Napisz mnie po swojemu

„Miłość to najpotężniejsza rzecz na świecie. Potrafi leczyć i kiełkuje w najbardziej niespodziewanych miejscach. Nawet gdy wszystko inne jest stracone – ona kwitnie”.

June ma siedemnaście lat i marzy o karierze pisarskiej. Chciałaby napisać wspaniałą historię miłosną, jednak sama jeszcze nie była zakochana. Dziewczyna od dwóch lat choruje na ostrą białaczkę szpikową, jest to czwarte stadium. Dotychczasowe leczenie nie przyniosło żadnych efektów. Ostatnią nadzieją dla June jest udział w badaniu klinicznym. Nastolatka i jej rodzice decydują się wyjechać do prywatnego szpitala znajdującego się na ranczu niedaleko Austin, gdzie pewna firma farmaceutyczna pracuje nad nową techniką leczenia dla nastoletnich pacjentów z ostrą białaczką szpikową. Tam June poznaje Jessego, którego zegar również tyka…

Jak potoczą się dalsze losy June i Jessego?

Czy uda im się wrócić do zdrowia?

Czy June marząca o napisaniu pięknej historii miłosnej przekona się na własnej skórze czym jest prawdziwa miłość?

„Napisz mnie po swojemu” to wzruszająca, pełna emocji historia o chorobie, śmierci i nadziei, ale także o prawdziwej przyjaźni i pierwszej miłości. Bohaterowie tej opowieści mimo młodego wieku wiele przeszli i wycierpieli, ich leczenie nie działa. Czują, że ich dni są policzone, że śmierć czai się za rogiem, jednak mimo to walczą i nie poddają się. Starają się żyć tak, jakby każdy dzień był ich ostatnim… Historia June i Jessego bardzo mnie wciągnęła i poruszyła, wywołała we mnie wiele emocji. Tillie Cole umie pięknie pisać o trudnych tematach, takich jak choroba i śmierć. Nie było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, więc wiedziałam czego mogę się spodziewać. Jednak mimo to czytając tę książkę łezka w oku zakręciła mi się nie raz. Ta historia złamie Wasze serce. Jest to lektura, która zmusza czytelnika do refleksji i pokazuje, że warto żyć chwilą i doceniać to, co w życiu mamy, bo nigdy nie wiadomo, co nas czeka. Polecam z całego serca, jest to przepiękna opowieść o prawdziwej miłości, którą warto poznać.

Walka z chorobą, szczególnie gdy są to tak młodzi ludzie, uzmysławia bolesną kruchość życia. Pełne uznanie dla autorki, która pokazała w sposób bardzo empatyczny i autentyczny ich zmagania oraz te małe radości, które są pomiędzy złym samopoczuciem a smutkiem, czy psychicznym wykończeniem. Pomoc najbliższych, rodzinny, znajomych, bezcenne, ale nikt nie zrozumie drugiej osoby, co przeżywa, dopóki sam przez to nie przejdzie. Inni chorzy są jak odbicie w lustrze, wspierają bez słów, bez wyszukanego współczucia w spojrzeniu, nadmiernej, przytłaczającej troski.

„Napisz mnie po swojemu” to powieść z wartościowym przesłaniem, która topi serce już od pierwszych zdań. Życie ze śmiertelną chorobą jest tak surrealistyczne, że wypieramy taką możliwość z naszej świadomości, obserwujemy je, jak przez szklaną ścianę, zastanawiając się, czy na pewno należy do nas, bo dlaczego miałoby to się przytrafić właśnie nam? Ile ludzi na świecie zadaje sobie to pytanie właśnie w tym momencie? Czy ja mogę być następna, może jutro, za miesiąc, za rok? Refleksje po lekturze nieuniknione. Ale oprócz smutku i goryczy, przygniatającej bezradności, autorka oswaja nas z odchodzeniem, z nieuchronnym końcem w sposób bardzo przystępny, ale dosadnie przemawiający do czytelnika. Jak pomóc takiej osobie? Wystarczy być albo aż być. Polecam tę wzruszającą historię o miłości, pierwszej, pięknej i o przemijaniu oraz akceptacji tego, na co nie mamy wpływu.

„Napisz mnie po swojemu” to poruszająca historia o młodych ludziach, których ścieżki życia splotły się w momencie gdy czasu przed sobą już nie mają za dużo.

June nigdy nie miała chłopaka. Nigdy nie całowała się i nigdy nie trzymała się za ręce. Jej największym marzeniem jest napisać książkę. Gdy dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora wszystkie marzenia przestają mieć znaczenie. Udając się do miejsca, gdzie być może uda się ją wyleczyć nie sądziła, że spotka kogoś kogo pokocha z wzajemnością. I to wtedy zaczyna pisać opowieść dla Jessego, która ma być pamiątką po niej.

Zabierając się za tę książkę przygotujcie sobie chusteczki. Łzy na pewno popłyną z oczu. „Napisz mnie po swojemu” to piękna, chociaż bolesna opowieść o miłości, chorobie i stracie. Jest to historia dostarczająca wielu emocji. Napisana jest lekkim i przyjemnym stylem, dzięki czemu czytają się bardzo szybko.

Opowieść o June i Jessim to przede wszystkim powieść refleksyjna. Pokazująca co jest ważne w życiu i jak powinniśmy cieszyć się z każdej chwili jaka jest nam dana.

Jeśli lubicie historie, które dostarczą wielu emocji i wciągną Was bez reszty, to bardzo polecam „Napisz mnie po swojemu”

Książka, przez którą wylałam morze łez.

Rzadko płaczę podczas czytania a na tej książce zdarzyło mi się to więcej niż raz.

Od samego początku autorka zrzuca na nas bombę, by następnie dać ostatnią szansę na dobre zakończenie po czym znowu (także nie raz) dostajemy obuchem po głowie.

A to wszystko ubrane w piękne słowa, okraszone bardzo dużą dawką dobrego humoru i osadzone na pięknym ranczu w Teksasie.

Tematyka nieuleczalnych chorób jest mi bardzo bliska ale tutaj bohaterami są młodzi ludzie, zaledwie siedemnastoletni.

Takie osoby mają marzenia i powinny mieć przed sobą całe życie na ich zrealizowanie.

Niestety choroba nie wybiera, nie zważa na status materialny, płeć, wiek czy kolor skóry - o czym pięknie mamy opisane w treści.

Nasi bohaterowie pokazują różne oblicza ludzi podczas walki z rakiem, zarówno chcą być beztroską młodzieżą a jednocześnie są już nad wyraz dojrzali i wiedzą jak życie jest kruche i powinno się z niego korzystać codziennie, bo nikt nie wie ile nam jeszcze jego zostało.

June walczy z chorobą od lat, wszystko zawiodło aż dostaje dosłownie ostatnią szansę.

W nietypowym szpitalu poznaje Jessego, jak się okazuje, chłopak staje się jasnym punktem na mapie jej pełnego cierpienia życia.

Do tego paczka innych dzieciaków, każde z nich ze swoim bagażem.

Matko jaka ta fabuła jest przesiąknięta emocjami, dosłownie czułam to co nasi bohaterowie, widziałam ich oczami wyobraźni i przypominały mi się momenty, kiedy w mojej rodzinie ludzie też przez takie rzeczy przechodzili.

Ile siły muszą mieć osoby zmagające się z chorobą, jakie myśli wkradają się do młodych umysłów, które wiedzą, że ich dni są policzone i wcale nie jest ich tak dużo jak na to zasługują.

Autorka czaruje słowami, przelewa na papier emocje, dodaje do tego humor - ten czarny także, by całość nie przytłoczyła ale jest to jednocześnie śmiech przez łzy.

Brakuje mi słów by opisać to co czułam ale myślę, że każdy powinien przeczytać tę książkę bo mimo, że jest romansem to jednak ma w sobie ogrom mądrości, wrażliwości, skupiona jest na psychice postaci a nie na cielesności.

Książka dla każdego, dla dorosłych w szczególności i piękna w swojej wrażliwości.

Muszę przyznać, że przy tej książce przeżyłam totalny rollercoaster emocjonalny. Siedzący obok mnie mąż pytał czy wszystko w porządku, bo siedziałam zaryczana od dobrych dwudziestu stron i wcale się nie zapowiadało na poprawę mojego stanu.

Ta historia porwała mnie bez reszty, sądzę że gdyby nie fakt posiadania obowiązków, pewnie połknęła bym ją na raz i jeszcze się pytała dlaczego nie ma więcej. Autorka perfekcyjnie potrafi budować napięcie, opisywać sytuację oraz pielęgnować uczucia, a może łez które wylałam - potwierdzają. Bohaterów pokochałam całym sercem, June delikatna, nieśmiała i pełna pasji do pióra oraz Jesse zadziorny, żartobliwy, lecz pełen czułości, nie brzmi to idealnie? Dodatkowo postacie drugoplanowe, sądzę, że gdyby nie one ta historia byłaby mniej wzruszająca. Wszystko zostało tu idealnie dopieszczone przez autorkę i nie rozpłynąć się w zachwycie nad tą książką, jest po prostu trudne. ?

Sądzę, że na pewno będę polecać tą lekturę każdej osobie łaknącej historii łamiącej serce, a jednocześnie uczącej jak ważna jest każda chwila naszego życia.

„Napisz mnie po swojemu” to kolejna bolesna a zarazem życiowa historia autorki. Życiowa,że łzy płyną-czytając ją.Z każdym kolejnym rozdziałem ma się nadzieję,że zdarzy się cud,by miłość zwyciężyła.Miłość zrodzona na pokładach przyjaźni,zrozumienia i dotyku,którego się pragnęło. A pomiędzy tym obserwujemy spełnienie marzeń,by napisać piękną historię z szczęśliwym zakończeniem,które daje wiarę w piękną przyszłość.

Ta historia łamie serce! Ja przeżywałam ją bardzo osobiście,ponieważ moje doświadczenia życiowe przyniosły mi widok osób jak June & Jesse.Czułam ich lęk,strach i ogromną wolę walki,by zwyciężyć z trudnym przeciwnikiem. Ich uczucie sprawiało,że na chwilę pojawiał się uśmiech,ponieważ ich gesty wobec siebie były bardzo piękne.

Przygotujcie się na solidną dawkę życiowych emocji,które pokazują brutalną prawdę z przeciwnikiem,który nie daje szans.Jednak czysta miłość to coś więcej-to miłość na wieki i na zawsze-pomimo wszystkiego!

Ta historia pokazuje jakie życie jest kruche.Jak powinniśmy cieszyć się z każdej chwili i doceniać to,co mamy. Choć boli mnie serce po przeczytaniu książki,to sprawiła ona,że jeszcze mocniej doceniam życie.

Czytajcie-pokochacie historię tak mocno jak ja