Nie ma jak u mamy (ilustrowane brzegi)

Milenka zbliża się do czterdziestki, a jej nietypowe zachowanie skłania Jacka do podejrzeń o kryzys wieku średniego. Czego oczywiście nie omieszkał jej powiedzieć. Bachor, choć to już nastolatka, to podejrzanych pomysłów wciąż jej nie brakuje. Ale jak zawsze, gdy wpadnie w kłopoty, na pomoc przybywa Zofia Kruk...

„Nie ma jak u mamy” Magdaleny Witkiewicz to kolejny tom serii „Dobre myśli”. I wiecie co? Właśnie z dobrymi myślami pozostawia ta książka czytelnika.

Cudowna, pełna humoru, ciepła i życiowej mądrości opowieść, w której obserwujemy perypetie kobiet różniących się wiekiem, charakterem i podejściem do życia. Łączy je jednak coś bardzo ważnego: siła i odwaga, by iść dalej, zaczynać od nowa i podążać własną drogą. Na pierwszy plan wysuwa się tutaj kobiece wsparcie, przyjaźń i bliskość. Są chwile wzruszenia, sporo humoru, życiowe zakręty, a nawet miłość, która jak zwykle potrafi pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.

To historia, która pokazuje, że czasem potrzeba zawrócić, by odnaleźć siebie i ponownie docenić miejsca, w których możemy być naprawdę sobą. Otula, poprawia humor i przypomina, że niezależnie od wieku zawsze można zacząć od nowa. Książka do przeczytania na raz. Lekka, ciepła i zostawiająca po sobie tę przyjemną myśl, że nie ma jak u mamy.

Polecam nie tylko tę część, ale i całą serię.

Milenkę poznajemy w momencie, kiedy zaczyna się zastanawiać, czy jej życie wygląda dokładnie tak, jak sobie kiedyś wyobrażała. Ma 36 lat, męża Jacka i dzieci, a w głowie coraz więcej pomysłów na zmiany. Ćwiczenia przed telewizorem są jednym z nich. Jacek przygląda się temu wszystkiemu z boku i próbuje odnaleźć się w kolejnych pomysłach swojej żony, jednocześnie starając się ją wspierać.

Zuzanna niedługo kończy osiemnaście lat i coraz odważniej sprawdza, na czym właściwie polega dorosłość. Pierwsze imprezy zdecydowanie podnoszą rodzicom ciśnienie, podczas gdy sama Zuzanna coraz mocniej chce decydować o sobie. Obok niej jest Zofia Kruk, starsza ciocia, powierniczka, świetna kobieta i jeszcze lepsza intrygantka.

Każda z bohaterek drugoplanowy dostaje swoją przestrzeń. Każda ma własne problemy, radości, doświadczenia i decyzje są dzieci, związki, przyjaźnie, macierzyństwo, łzy i sporo sytuacji, przy których można się uśmiechnąć.

Dużo jest tutaj właśnie tych tytułowych „dobrych myśli”. Życie nie zawsze idzie zgodnie z planem. Czasem coś się komplikuje, czasem trzeba zmienić kierunek, a czasem zwyczajnie pozwolić sobie na gorszy dzień.

Autorka pisze lekko i ma niezwykły dar tworzenia atmosfery, przy której można zwolnić, jej bohaterki mają swoje problemy, ale sama lektura nie przytłacza. Zostawia raczej poczucie spokoju i taką myśl, że nawet jeśli coś się komplikuje, nie oznacza to jeszcze końca świata.

Dziesięć lat minęło odkąd życie Milenki zmieniło się diametralnie. Nowe doświadczenia, wyzwania, umiejętności i nowe kilogramy. Tych ostatnich stara się pozbyć i jest w tym bardziej zdeterminowana niż wcześniej. Również u Zuzy sporo zmian, nie jest już dzieckiem. Powoli wchodzi w dorosłość widząc, że nie każda relacja jest warta poświęcenia i naprawienia. Zofia wpada na pewien pomysł i teraz musi się postarać aby wszystko poszło po jej myśli.

Jak i w poprzednich tak też tutaj poznajemy nie tylko dalsze losy Milaczka i jej bliskich. Pojawiają się nowe postacie, bohaterki, których życie wygląda różnie. Jedni mają pieniądze, wspaniałego partnera, dziecko, a jednak czegoś brakuje. Inni wychowują potomka samotnie bo los nie obszedł się z nimi zbyt łaskawie. Są też tacy którzy obserwują i są w tym świetni...tylko boją się podejść i zagadać, bo z relacjami międzyludzkimi im nie po drodze. Czasem trzeba gdzieś wrócić aby zrozumieć, aby poczuć się dobrze i odetchnąć pełną piersią.

W książce poza ogromną dawką dobrego humoru znajdziecie też wiele sytuacji skłaniających do refleksji nad sobą i nad światem. Czyta się szybko i to naprawdę bardzo dobra powieść, jak i zresztą poprzednie części. Wydanie, wiadomo. Przepiękne. Warto poznać tę serię o Milaczku i bohaterach, którzy na pewno w jakimś stopniu okażą się nam bliscy. Polecam.