Kolej na szczęście

W Brzysku znowu tętni życie. Miłość Zuzi i Marka dojrzewa jak dobre wino — powoli, z czułością i odrobiną niepewności. Autorka pokazuje, że uczucie to nie tylko romantyczne uniesienia, ale też codzienne wybory, kompromisy i rozmowy, które czasem kosztują więcej niż tysiąc gestów.

Czy młodzi zakochani poradzą sobie z różnicami, oczekiwaniami rodziny i własnymi lękami? Natalia Przeździk pisze o tym z ogromnym wyczuciem i sercem, sprawiając, że od pierwszych stron czujemy się częścią tej historii.

W Brzysku pojawia się też Monica – elegancka Włoszka z przeszłością pełną tajemnic. Jej przyjazd burzy spokój miasteczka, a jednocześnie wnosi do fabuły powiew świeżości, humoru i ciepła. Towarzyszy jej kot z charakterem, który równie skutecznie kradnie sceny, jak i serca czytelników.

„Kolej na szczęście” to opowieść o ludziach, którzy szukają swojego miejsca, o tym, że miłość ma wiele odcieni — i że nie zawsze ta najgłośniejsza jest tą najprawdziwszą. To książka pełna emocji, zapachu świeżo pieczonego ciasta, rozmów przy herbacie i chwil, które przypominają, co w życiu naprawdę się liczy.

Nie zabrakło też nuty humoru, rodzinnych zawirowań i tej wyjątkowej, ciepłej atmosfery, którą autorka potrafi stworzyć jak mało kto. To historia, po której człowiek uśmiecha się sam do siebie — bo czuje, że dobro naprawdę istnieje.

Jeśli czujecie czasem, że Wasze plany się sypią, że życie spycha Was na boczny tor, to może okazać się, że to najlepsze, co Was mogło spotkać. Przekonuje się o tym Zuzia i Walerka, dla których wyjazd do galicyjskich Podwołków miał być chwilową odmianą, a stał się początkiem nowego życia.

„Kolej na szczęście” Natalii Przeździk to trzeci i finałowy tom ciepłych i klimatycznych „Historii galicyjskich”, który dostarcza kolejnej porcji emocji. W życiu naszych bohaterek sporo się zmienia, zapadają poważne, wiążące decyzje, pojawiają się nowe wyzwania i marzenia, których spełnienie okazuje się być na wyciągnięcie ręki. W niewielkim miasteczku możemy też odczuć powiew dalekiego świata i włoskiej elegancji, ale i lokalnych opowieści - tych bieżących i z trudnej wojennej przeszłości.

Bardzo wciągnęła mnie ta historia pełna ciepła, humoru i codzienności, która pokazuje, że szczęście może być wręcz na wyciągnięcie ręki. Pokochałam ją za naturalność bohaterów, z których każdy ma swoje troski, marzenia i słabości, a czytając, tak łatwo było mi się z nimi utożsamić. To historia o miłości, przyjaźni, rodzinie, ale też o tym, że życie lubi zaskakiwać, z atmosferą małego miasteczka w tle, którą Autorka oddała wręcz idealnie. Tu wszyscy się znają, wieści szybko się rozchodzą i czasem łatwiej komuś zaszkodzić niż pomóc.

I choć miejscowość, którą tak barwnie opisuje Autorka, jest wytworem jej wyobraźni, to czułam się, jakbym była jej mieszkanką, wspólnie z Zuzią pokonując rowerem drogę z Podwołków do Brzyska czy pracując wraz z Moniką i Noemi przy zaniedbanym kirkucie w głębi lasu. Podobnie jak we wcześniejszych tomach, i w tym nie brak momentów wzruszających, chwil budzących uśmiech i tematów skłaniających do refleksji.

Autorka utkała piękną historię, w której dominuje wszystko to, co w człowieku dobre - lojalność, życzliwość, tolerancja, której najlepszym przykładem jest ksiądz Damian, czy chęć niesienia pomocy. I choć jak wszędzie, zdarzają się ci, których razi cudze szczęście, więc sieją zamęt, plotki i próbują podcinać skrzydła innym, to właśnie dobro i solidarność wygrywają w tej opowieści.

„Historie galicyjskie” to pełne ciepła opowieści, które ogrzeją Wasze serca w chłodne jesienne wieczory i pozostawią Was z nadzieją i przekonaniem, że szczęście naprawdę bywa bliżej, niż czasem nam się wydaje.

Powieść „Kolej na szczęście” Natalii Przeździk jest trzecim tomem cyklu Historie Galicyjskie.

Wracamy do znanych miejsc i postaci. Zuzia jest już całkiem zadomowiona w Podwołkach pod Brzyskiem, planuje wspólną przyszłość z Markiem, którego w końcu odważyła się przedstawić rodzicom. Karczma „Przystanek Północ” Walerki i Przemka cieszy się coraz większym powodzeniem wśród turystów i miejscowych, ale los postanowił sprawić im zaskakującą niespodziankę. Noemi i jej rodzina po burzliwych wydarzeniach opisanych w poprzednim tomie powoli wraca do równowagi, niestety do Noemi wróciła depresja. Ksiądz Damian wbrew proboszczowi wciąż przyjaźni się tym oryginalnym i nietypowym towarzystwem. W tym tomie do grona znanych i polubionych już bohaterów dołącza młoda Włoszka Monica – wnuczka Żydówki, która po wojnie wyjechała z Brzyska do Ameryki.

Autorka splata w całość życie poszczególnych postaci tworząc wielowątkową mozaikę, którą scala osoba Zuzi. Fabuła skupiona jest na prozie codziennego życia mieszkańców małego miasteczka, ale wcale nie jest nudna i przewidywalna. Barwnym ptakiem, który ożywił codzienność jest elegancka i piękna Włoszka, która przyjechała do Brzyska zachęcona opowieści swojej babci. Monica z wdziękiem dołączyła do grupy Zuzi, a szczególnie zaprzyjaźniła się z Noemi. Kobiety połączyły żydowskie korzenie i wspólna praca na kirkucie.

Historia Zuzi i jej przyjaciół z Brzyska jest opowieścią przede wszystkim o tym jak ważne są w naszym życiu relacje z ludźmi, relacje oparte na życzliwości, zaufaniu, szczerości. Zapewniające bezinteresowne wsparcie i pomoc, tę niewymierną i tę konkretną. Takimi relacjami są przyjaźń, miłość i relacje rodzinne. Mamy okazję przekonać się, że czasem trzeba wyjść ze strefy komfortu, bezpiecznego kokonu dotychczasowego życia i spróbować czegoś nowego, odważyć się zrobić coś nierozsądnego, jak zamieszkanie w starej chacie z dziadkiem, związek ze sporo starszym pisarzem, otwarcie karczmy z kaszubskim jedzeniem daleko od Kaszub, wysłanie debiutanckiej powieści do wydawcy czy przyjazd do obcego kraju, żeby poszukać swoich korzeni. „Kolej na szczęście” pokazuje nam jak ważna jest w życiu konsekwencja w spełnianiu marzeń i szukaniu swojego miejsca na ziemi oraz znalezienie ludzi, którzy będą nas wspierać w tych dążeniach.

Przedstawiany przez Natalię Przeździk świat Brzyska coraz bardziej zyskuje na realizmie i wiarygodności. Pisarka opisuje życie zwykłych ludzi, ich radości, smutki i trudności z jakimi przychodzi im się mierzyć. Obserwujemy odwagę z jaką stawiają czoła kolejnym niespodziewanym wyzwaniom dnia codziennego i konsekwencje decyzji jakie podejmują. Widzimy wsparcie jakie dają sobie nawzajem w trudnych chwilach. Chwilami z zazdrością czytałam o relacjach jakie połączyły tę grupkę bardzo różnych ludzi. Widać także, że upór i odwaga w dążeniu do spełnienia swoich marzeń przynoszą sukces.

W pierwszym tomie postacie nie przekonały mnie do siebie, wydawały mi się papierowe, mało naturalne. Ale z czasem zaczęłam widzieć je inaczej, zaczynałam dostrzegać ich złożoność przez to, że autorka coraz bardziej je rozbudowywała, ale też pokazywała w różnych życiowych sytuacjach, stawiała przed nimi różnorodne wyzwania. Zaczęłam coraz bardziej widzieć w nich konkretnych, zwykłych, realnych ludzi. Każdy z nich był inny, wnosił coś swojego do barwnej palety postaci, coś innego miał nam do pokazania i przekazania. Niektóre rzeczy mnie zaskoczyły zmieniając spojrzenie na daną postać. Zuzia bardzo wydoroślała i dojrzała, uwierzyła w siebie. Introwertyczny pisarz Marek otworzył się na ludzi i znalazł swoje szczęście. Żywiołowa Walerka trochę się ustatkowała, a to co się wydarzyło w ostatnim tomie pozwoliło zobaczyć ją w innym świetle. Bardzo ciekawą postacią jest ksiądz Damian, otwarty na każdego człowieka, bez względu na jego przekonania, będący blisko swoich parafian i ich codziennego życia. Autorce udało się przekonująco pokazać ich wewnętrzne rozterki, porywy serca, chwile radości i te przepełnione smutkiem. Popełniają błędy, mają chwile słabości, ale także triumfu i siły.

Największe wrażenie w tym tomie, a może nawet w całej serii wywarła na mnie scena chrztu Paraski. Mocno wówczas wybrzmiewa stwierdzenie, że kościół ma być miejscem łączenia ludzi, a nie podziałów, bo przecież wszyscy szukamy miłości.

W tle bieżących wydarzeń pojawia się od czasu do czasu powojenna historia tych terenów, czasem pełna bólu wysiedleń i nietolerancji. Bohaterów cyklu łączy miłość do tradycji i historii oraz chęć zachowania jej i pokazania światu. Walerka i Przemek przy pomocy cioci Olgi robią to poprzez kulinaria, muzykę i sztukę. Zuzia przez literaturę nawiązująca do historii tych miejsc. Noemi, Monica i ciocia Olga przez zadbanie o cmentarze dawnych mieszkańców tych terenów. Ich dążenia do ocalenia od zapomnienia historii tamtych miejsc i pozostałości po dawnych mieszkańcach są godne podziwu i pozytywnie wyróżniają ich na tle współczesnej pogodni za nowoczesnością. Zuzia myśli o sobie i swoich przyjaciołach, że są bandą dziwaków, ale dobrze im z tym dziwactwem.

Natalia Przeździk adekwatnie oddaje klimat małego miasteczka, gdzie wszyscy się znają, ale niekoniecznie lubią. Obok życzliwości i wsparcia jest też zawiść, rywalizacja, nietolerancja, przekonanie o swoim prawie do narzucania innym standardów zachowania i oceny ich moralności. Ale są też opisy klimatycznych, urokliwych miejsc, gdzie można poczuć magię takich miejscowości.

Konstrukcja powieści jest przemyślana i spójna. Fabuła rozwija się niespiesznie, subtelnie i delikatnie pozwalając coraz lepiej poznać i zrozumieć poszczególne postacie. Autorka pisze naturalnie i ze swobodą pozwalając swojej historii płynąć w rytmie codziennego dnia, tylko czasami ubarwia tę codzienność komplikując życie któremuś z bohaterów. W przedstawianej historii widać, że Pani Natalia jest nie tylko bystrą obserwatorką otaczającej nas rzeczywistości, ale umie swoje obserwacje przelać na papier. Aby w pełni docenić walory powieści trzeba przekonać się do stylu pisania autorki. Jest on spokojny, chwilami wręcz leniwy, bez wielkich dramatów i katastrof. Pojawiające się trudne i bolesne dla bohaterów okresy mają pozytywne zakończenie pokazując jak ważne jest wsparcie życzliwych ludzi. Lektura książki przynosi odpoczynek i wiarę w ludzi.

„Kolej na szczęście” jest typową powieścią obyczajową odwołującą się do uniwersalnych wartości. Ta opowieść potwierdza prawdziwość łacińskiej sentencji "ibi patria, ubi bene", rozumianej jako potwierdzenie, że dom jest tam, gdzie nas kochają i akceptują. Zuzia stworzyła w Podwołkach swój dom – ciepłe, bezpieczne miejsce, w którym czuje się gospodynią.

Polecam cały cykl Historii Galicyjskich Natalii Przeździk, bo lektura przeniesie Was w ciepłe klimatyczne miejsce, do małego miasteczka, do dobrych, życzliwych ludzi i odkryje przed Wami kawałek mało znanej historii naszego kraju. Te książki dobrze komponują się z filiżanką zimowej herbaty, ciepłym kocem i szumem deszczu. Cieszę się, że choć na początku historia mnie nie urzekła, to sięgnęłam po kolejne tomy i pozwoliłam Natalii Przeździk ponownie zabrać się do Brzyska.

Natalia Przeździk w powieści „Kolej na szczęście” zabiera czytelników do malowniczego Brzyska – niewielkiego miasteczka, w którym splatają się losy niezwykłych bohaterów. To ciepła, pełna emocji i wzruszeń opowieść o miłości, rodzinie, poszukiwaniu siebie i budowaniu relacji, mimo różnic i przeciwności losu.

W centrum wydarzeń znajduje się dojrzewająca relacja Zuzi i Marka – pary, której uczucie staje się coraz silniejsze, ale jednocześnie zostaje wystawione na próbę. Przeszkodą okazują się nie tylko codzienne trudności, ale i obawy związane z akceptacją Marka przez rodzinę Zuzi. W tle tych wydarzeń ważną rolę odgrywa dziadziuś – dobry duch Domu pod Kasztanem, którego obecność niesie ze sobą ciepło, mądrość i pokój. Jego postać to symbol siły rodzinnych więzi i wsparcia, którego często tak bardzo potrzebujemy.

Brzysko nie jest jednak miejscem spokojnym – do miasteczka przyjeżdża Monica, elegancka Włoszka, która poszukuje odpowiedzi na rodzinne pytania z przeszłości. Towarzyszy jej rozpieszczony kot, a ich pojawienie się szybko burzy ustalony rytm codzienności. Monica wnosi do fabuły powiew tajemniczości i świeżości, a spotkanie dwóch światów – jej i mieszkańców Brzyska – staje się przyczynkiem do wielu refleksji o przyjaźni, zaufaniu i różnorodności, która nie musi dzielić, lecz może łączyć.

Nie mniej emocji dostarcza wątek Walerki i Przemka – pary z pozoru zupełnie niedopasowanej, ale właśnie dzięki swoim różnicom tworzącej coś wyjątkowego. Ich historia to obraz prawdziwego życia – z jego trudami, wzlotami i upadkami. Choć wspólnie prowadzą karczmę, to prawdziwą próbą okazuje się nie remont starego domu, lecz budowanie trwałej, dojrzałej relacji opartej na zaufaniu i zrozumieniu.

Natalia Przeździk pisze z ogromną lekkością i naturalnością. Jej styl jest barwny, plastyczny i pełen emocji – autorka umiejętnie balansuje między humorem a wzruszeniem, tworząc atmosferę bliskości, jaką rzadko spotyka się w literaturze obyczajowej. Największym atutem powieści są jednak emocje – prawdziwe, głębokie i bardzo ludzkie. Przeździk potrafi z ogromną empatią pisać o sprawach ważnych: miłości, rodzinie, akceptacji, odwadze do bycia sobą i poszukiwaniu szczęścia w codzienności.

Kolej na szczęście to nie tylko opowieść o uczuciach, ale też historia o miejscach, które stają się domem – nie dlatego, że się w nich urodziliśmy, ale dlatego, że spotykamy w nich ludzi, którzy uczą nas, czym naprawdę jest bliskość. To książka, która otula serce, wzrusza, dodaje otuchy i przypomina, że warto walczyć o swoje szczęście – nawet jeśli droga do niego bywa wyboista.

Z całego serca polecam tę powieść wszystkim, którzy cenią sobie literaturę pełną emocji, ciepła i życiowej prawdy. „Kolej na szczęście” to historia, do której chce się wracać – jak do ukochanego miejsca, gdzie zawsze czeka ktoś, kto rozumie.

„Kolej na szczęście” to kolejna już 3 część serii „Historii galicyjskich”

Jest to pełna ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Brzeska. Jest to powieść o miłości i o rodzinie. Pokazuje ona co tak naprawdę jest ważne w naszym życiu.

Zuzi i Marka wiedzą, że chcą ze sobą spędzić resztę życia. Tylko co na to rodzice dziewczyny?

Tymczasem do Brzeska przyjeżdża ciekawa pani z Włoch. Dlaczego przyjechała do Polski? Chce poznać rodzinne tajemnice. Jej wizyta szybko wpływa na ułożone życie mieszkańców Brzeska.

„Kolej na szczęście” podobnie jak dwie poprzednie części czytało mi się bardzo szybko. Pomimo, że akcja książki nie należy do szybkich. Wręcz przeciwnie. Biegnie sobie ona leniwie. Ale w tym przypadku nie jest to minus. Bowiem dzięki takiej narracji możemy bardziej poznać wiele kulturalnych i historycznych ciekawostek.

Książka nie zawiera również zaskakujących zwrotów akcji. Ale posiada to coś co sprawia, ze ma się ochotę z nią spędzić jeden czy dwa wieczory. Polecam!