Staroświecka dziewczyna

Autorki chyba nie trzeba przedstawiać jeżeli czytaliście np. „Małe kobietki” albo którąś z tej serii to dzisiejsza recenzja przypadnie wam do gustu. „Staroświecka dziewczyna” to książka, która według mnie jest i będzie ponad czasową. Nie tylko okładka, ale i ilustracje nadają tej książce tego smaczka, że na waszej półce jest coś wartościowego. Książka pochodzi z 1870 r. więc wielki szacunek dla tego typu książek oraz dla wydawnictwa MG, że wznowiła druk dla młodego (nie tylko) pokolenia. Historia może nie jest iście z westernu, gdzie trzeba ścigać się z kryminalistami, ale dla każdego, kto szuka odpoczynku będzie odpowiednia. Poznajcie Polly Milton dziewczynę, która może nauczyć niejedną/jednego z nas, czym jest bycie sobą nawet, wtedy kiedy inni naciskają do zmian.

Opisów książki jest pełno, więc zachęcam do zapoznania się, ale polecam odkryć tę historię na niewiedzy tak jak ja to zrobiłam. Wracając do Polly to, gdyby była napisana dziś byłaby jedną z ulubienic nastolatek, a jeżeli dodalibyśmy np. sprawy detektywistyczne z miasteczka, w którym zamieszkała byłoby rewelacja. Książka to dwie części w pierwszej mamy dzieciaki, zabawy, psoty i ten fantastyczne poczucie humoru, niewinność itp. Druga część to nasza Polly po 6 latach wracająca do miasteczka i do kuzynostwa już jako nauczycielka. Pierwsza część śmiało można przeczytać młodszemu pokoleniu i wierzę, że większość z nich znajdzie swojego ulubieńca nawet wśród chłopców. Całe szczęście, że moje dzieciństwo było w czasach, w których można było bawić się we wszystkie gry, zabawy jakie tylko wpadły do głowy bez obawy, że coś wypada dziewczynce, kobiecie albo nie.

Nasza bohaterka to taka Ania z Zielonego Wzgórza typ nieposkromionej, ale delikatnej dziewczyny, której wychowanie uznawane jest za staroświeckie tylko dlatego, że wychowała się w innym regionie z innymi zasadami moralnymi. Czy Polly zmieniła się pod naciskiem kuzynostwa? Czy może broniła swoich racji, ale będąc przy tym ciekawą nowości otaczającego ją świata, w jakim się znalazła? Oczami wyobraźni widzę, ile ta książka musiała wywołać kontrowersji w latach, w jakich została wydana?!

Zdecydowanie książka na leniwe popołudnia. Polecam całym sercem.

„Staroświecka dziewczyna” na pewno nie jest tak popularna jak „Małe kobietki”, nie jest też tak zabawna jak „Ośmioro kuzynów” jednak gdybym miała ją opisać jednym słowem to powiedziałabym, że jest urocza.

Główną bohaterką jest Polly, która przyjeżdża do dużego miasta w odwiedziny do swojej przyjaciółki. Jest zaskoczona jak wygląda wielkomiejskie życie. Oczywiście Polly została wychowana po staremu i nie nadąża za nowoczesnością, jednak jej dobroć i łagodność powoli zmieniają zachowania goszczących ją domowników. Potem jest przeskok czasowy i czytelnik czyta już o czasach gdy Polly jest młodą, dorosłą kobietą. Przyjeżdża ona do miasta i zaczyna pracować jako nauczycielka muzyki.

Pierwsza część zdecydowanie bardziej spodoba się młodszym odbiorcom. Jest tam sporo żartów i domowych zabaw. Natomiast druga część na pewno bardziej przypadnie do gustu dorastającym dziewczętom (a na pewno tak było, gdy książka ukazała się drukiem). Trzeba jednak dodać, że oprócz uroczego klimatu i przyjemnej atmosfery książka zestarzała się. Nie ma tu akcji, przemocy i wulgaryzmów, które można znaleźć na każdym kroku i to w książkach nie dla dorosłych. Louise May Alcott jak zwykle pisze używając moralizatorskiego tonu. Postaci są zbyt przerysowanie i jak 150 lat temu to się pewnie sprawdzało, to w dzisiejszych czasach razi to po oczach. Jednak dalej uważam, że ta książka jest dużo więcej warta niż współczesnego tytuły. Jest tu zawarte wszystko to co w życiu warte czyli rodzina, miłość, skromność. Próżność i lenistwo nie są nagradzane za to poprawa błędów jak i dobre serce owszem.