dnie brzucha, motywujący mnie do czytania dalej i dalej.

Początek, a już coś się dzieje. Wciągnęłam się od pierwszej strony, kiedy Tal i Athlen poznali się w nietypowych okolicznościach. Przyznam, że uwielbiam te postacie! Sama wymiana zdań między nimi potrafiła zachęcić do czytania. Mają w swoich charakterach coś więcej. Przeżywają własne chwile, zmagania i ciężary spoczywające na ich barkach: w tym zmagają się z czyhającym niebezpieczeństwem na Tala ze względu na jego moc i niezrozumienie ludzi. Samo chowanie swojej mocy było bolesne, jak i ukrywanie siebie przed światem z tego powodu.

Na dodatek motyw syren. Jest to jeden z tematów, które uwielbiam w książkach, filmach czy innych dziełach. Oprócz nich pojawiają się również zmiennokształtni, co jest częścią fabuły, a nie zwykłym dodatkiem.

Podobało mi się wszechobecne w tej książce zmartwienie postaci. Wszystko śmiało może tworzyć "comfort book", i właśnie dla mnie tym się stało. Chcę jeszcze dodać, że Dara wydawała mi się na początku trochę brutalna w słowach, mimo to stała się jedną z postaci, o których miałam nadzieję czytać więcej. A dlaczego? Nie chcę psuć waszej zabawy, podczas czytania na pewno zrozumiecie dlaczego.

Akcja, akcja, i jeszcze raz akcja. Było jej sporo, tak wciągającej, że nawet nie zauważyłam, że relacja między Athlenem a Taliesinem nie uległa zmianie. Książka również ma morał związany z magią, który może odnosić się do naszego życia.

Czy lektura może być dobra, jednocześnie mając świetną okładkę? Tak. A to jest jeden z takich przypadków.