Nevermore. Tom 3. Otchłań

Seria Nevermore Kelly Creagh wydana niedawno przez wydawnictwo Jaguar jest reedycją serii z 2016 roku. Słyszałam legendy o tym cyklu. Gdy nie spodobał mi się tom pierwszy z uporem postanowiłam czytać dalej, gdyż byłam pewna, że w końcu między nami zaskoczy i w końcu dowiem się, czemu te książki są tak dobrze oceniane. Po przeczytaniu trzeciej części o tytule “Otchłań” muszę niestety ogłosić porażkę..

Isobel jest załamana po spotkaniu z Varenem, które omal nie zakończyło się jej śmiercią. Boi się wchodzić do innego świata, lecz niejako zostaje do tego zmuszona. Jej sny są bardzo niepokojące, granica między rzeczywistością a marami się zaciera. Dodatkowo jej rzeczywistość jest zagrożona. Oba światy zaczynają stapiać się ze sobą narażając wszystkich na niebezpieczeństwo. Isobel postanawia jeszcze raz zawalczyć o Varena i uwolnić go spod wpływu Lilith. Czy jej się to uda?

Główną rzeczą która przeszkadzała mi w tej serii jest ta niewiadoma czy czytam o czymś co dzieje się naprawdę czy to znów kolejny sen. Już nie wspominając czasami o zachowaniu samej Isobel, która chwilami strasznie mnie drażniła. Za to bardzo polubiłam Gwen. Co prawda do końca została dla mnie zagadką, a to za sprawą jej babci, która wiedziała więcej niż przeciętny człowiek. Cała fabuła była omotana takim mrokiem i wielką niewiadomą. I wierzę, że młodszym czytelnikom może się to podobać. Ja poszukuje coś bardziej oczywistego i namacalnego. I na pewno to nie przez to, że już jestem stara i nie potrafię zrozumieć literatury młodzieżowej, bo nawet w tym gatunku mam swoich ulubieńców. A was zachęcam do zapoznania się z tym cyklem i wystawienia swojej oceny. Kto wie, może ta seria jest właśnie dla was.

Co dziś czytacie?

Kolejna książka skończona, kolejna historia już za mną, kolejny tom odłożony i kolejna seria zakończona. Czy będę tęsknić? Jeszcze sama nie wiem, ponieważ była to tak bardzo wymagająca lektura, że chyba jeszcze ją muszę przetrawić, może pomoże mi w tym napisanie tej recenzji. A o czym mowa? O “Nevermore. Otchłań” Kelly Creagh, o książce, która kończy serię Nevermore. Wznowienie, które już było wydane nakładem wydawnictwa Jaguar, lecz tym razem dostaliśmy przepięknie błyszczące okładki, które bardziej pasują do obecnych czasów. Jednak czy treść do nich nadal pasuje? Ciężko mi to określić, ponieważ jestem fanką twórczości Edgara Allana Poe, lubię motyw “high school” w książkach, oraz mroczny, duszny klimat książki również jest bliski mojemu sercu, a spotkałam się ze stwierdzeniem, że to książka dla młodych, że to oni prędzej się odnajdą w tym klimacie. Podsumowując całą serię, przyznaję, że ten tom podobał mi się najbardziej, jego mroczny i kręcony klimat najbardziej mi przypadł do gustu, jeśli jesteście ciekawi, co myślę o poprzednich tomach, to zapraszam na profil, tam znajdziecie wszystkie recenzje.

Isobel w końcu go spotkała, w końcu była w jego pobliżu, jednak omal nie przypłaciła za to spotkanie swoim życiem. Śmierć, życie, jawa, sen, granice się zacierają, a ona sama już nie wie, gdzie jest jej miejsce. Czy powinna odpuścić? Czy powinna walczyć o ukochanego, nawet jeśli ceną za jego ocalenie będzie jej życie? Czy jej sprzymierzeniec okaże się wrogiem, a jej wróg jej sprzymierzeńcem? Upiorna Lilith trzyma swoje szpony na ukochanym Isobel, nie chce oddać go bez walki, jednak ta walka może okazać się końcem świata, któryIsobel dobrze zna i w który czuje się bezpiecznie. W końcu wszystkie pytania otrzymają odpowiedź, jednak czy Isobel w końcu będzie mogła odetchnąć?

Książka luźna, pełna humoru, czy mroczna, pełna zagadek?

Poprzedni tom uważałam za psychodeliczną odsłonę pióra autorki, jednak to ten tom trzymał mnie w największym napięciu. Przez całą książkę goniliśmy z akcją, która tylko na samym początku toczyła się dość leniwie, jak w końcu ruszyła, to z każdą przerzucaną stroną nabierała tempa, by na samym końcu książki w końcu zwolnić i pozwolić czytelnikowi na oddech. Ogólnie nie lubię takiej pędzącej akcji, jednak tutaj bardzo mi się spodobała, ponieważ cały czas miałam poczucie uciekającego czasu. Mnie ten czas nie gonił, jednak Isobel przez całą książkę się ścigała z nim, ponieważ granica między światami się zacierała. Gdyby ta granica całkiem znikła, wszystkie koszmary, na czele z Lilith opanowałyby świat, który zna Isobel.

Nie lubię przerysowanych bohaterów, słodkich panienek, które czekają na ratunek, otaczających się fałszywymi przyjaciółmi, oraz wpasowujących się w szablon “popularnych cheerleaderek”. Dlatego na początku nie przepadałam za główną bohaterką, po raz kolejny to postać z dalszego planu mnie bardziej przywiązała do historii niż postać, w której historię się wczytywałam. Jednak muszę przyznać, że przemiana, którą przeszła Isobel podobała mi się i mogę jej wybaczyć wiele.

Przyznaję, że myślałam, że to kolejna historia o szkolnej miłości, jedynie poprzetykana psychodelicznymi wstawkami prosto z twórczości Poego. Nie spodziewałam się, że znajdę w niej walkę z własnym umysłem, trudną miłość i takie mocne uczucie, prawdziwe, na życie i śmierć. Nadal jest to historia dla młodzieży, jednak mnie kupiła swoim klimatem. Jednak jedno “ale” mam, jak wspominałam, historia pędziła, niekiedy tak bardzo, że czułam się zagubiona i musiałam się cofać zdanie, dwa, niekiedy czytałam cały rozdział od początku, ponieważ dosłownie się gubiłam.

Jednak ostatecznie chcę wam tę książkę polecić, jak i całą serię, ponieważ wierzę, że znajdzie ona swoich fanów, może nie jest ona dla wszystkich czytelników, prędzej dla fanów mrocznych i dusznych klimatów. Dziękuję bardzo za książkę w ramach współpracy barterowej Wydawnictwu Jaguar.

"Nevermore. Otchłań" to trzeci a zarazem ostatni tom z cyklu Nevermore autorstwa Kelly Creagh. Powieść ukazała się nakładem Wydawnictwa Jaguar. Premierę miała 15.11.2023r.

Nie mogłam doczekać się tego tomu. Zakończenie poprzedniego zostawiło mnie w wielki szoku i z niewiadomą, co się jeszcze wydarzy. Z przyjemnością sięgnęłam po ten tom.

Isobel zmaga się z problemami, które namnożyły się po jej ostatnim zniknięciu. Rodzice pilnują jej na każdym kroku. A granica między snem a jawą powoli się zaciera. Choć stara się jak może - jej myśli wracają do Varena i tego jak może go uratować. Czy zaryzykuje? Czy wyrwie chłopaka ze szponów Lilith? Czy wszystko się ułoży?

Powieść zaczyna się dość powoli. Poznajemy myśli i uczucia Isobel, które nią targają po tych wszystkich wydarzeniach. Dziewczyna wiele przeżyła i nie do końca potrafi się pogodzić ze wszystkim. Jej głowę wypełnia cały czas Varen.

W pewnym momencie akcja nabiera tempa. Zmienia się klimat. Wszystko staje się jeszcze bardziej mroczne, tajemnicze, a granica między światami zaczyna zanikać.

Jak ja na to czekałam. Na to rozwinięcie, na te wszytskie momenty.

Im dalej czytałam, tym bardziej wsiąkałam w tę historię i nie mogłam się oderwać. Powieść wciągnęła mnie na maksa. Historia Isobel i Varena - choć pełna mroku - jest interesująca. Bardzo podobała mi się postawa Isobel i to jak w jaki sposób się zmieniła. Pokazała, że potrafi walczyć. Dociekała i wierzyła, że wszystko się ułoży. A zakończenie usatysfakcjonowało, choć nie powiem łzy się polały

Ta trylogia po prostu porywa. Z tomu na tom autorka serwuje coraz więcej mrocznych zagrywek. Zabiera nas do świata snów, w których nie chcielibyśmy się znaleźć. Ten mrok, niebezpieczeństwo, tajemniczość - to wszystko sprawia, że chcemy poznać zakończenie jak najszybciej.

„Nevermore. Otchłań” to ostatni tom trylogii Nevermore, nie spodziewałam się, że tak szybko dobrnę do końca historii Isobel. To mroczny, tajemniczy świat inspirowany twórczością Edgara Allana Poe. Czekałam na „Otchłań” nie mogąc się doczekać kontynuacji, wejście w świat snów jeszcze nigdy nie było tak niebezpieczne. Nigdy nie wiadomo, kiedy sen stanie się koszmarem, z którego nie da się uciec. Czy mieliście, kiedyś sen, z którego wydawało się, że nie ma drogi powrotnej? Kiedy się budzisz jesteś tak zmęczony, jakbyś szedł niezwykle daleko i nie miał okazji na chwilę odpoczynku. Interesowało mnie jedno, czy Varen powróci do Isobel, czy w końcu wszyscy będą bezpieczni?

Główną bohaterką książki autorstwa Kelly Creagh pod tytułem „Nevermore. Otchłań” jest Isobel Lanley, urodziwa dziewczyna, która w szkole jest cheerliderką, w wyniku pewnego projektu literackiego zostaje połączona z Varenem, mrocznym gotem, z którym nikt nie rozmawia. Nie ma zamiaru pracować, zadawać się, czy przyjaźnić. Od tego wszystko się zaczęło, wrota do świata snów i koszmarów zostały przed nią otwarte. Varen wprowadza ją w ten świat, który niebezpiecznie wkracza do rzeczywistości. Chłopak znika, a ona nie może się z tym pogodzić. Isobel nie potrafi zapomnieć o nim, nawet, kiedy to wszystko staje się zbyt niebezpieczne, świat paranoi miesza się z normalnością. Zbyt blisko śmierci znalazła się dziewczyna, omal się o nią nie otarła, podczas spotkania z Varenem. Jak mogłaby wrócić do krainy snu nie czując lęku? Varen trzyma się kurczowo swojego bólu, bardzo ciężko dostać się do niego, czy będzie chciał wrócić do niej? Tym razem w grę wchodzą losy nie tylko Isobel i Varena, ale i całego świata. Isobel boi się o siebie, ale wciąż nie chce porzucić ukochanego, chociaż ma świadomość tego, że Lilith nie pozwoli mu odejść. Czy dziewczyna poradzi sobie z tym zadaniem?

„Nevermore. Otchłań” to ostatnie spotkanie z bohaterami, szczerze to nie mogłam się doczekać, żeby zobaczyć, jak autorka chciała zakończyć tą opowieść. Świat był w niebezpieczeństwie, walka wydawała się nierówna, przed czytelnikiem było wiele tajemnic. Cieszył mnie fakt, że pamiętałam wydarzenia z poprzednich książek i szybko się zorientowałam, w którym momencie się znajduję. W powieści jest wiele mroku, ciemności, która miała wszystko pochłonąć, czy w takim świecie było miejsce na odrobinę światła i miłości? Isobel musiała szybko dojrzeć, aby sprostać tylu wyzwaniom, które zgotował jej los. Trzymałam za nią kciuki i uda jej się dotrzeć do Varena. „Nevermore. Otchłań” jest powieścią, która cie pochłonie zupełnie jak tytułowa otchłań. Akcja tutaj jest bardziej dynamiczna, Kelly Creagh zdecydowała się na zmniejszenie ilości opisów, przedstawienie historii rodziny Varena, na co z pewnością czekało wielu czytelników. Fabuła powieści balansowała na granicy jawy i snu, czy byliście w stanie wychwycić różnice?

Jak ja czekałam na ten finał!

I po drugiej, nieco słabszej części, wreszcie się doczekałam! I powiem Wam, że było warto! Bo zakończenie – godne podziwu.

Varen zniknął. I tylko Isobel zna prawdę. Wie, co się z nim stało. I tylko ona się jeszcze nie poddała i go szuka. Ale będzie musiała się uzbroić w odwagę i cierpliwość, bo jak się okazuje, wcale nie łatwo go wyciągnąć stamtąd gdzie przepadł. Z krainy snów.

Muszę przyznać, że pierwsza część książki nieco mi się dłużyła, no bo cóż, chyba jakoś szczególnie nie zapałałam sympatią do Isobeli.

Za to do Varena..., cóż muszę przyznać, że to on jest jednym z większych powodów mojej, tak wielkiej sympatii do Nevermore

Ale już druga część! No to tutaj była petarda! W momencie kiedy już Izabela trafiła do tego świata, i kiedy już ujrzała Varena, akcja pędziła jak szalona. I nie dała odetchnąć. A ja właściwie wcale tego nawet nie chciałam. Walka dziewczyny o ukochanego, a w końcu walka chłopaka, z samym sobą, koszmarami i demonem, który go prześladował to absolutnie finał, na który zasługiwaliśmy!

Świat snów i koszmarów, które wykreowała autorka, zasługuje na bardzo, bardzo duży plus. Zabrakło mi jednak chyba troszkę tej grozy, dużo większej grozy, przed którą postawieni zostali bohaterowie.

Moze trochę przeszkadzała mi w tej serii dziecinność głównej bohaterki. Jednak jej wola walki i odwaga zdecydowanie zasługuje na pochwałę!

Bardzo też podobało mi się to, jakie rozwiązanie autorka wymyśliła dla pozostałych postaci, które występowały w książce. Jako te fikcyjne, znane z chociażby książek Poego.

Jakkolwiek by oceniać tę serię, zostanie ona w moim serduszku na bardzo długo! Być może przez właśnie ten tajemniczy klimat, przez odwołania do literatury i poezji Poego i przez bohatera, który od samego, no zwyczajnie dał się polubić (i mam tu na myśli Varena).

Wiecie co, ja Was nie będę namawiać do tej serii, tylko pokażę Wam pierwszą część. Jak ją przeczytacie, to przepadniecie!