Na fali wspomnień

O Magdalenie Witkiewicz wiedzą chyba wszyscy fani polskiego słowa pisanego. Należy tylko zastanowić się, czy gatunek obyczaju, który najczęściej wykorzystuje właśnie ta pisarka, jest zarezerwowany tylko dla płci pięknej? Ogólna wiedza i stereotyp tworzony od dekad tak właśnie każe nam myśleć. Naiwnie, a może jednak usilnie i z pełną premedytacją próbuję obalić ten mit. Znam takie przypadki, w których mężczyźni też lubią czytać opowieści, w których pierwsze skrzypce grają ludzkie uczucia- zarówno te piękne, jak przygnębiające, smutne. Mało tego- męski odbiorca ma prawo do wzruszeń i sentymentalizmu, melancholii. Chcieliśmy równouprawnienia, więc niech istnieje ono też w kwestii męskiego czytelnictwa. Będę o to prosić zawsze, dopóki starczy mi sił na czytanie.

„Na fali wspomnień”, czyli nowe dzieło Magdaleny Witkiewicz, jest zdecydowanie tekstem przeznaczonym dla każdego. Nie ma tu nudy, choć niektóre kwestie wygłoszone przez bohaterów powtarzają się. Czy jest to słuszny zabieg? Cóż, w prawdziwym życiu też nie zawsze wszystko do nas dociera, więc może i jest w tej powtarzalności jakiś sens.

Czas wakacyjny powinien służyć temu, abyśmy chcieli poznać historię z podróżą nad morze w tle. O jaki wypad chodzi, dlaczego Monika, czyli główna bohaterka, decyduje się właśnie na Brzozówkę? Szczegółów nie zdradzę, ale zarys fabuły umieszczony na okładce znacznie ułatwi nam rozumienie postępowania postaci. Zresztą, nigdy nikogo nie ocenia się z góry, zbyt szybko, gdyż można się mocno sparzyć i pomylić, prawda?

Bardzo istotne są tu przeskoki czasowe- historia Moniki toczy się współcześnie, ale bywa i tak, że niektóre rozdziały to opis życia kobiety sprzed⌠3 dekad (!). Widoczne w powieści tak dalekie zwroty czasowe są kluczowe, jeśli chodzi o połączenie wielu istotnych wydarzeń i zachowań wykreowanych postaci. Zaczytywanie się w kolejnych rozdziałach da czytelnikowi szansę na połączenie wszystkich istotnych wątków w spójną całość. Wiemy przecież dobrze, że przez 30 lat każdy człowiek się zmienia, nie tylko wizualnie. Zaczynamy inaczej widzieć świat, nabieramy doświadczenia. Jak więc różni się dzisiejsza Monika od tej znacznie młodszej? Co też wpłynęło na jej dużą metamorfozę? Zapraszam do lektury.

Książka ta, poza wątkiem miłosnym sprzed lat, ma też bardzo dużo elementów politycznych, ustrojowych. Młoda Monika dorastała w czasach, kiedy bezwzględnie należało słuchać rodziców, ale też bać się tego, co przyniesie jutro. Na przełomie lat 80/90 XX wieku nikt nie mógł tak naprawdę spać spokojnie. Magdalena Witkiewicz mocno postarała się o to, byśmy w rozdziałach ujrzeli plastyczny obraz tamtych dziejów- od wyglądu mieszkania, rozrywek i na pracach zawodowych kończąc.

Bardzo ważną postacią jest matka Moniki- gospodyni idealna, kobieta sukcesu, która rolą kury domowej szybko zamieniła się z mężem. Jej rygorystyczne wręcz podejście do życia i skupienie wyłącznie na pracy bardzo mocno odbiło się na Monice. Czy takie wzorce można kopiować, a może trzeba się ich wystrzegać? Jak uczyniła Monika względem własnej córki, Julki? Sami to sprawdźcie, choć wiem, że wielu czytelników wręcz wkurzy się na matkę Moniki.

Bardzo się cieszę, że mimo podkreślenia, jak ważna była kiedyś praca, autorka potrafiła też udowodnić, że NIE pieniądze są najważniejsze. Jak sama twierdzi, „na końcu i tak liczą się ludzie i relacje. Pamięta się rozmowy, śmiech, kolacje, a nie projekty i spotkania”.

Mocno ucieszyła mnie też przestarzała, ale kiedyś normalna forma epistolarna. Wiele mogło się zmienić w życiu ludzi, gdy treść, wiele razy pisana, nie trafiała do adresata. Kto w książce Magdaleny Witkiewicz listy pisał, a kto ich nie otrzymywał? I dlaczego teraz, po trzydziestu latach, są tak ogromnym zaskoczeniem? Jest to naprawdę ważny wątek, dzięki któremu czytelnicy rozumieją, że jeden ruch zmienia całe nasze dalsze plany życiowe. dla mnie słowa własnoręcznie pisane na papierze mają niebagatelną wartość. Papier w końcu ścierpi wszystko, dlatego sama kocham prowadzić pamiętnik, a marzę o tym, by jeszcze kiedyś w swojej skrzynce pocztowej zobaczyć prawdziwy list. Niestety, to się chyba już nie spełni, niemniej jednak bardzo dziękuję pisarce za tak mocno romantyczny wątek.

Polecam.

Czasem wystarczy jeden powrót w miejsce, które dawno zostało za nami, by na nowo usłyszeć głos przeszłości. Pojawiają się wspomnienia, pytania i myśli o tym, jak mogłoby wyglądać życie, gdyby kiedyś podjęło się inną decyzję. Właśnie z taką historią spotkałam się w najnowszej powieści Magdaleny Witkiewicz. To opowieść o Monice, która po latach przyjeżdża do Brzozówki. To właśnie tam jako nastolatka spędzała wakacje i poznała swoją pierwszą miłość. Przypadkowe spotkanie z Marcinem sprawia, że zaczyna wracać do wydarzeń sprzed trzydziestu lat i zastanawiać się nad wyborami, które ukształtowały jej dorosłe życie. Autorka zabrała mnie w spokojną, pełną nostalgii podróż do czasów młodości, kiedy wszystko wydawało się prostsze, a przyszłość pełna możliwości. To historia o miłości, utraconych szansach i o tym, czy można jeszcze raz otworzyć drzwi, które kiedyś zostały zamknięte.

Mimo że tym razem nie wszystkie decyzje bohaterki i nie wszystkie wątki do mnie przemówiły, doceniam pomysł na tę opowieść i emocje, które autorka chciała w niej pokazać. Magdalena Witkiewicz po raz kolejny skłania do zastanowienia się nad tym, ile razy w życiu zastanawiamy się, co by było, gdybyśmy kiedyś wybrali inaczej.

To książka spokojna, pełna wspomnień i refleksji nad upływającym czasem. Nie jest to moja ulubiona powieść autorki, ale cieszę się, że mogłam poznać historię Moniki i razem z nią wrócić do miejsc, które dla wielu z nas są symbolem młodości, pierwszych marzeń i chwil, których nie da się już odzyskać.

Po trzydziestu latach Monika wraca do nadmorskiej miejscowości, w której przeżyła swoją pierwszą, wielką miłość. Powrót do miejsc pełnych wspomnień staje się dla niej podróżą nie tylko w przeszłość, ale także w głąb siebie.

"Na fali wspomnień" to opowieść o powrotach do miejsc, w których kiedyś byliśmy szczęśliwi, by choć na chwilę raz jeszcze poczuć tamte emocje. To historia o pierwszej, niezapomnianej miłości, sile wspomnień oraz o drugich szansach, które życie potrafi podarować wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy.

Magdalena Witkiewicz z ogromną wrażliwością oddaje emocje swoich bohaterów - dojrzałych ludzi naznaczonych bolesnymi doświadczeniami, życiowymi wyborami i niespełnionymi marzeniami. Ich historia porusza autentycznością i skłania do refleksji nad tym, jak przeszłość potrafi wpływać na nasze teraźniejsze decyzje. To również opowieść o rodzinnych relacjach oraz o tym, że rodzice, kierując się dobrymi intencjami i pragnieniem zapewnienia dzieciom jak najlepszego życia, nieświadomie potrafią wyrządzić im wiele krzywdy.

To piękna, mądra i refleksyjna powieść o miłości, tęsknocie oraz wierze w to, że nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o własne szczęście.

U koleżanki z Instagrama widziałam tę książkę, czytałam jej zachwyty i po prostu nie dało się przejść obok niej obojętnie :-) Ja sama zresztą uwielbiam, kiedy mamy opisane różne czasy, z czego ten tęskny, co już się wydarzył, i ten, w którym postacie po pewnym czasie widzą się ponownie. Ja wiem, że nie ma co robić sobie wspomnień, bo wtedy nasze obecne życie uważane jest jako przebywanie we wsteczności, jednak jeśli nastawimy się na to, że skoro kiedyś mogliśmy być szczęśliwi, przypomnimy to sobie i postanowimy ponownie to szczęście odczuwać w chwili obecnej, to chyba lepszej przyszłości wtedy dla nas nie ma :-)

Autorka na samym początku wyraziła swój podziw dla pana Rogozińskiego, więc kto tego autora jeszcze nie czytał, to sama serdecznie zachęcam do sięgnięcia po jego komicznie prawdziwe historie :-) Następnie weszliśmy do świata, gdzie rodzicom postaci wydawało się, że wiedzą, co dla niej jest najlepsze. Nasza postać jednak daje nam zapewnienie, że choćby nasza rodzina chciała dla nas samych tylko dobrych rzeczy, to i tak nie powinniśmy ich słuchać, ponieważ każdy człowiek ma swoje własne potrzeby. Nie wolno żyć tak, jak ktoś dla nas zaplanował, bo wtedy nikt nie żyje prawdziwie. Szkoda tych straconych lat, wiele osób się o tym przekonało.

Kobieta, którą jest obecnie, nabyła powagi i zmarszczek. Ma doświadczenie życiowe, które za pomocą wspomnień opisuje, jak wybrane sytuacje nauczyły ją tego, co ma w sobie teraz. Każda życiowa lekcja, czy dobra, czy zła, była potrzebna, aby nauczyć ją samą spoglądać w przód, nie oczami rodziny czy przyjaciół. Zaznacza nam, jak wiele straciła, żyjąc pod dyktando innych. Przepełniona wieściami politycznymi od ojca, które w ogóle ją nie interesowały, zabierały jej czas na szczęście, radość, marzenia i swobodę. Nakreśliła nam, jak trudno jest wyjść ze schematów przeszłości, skoro nie znało się innej drogi. Obecnie spogląda na mężczyznę, który wciąż pozostał wolny w tym, co wybierał, i tęsknie zerka na to, czego kiedyś nie miała. Pomimo upływu czasu, siwych włosów i opuszczonego ciała wciąż czuje ten zachwyt co kiedyś. Oczami wyobraźni widzi tę dawniej wyrzeźbioną sylwetkę, z którą teraz obszedł się czas.

Każdy czytelnik w tych chwilach opisu spojrzy na swoje życie i może do niego dotrze, że mamy określony limit czasu na ziemi. Nikt nie daje pewności, że ktoś z nas tej starości dożyje, dlatego najlepszy czas na spełnianie tego, co zawsze w duszy nam grało, jest TERAZ :-)

Przepiękna opowieść, która pokazuje, że najważniejsze są nasze myśli, a nie innych :-)

Monika czuje, że ma dosyć sytuacji, w której się znajduje. Matka wpoiła jej, że musi poświęcić całe życie pracy. Rodzina, zdrowie i odpoczynek są daleko w tyle, lecz ile można wytrzymać na wysokich obrotach? Na domiar złego córka rzuca bezpieczne stanowisko w firmie, a mąż prawdopodobnie ją zdradza. Jedzie nad morze, by poukładać sobie wszystko w głowie, a tam, pod wpływem spotkania z pierwszą miłością, budzą się w niej wspomnienia i dawne uczucia.

Uważam, że jest to piękna, refleksyjna, ciekawa historia. Próbując się wczuć w sytuację bohaterki, nie miałam pojęcia, jaką decyzję bym wybrała, ponieważ, jak to w takich sytuacjach bywa, rozum myśli swoje, a serce swoje. Z jednej strony Monika ma poukładane życie: rodzinę, dom, pracę, a z drugiej strony utraconą miłość, mężczyznę, który jest zupełnie inny od jej męża, lecz ona sama nie jest już tą młodziutką kobietą, która spacerowała wieczorami po plaży z wakacyjną miłością. Minęło trzydzieści lat i choć wydawać się może, że czas stanął w miejscu, to tak nie jest, a każde z nich niesie swój bagaż doświadczeń.

Jedyne, czego mi zabrakło w tej książce, to dynamiki. Czasami bohaterka tak zapędzała się i zapętlała w swoich przemyśleniach, że miałam wrażenie, iż przez kilkadziesiąt stron opisuje to samo, tylko ubiera to w inne słowa. O ile na początku mi to jeszcze nie przeszkadzało, to pod koniec miałam już nieco dosyć jej życiowych wynurzeń.

Z drugiej strony opisy pozwoliły mi wczuć się w sytuację, wyobrazić sobie szum morza oraz piasek pod stopami, choć to akurat nie jest zbyt trudne, gdyż mieszkam nad morzem, ale charakterystyka wpłynęła na moją wyobraźnię. Czułam, jakbym to ja piła wino w akompaniamencie szumu wody i jadła rybę z frytkami, która jak wiadomo, na Pomorzu smakuje najlepiej.

Cały czas się zastanawiałam, jakie będzie zakończenie, którą z dróg wybierze Monika i przyznam, że nie jestem zawiedziona, choć ja chyba postąpiłabym inaczej, aczkolwiek nigdy nie znalazłam się w takiej sytuacji, więc łatwo mi gdybać. Myślę, że to indywidualna kwestia, nie ma się do czego doczepić w tym temacie.

Miałam już okazję spotkać się z twórczością autorki, ale do tej pory były to książki w bardziej wesołym klimacie, dlatego było dla mnie zaskoczeniem, że „Na fali wspomnień” ma poważniejszy wydźwięk. Czuję, że muszę przyjrzeć się powieściom Magdaleny Witkiewicz, gdy czuję, że tematy, które porusza, są bliskie mojemu sercu, a jej styl trafia w mój gust, mimo długich przemyśleń bohaterki, które miałam ochotę przewinąć do przodu.

„Na fali wspomnień” to książka opowiadająca o sile wspomnień, rodzinnych tajemnicach i drugich szansach.

Główna bohaterka historii, Monika, kobieta przed pięćdziesiątką, aby nabrać dystansu i przemyśleć swoje dotychczasowe życie, wyrusza w podróż do miejsca, w którym trzydzieści lat wcześniej poznała pewnego chłopaka i przeżyła najważniejsze lato swojego życia. Lato, które zmieniło wszystko.

Powrót do nadmorskiej miejscowości i do przeszłości, od której uciekała przez wiele lat, przywołuje dawne uczucia, niewyjaśnione, zrodzone przed laty relacje i trudne decyzje, przed którymi stanęła wtedy i stanie będzie musiała teraz. Monika odkrywa, że nie wszystko było takie, jak to zapamiętała. I to właśnie spotkanie z Marcinem i konfrontacja z przeszłością daje jej ponownie szansę na nowy początek.

Czy Monika pogodzi się z przeszłością? Jakie tajemnice skrywają wydarzenia sprzed lat? Czy powrót do przeszłości ma sens? Czy bohaterka zdoła wybaczyć sobie i innym błędy popełnione w przeszłości? Jak przeszłość wpływa na obecne wybory kobiety? Czy Monika w nadmorskiej miejscowości odnajdzie spokój i szczęście? Czy odkrycie prawdy przyniesie ulgę, czy raczej kolejne rozczarowania?

Czy każdy zasługuje na drugą szansę?

Wiele pytań zrodzi się w waszych głowach podczas czytania. Mnie zalewały one falami. Warto jednak dać się porwać autorce w tę podróż pełną wspomnień bohaterki powieści, by poznać odpowiedzi na nie wszystkie.

Ja jestem pod wrażeniem tej historii. Ciepłej, wzruszającej, pełnej emocji. Takiej z nutką romantyzmu i głębszym przesłaniem. Historia Moniki skłania do refleksji nad życiowymi wyborami, skomplikowanymi relacjami rodzinnymi i tym, czy zawsze warto podporządkować się oczekiwaniom innych, czy wręcz przeciwnie — podążać za głosem serca.

To idealna lektura dla osób lubiących powieści obyczajowe, które pozostawiają po sobie wzruszenie i przypominają, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć siebie i zawalczyć o swoje marzenia bez względu na wiek 😊

Gorąco Wam ją polecam. Jest idealna na letnie popołudnia i wieczory ❤️

Na ile sami jesteśmy kowalami własnego losu, a w jakim stopniu pozwalamy innym decydować o tym, co dla nas dobre? I czy dajemy się wtłoczyć w czyjeś oczekiwania z wygody, a może ze strachu przed samodzielnym podejmowaniem decyzji? Te pytania nasuwają się automatycznie podczas lektury „Na fali wspomnień” Magdaleny Witkiewicz i tylko od nas zależy, czy odpowiemy sobie na nie szczerze.

Monice, głównej bohaterce powieści, żonie, matce dorosłej córki i przede wszystkim właścicielce dużej, osiągającej sukcesy firmy, zajęło kilkadziesiąt lat, by odważyć się spojrzeć na swoje życie przez filtr własnych oczekiwań. Dopiero wtedy dostrzegła, że choć pozornie ma wszystko, to brakuje jej w życiu najważniejszego - jej samej. Czuje dojmującą pustkę i ma wrażenie, że we własnym życiu żyje gdzieś obok, definiowana jedynie przez swoją efektywność i niezawodność.

Wiedziona potrzebą ucieczki od przytłaczającej codzienności, wraca tam, gdzie trzydzieści lat temu była najszczęśliwsza, do nadmorskiej Brzozówki. To tu ponownie spotyka Marcina, swoją dawną, wakacyjną miłość. I okazuje się, że wystarczy usiąść na tym samym murku co przed laty, z papierową torebką frytek, by natychmiast wróciły dawne zapachy, emocje i wspomnienie dziewczyny, która wierzyła, że świat stoi przed nią otworem.

Dzięki pierwszoosobowej narracji, toczącej się w dwóch liniach czasowych, angażujemy się w romantyczne spotkanie po latach, ale cofamy się też do klimatycznych lat dziewięćdziesiątych – czasu przemian, które jednych przytłaczały, a innych porywały swoimi możliwościami. Rodzina Moniki jest niczym lustro, w którym może przejrzeć się wiele żyjących w tamtym okresie osób. A jej matka jest jedną z tych, którzy nie boją się ryzyka i już mają plan, jak wykorzystać nadarzające się możliwości. Jasno sprecyzowany plan na życie ma również wobec swojej córki…

To bardzo dojrzała powieść o życiowych wyborach, których konsekwencji nigdy nie znamy, które kierują nas na obraną drogę, zostawiając czasami z myślą: „a co by było, gdybyśmy skręcili w drugą stronę?”. Znalazłam w niej wiele życiowych mądrości i impuls do rozmyślań nad własnymi wyborami. Uśmiech nostalgii budziła we mnie młodzieńcza fascynacja Moniki i Marcina, a trudna relacja apodyktycznej matki z poddającą się biernie córką wręcz napawała złością.

Z tej pachnącej morzem opowieści płynie jednak niezwykle piękna lekcja. Że czasami trzeba fizycznie i emocjonalnie wrócić do przeszłości, by wreszcie móc ruszyć naprzód. Czasami trzeba też domknąć to, co przed laty zostało nagle urwane, by w pełni docenić teraźniejszość i przewartościować swoje priorytety.

Ta powieść ma w sobie powiew lata, pierwszej miłości, ale i głęboką mądrość, która przypomina, że prawdziwe szczęście odnajdziemy dopiero wtedy, gdy odważymy się wziąć ster we własne ręce i po prostu być sobą.

W życiu każdego człowieka istnieją miejsca, do których wraca się nie tyle fizycznie, ile pamięcią. Czasem jest to zapach wakacyjnego lata, dźwięk piosenki usłyszanej po latach albo krajobraz, który nagle otwiera drzwi do przeszłości. W powieści „Na fali wspomnień” Magdalena Witkiewicz pokazuje, że wspomnienia nie są jedynie zapisem minionych wydarzeń. Są żywą częścią naszej tożsamości, nieustannie wpływającą na decyzje podejmowane tu i teraz.

Monika, główna bohaterka powieści, znajduje się w momencie życiowego przesilenia. Jej codzienność przypomina spokojne morze oglądane z daleka — pozornie stabilne i przewidywalne. Jednak pod powierzchnią kryją się niewypowiedziane rozczarowania, utracone marzenia i pytania, które przez lata pozostawały bez odpowiedzi. Powrót do miejsca związanego z młodością staje się więc czymś więcej niż podróżą. To symboliczne zejście w głąb własnej pamięci.

Witkiewicz buduje swoją opowieść wokół jednego z najbardziej uniwersalnych ludzkich doświadczeń: tęsknoty za tym, co mogło się wydarzyć. Wspomnienia w tej powieści nie są wiernym zapisem przeszłości. Są raczej próbą zrozumienia siebie poprzez dawne wybory. Bohaterka nie wraca do młodości dlatego, że była ona idealna. Wraca, ponieważ dopiero z perspektywy czasu dostrzega znaczenie wydarzeń, które ją ukształtowały.

Szczególną rolę odgrywa tutaj morze. Nie jest ono jedynie dekoracją dla wydarzeń. Staje się metaforą ludzkiej pamięci. Fale nieustannie wracają do brzegu, podobnie jak wspomnienia powracają do naszej świadomości, nawet jeśli próbujemy je odsunąć. Morze symbolizuje również czas — pozornie niezmienny, a jednak stale będący w ruchu. Każda fala jest inna, tak jak każde kolejne spojrzenie na własną przeszłość przynosi nowe znaczenia.

Autorka porusza także temat kobiecej tożsamości. Monika reprezentuje pokolenie kobiet, które często definiowały siebie poprzez role społeczne: żony, matki, pracownicy. W pewnym momencie życia pojawia się jednak pytanie o własne „ja”, ukryte pod warstwami obowiązków i oczekiwań. Kryzys bohaterki nie jest oznaką słabości, lecz początkiem procesu samopoznania. Powrót do wspomnień okazuje się konieczny, by mogła odzyskać kontakt z osobą, którą była, zanim zaczęła spełniać cudze oczekiwania.

Najbardziej poruszającym aspektem powieści jest jednak jej refleksja nad przemijaniem. Witkiewicz nie idealizuje młodości ani nie przedstawia przeszłości jako utraconego raju. Przeciwnie — pokazuje, że dojrzałość daje możliwość spojrzenia na własne życie z większą świadomością. Człowiek nie może zmienić dawnych decyzji, ale może zmienić sposób, w jaki je rozumie. To właśnie dlatego wspomnienia bywają wyzwalające. Nie dlatego, że pozwalają wrócić do przeszłości, lecz dlatego, że pomagają pogodzić się z nią.

„Na fali wspomnień” jest więc czymś więcej niż powieścią obyczajową. To opowieść o spotkaniu z samym sobą — tym dawnym i tym obecnym. Magdalena Witkiewicz przypomina, że życie nie składa się wyłącznie z wydarzeń, lecz również z pamięci o nich. A czasem, aby odnaleźć drogę naprzód, trzeba najpierw odważyć się spojrzeć za siebie. Jak fale wracające do brzegu, tak i nasze wspomnienia powracają nie po to, by zatrzymać nas w przeszłości, ale by pomóc nam lepiej zrozumieć teraźniejszość.

Główna bohaterka Monika wkrótce skończy 50 lat. Sypiące się małżeństwo i wypalenie zawodowe mobilizuje ją do wyjazdu nad morze. Wspomnienia sprawiają, że dociera do Brzozówki, gdzie jako nastolatka spędzała z rodzicami wakacje. Tam poznała Marcina i tam widziała go po raz ostatni. Te lato zmieniło losy wszystkich oprócz niej, bo za namową matki poszła drogą wyznaczoną przez nią. W jej życiu poukładanym i pełnym sukcesów wydaje się że czegoś brakuje. Monika jednak ulega szaleństwu i zaczyna żyć po swojemu.

To przyjemna obyczajowa powieść o trudnych wyborach. Autorka stworzyła opowieść pełną wzruszeń i emocji. Bohaterka opowiada swoją historię. Fabuła toczy się kiedyś i teraz. Jest to historia kobiety, której życiem od zawsze kierowała jej matka. Świetnie oddany klimat wakacji nad morzem w latach 90-tych ubiegłego wieku.

Jest to nostalgiczna opowieść o życiowych wyborach, których konsekwencje odczuwamy przez lata. Powieść pełna wspomnień miejsc, które zostają w sercu na zawsze i ludzi, którzy je tworzą.

Na fali wspomnień i to historia mocno refleksyjna zarówno dla nas, czytelników, jak i dla bohaterki powieści.

Autorka skupia się na przemyśleniach po latach, często zastanawiamy się co by było gdyby ale na co nam gdybanie, jeśli niczego nie zmieni?

Przeszłość jest przeszłością, pięknym wspomnieniem trwającym w naszym umyśle i czasem też sercu ale mamy tu i teraz, budujemy też przyszłość i od nas zależy, jak będzie wyglądać.

Monika jest kobietą sukcesu, ma dorosłą córkę, męża, świetnie prosperujący, dochodowy biznes i matkę, która kontroluje wszystko i wszystkich.

Kobieta zostaje przytłoczona takik życiem, zastanawia się, czy to był wybór jej czy jej matki.

Postanawia wrócić do miejsca, gdzie zostawiła swoje serce, gdzie znalazła pierwszą miłość i te letnie dni pełne zapachu morza i ryb.

Gdzie była młoda, odważna i buntownicza.

Spotyka tam jego, Marcina.

Przez to ich wspólna przeszłość przywołuje prawdziwą falę wspomnień obydwojga.

Monika dowiaduje się, co naprawdę się stało trzydzieści lat temu, dlaczego życie potoczyło się tak a nie inaczej.

Okazuje się, że ktoś interweniował, ktoś wybrał z nią jej ścieżkę życiową.

Jednak czy to naprawdę była tak bardzo zła decyzja?

Co mi się podobało, to uświadomienie sobie naszej bohaterki, że warto zwolnić, świat się nie zawali jeśli weźmie urlop czy poświęci czas rodzinie.

Firma nie ucierpi, gdy powierzymy część obowiązków kompetentnym pracownikom.

Ale życie, życie nam ucieknie jeśli będziemy gonić tylko za jednym.

Czy warto ryzykować wszystko dla jednego zrywu serca?

Czy może lepiej jest mieć ciche wsparcie i spokój, kiedy sami jesteśmy chaosem?

Nie podobało mi się natomiast to, że Monika dopuściła się tego, czego się dopuściła na swoim samotnym wyjeździe i o niczym nie powiedziała mężowi jednocześnie będąc zazdrosną o jego telefony i smsy, które o niczym jeszcze nie świadczyły przecież.

Minusem jest także to, że niektóre zdania się powtarzały kilkakrotnie, zupełnie niepotrzebnie bo już za pierwszym razem trafiały do mnie i skłaniały do refleksji.

Uważam także, że zdecydowanie jest to lektura dla dojrzałych czytelników, którzy już trochę mają za sobą i zrozumieją sens.

Z rozrzewnieniem czytałam książkę pani Magdaleny Witkiewicz „Na fali wspomnień”. Powieść jest mocno sentymentalna, nostalgiczna. Trochę idealistyczna, bowiem mało kogo stać na rzucenie wszystkiego, zostawienie obowiązków z dnia na dzień i wyjechanie nad morze. Jednak, książka przywołuje niepodrabialny klimat Bałtyku, wabi zapachem świeżo smażonej ryby, sosen i bryzy morskiej o poranku⌠Skłania nas także do refleksji nad tym co w życiu ważne i za czym tak naprawdę powinniśmy „gonić” â¤ď¸

Główna bohaterka książki „Na fali wspomnień”, Monika, pod wpływem impulsu wyjeżdża do miejsca, w którym jako młoda kobieta była szczęśliwa, prawdziwie wolna i beztroska. Po latach, w nadmorskiej miejscowości, spotyka swoją pierwszą miłość. Wakacyjny związek nie przetrwał, ale czy uczucie wygasło? Dorosłe życie Moniki okazało się pasmem obowiązków, odpowiedzialności, odkładania siebie na potem. Bardzo łatwo wejść w narzucone nam role i spełniać oczekiwania otaczającego nas świata. Gnać i się zapętlać. Od tego Monika postanawia uciec, choć na chwilę. Nad morzem konfrontuje się z przeszłością, rozważa gdzie i kiedy straciła kontrolę nad swoimi wyborami i dlaczego, nie zawalczyła o to, co było dla niej ważne.

Książka przepełniona jest tęsknota, którą każdy nosi pod skórą.

Czy zastanawialiście się, co by było, gdybyście kiedyś podjęli inne decyzje? Przed takim dokonanym faktem staje Monika - kobieta przed pięćdziesiątką, której małżeństwo zmierza ku końcowi, a wypalenie zawodowe daje impuls do spakowania się i wyjazdu nad morze. To w Brzozówce w latach 90-tych spędziła lato z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym młodszym bratem. Tam poznała Marcina. Jednak matka wybrała dla niej inną drogę. Czy po latach będzie żałować podjętych wówczas decyzji?

Powrót do miejsca, które mocno zmieniło nasze życie, może dać nam ukojenie, przynieść ulgę, ale też otworzyć niezagojone rany. A wtedy będziemy znowu żałować życiowych decyzji. Czas bowiem nie zawsze zaciera to, co boli, za czym tęsknimy.

Przyjrzymy się trudnej relacji matka-córka. Autorka przedstawiła obraz kobiety, która spełniała oczekiwania i marzenia matki. Większość matek wybierając dla (za) nas drogę, chce dla nas najlepiej albo wydaje się im, że tak będzie lepiej. I nagle po latach budzimy się jakby z letargu. "Buty", w które weszliśmy, już na nas nie pasują... Czy Monika, mając też córkę, nie powiela schematu swojej matki? Historia ta przypomina, że to nasze życie, nie naszych matek. Chociaż bardzo je kochamy, powinniśmy żyć po swojemu, podążając własną ścieżką.

Jednak to miłość będzie odgrywać w tej książce pierwsze skrzypce - uczucie nastoletnie, jak i to po latach, z noszonymi w sercu żalami. Czy można iść do przodu, kiedy wspomnienia tak mocno nas trzymają i karzą skonfrontować się z nimi? Czy możliwe jest wybaczenie samemu sobie?

Magdalena Witkiewicz oparła fabułę powieści na fundamentach sentymentu i nostalgii. Początkowo unoszeni jesteśmy łagodną falą, by w miarę rozwoju akcji zostać porwanymi w głębiny emocji. Wraz z bohaterami oddamy się wspomnieniom, odkryjemy również sporo sekretów. Mimo trudnych tematów książka nie przytłacza, niesie sporo optymizmu i nadziei.

"Na fali wspomnień" to ciepła, nostalgiczna powieść o powrotach do miejsca i tego co było, o walce i tworzeniu przyszłości na własnych zasadach. Czasem warto dać się ponieść fali wspomnień... I nawet jeśli lektura w tym momencie do Was nie trafi, dajcie jej szansę za jakiś czas, za kilka lat. Będziecie bogatsi o nowe doświadczenia, które staną się niejako łącznikiem z bohaterami tej historii.

Macie takie momenty, kiedy tak kusi obrócić się za siebie. Wrócić na fali wspomnień do przeszłości i tak zwyczajnie zapragnąć sprawdzić, co by było, gdyby..?

Monika tak właśnie zrobiła. Kobieta przeżywszy pół życia, mająca dziś własny biznes, męża, córkę, dom i zdaje się spełnione życie, pewnego dnia zapragnęła poczuć się jak dziewczyna sprzed 30 lat. Wrócić do miejsca, gdzie dawno temu przeżyła najważniejsze lato w swoim życiu. Do czasu, kiedy „coś” mogło się wydarzyć, ale się nie wydarzyło.. Spotkać kogoś, kto kiedyś był bardzo ważny, a dziś stanowi niezagojoną ranę. Być może dokończyć niedokończoną historię.. Bo dziś Monika ma w końcu odwagę sama przed sobą przyznać, że przez lata pozwalała innym decydować o sobie, dlatego po drodze „coś” zgubiła. Dziś już wie, kim jest i czego chce. Wie, że nie wszystko trzeba mieć pod kontrolą. I choć nie wie jeszcze jakie jej decyzje będą błędem, a które początkiem czegoś ważnego.. wie w końcu, że to jej życie i warto przeżyć je na własnych zasadach. Co wyniknie ze spotkania dwojga ludzi, „którzy wiedzą o sobie dużo mniej niż by chcieli i dużo więcej niż powinni”..?

„Na fali wspomnień” to ciepła, czuła, słoneczna powieść obyczajowa o cieniach i blaskach życia. Historia dojrzałej kobiety, która, aby pójść dalej potrzebuje na chwilę się zatrzymać, spojrzeć wstecz, zatęsknić i zauroczyć się życiem na nowo. To porywająca i mądra podróż dająca przestrzeń na osobiste przemyślenia.

Polecam.

💛 „Na fali wspomnień” jest historią dojrzałej kobiety, której życie od zawsze było kierowane przez mamę. Mimo spełnienia zawodowego i prywatnego czuje, że coś jej uciekło. Powrót do miejsca sprzed trzydziestu lat i spotkanie mężczyzny, o którym się nie zapomniało, daje jej szansę, aby przemyśleć swoje życie, decyzje oraz przyszłość, która powinna być tylko jej.

💛 Opowieść to nostalgiczna historia o pozwoleniu bliskim na podejmowanie i kierowanie swoim życiem. To także opowieść o konsekwencjach poznanej prawdy i odkryciu tego, co się ma, wraz z walką o siebie. Walką, by przyszłość była spokojniejsza, tworzona na własnych zasadach. To również powrót do wspomnień w miejscu, które jest oazą spokoju i fal, które uspokajają.

💛 „Na fali wspomnień” jest piękną i życiową historią o bohaterce, która po latach pozwala sobie na szaleństwo, by wreszcie żyć po swojemu. Odkrywa prawdę i staje się silniejsza, aby odnaleźć spokój ducha. Piękna opowieść, która skłania do refleksji i pokazuje, żeby nie dać się manipulować i żyć na własnych zasadach 😌

💛 Czytajcie – polecam

Czy książka może smakować jak wakacyjny wiatr we włosach i słona woda na ustach?

Ta – tak.

Okładka woła o letni wieczór, a tytuł zapowiada sentymentalną podróż. I dokładnie to dostajemy – historię, która rozpoczyna się jak łagodna fala, by nagle porwać Cię w głębsze wody wspomnień, sekretów i emocji.

„Na fali wspomnień” to najnowsza powieść Magdaleny Witkiewicz, która wciąga historią o życiowych rozdrożach.

💔 Bohaterowie i emocje – tu Magdalena Witkiewicz bije na głowę wielu.

Postacie są prawdziwe, niespieszne, z krwi i kości. Mają swoje demony, ale i tę iskrę, która każe nam kibicować. Ja wzruszałam się kilka razy (tak, łza w kawie lądowała). Relacje matka-córka? Miłość po latach? Niewypowiedziane żale? Wszystko jest tu pokazane z czułością i szacunkiem dla czytelnika.

🌊 Główna bohaterka Monika to kobieta tuż przed pięćdziesiątką. Z pozoru spełniona, ma stabilne małżeństwo i udaną karierę. Jednak to tylko fasada. Narastające poczucie wypalenia i rozpadające się więzi sprawiają, że pewnego dnia pakuje się i rusza nad Bałtyk.

Jej celem jest urokliwa miejscowość Brzozówka. To tam trzy dekady wcześniej, jako nastolatka, spędzała wakacje z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym bratem. To właśnie tam przeżyła najważniejsze lato życia. Tego lata poznała Marcina, który symbolizował dla niej wolność i miłość. Był to jednak również czas, gdy uległa presji matki i poszła drogą wyznaczoną dla „bezpiecznej” przyszłości, zostawiając Marcina za sobą.

To opowieść o powrotach – nie tylko w miejsca, ale i w czas, który już minął. Główna bohaterka staje przed szansą (albo koniecznością) zmierzenia się z tym, co zostawiła za sobą. Autorka umiejętnie przeplata teraźniejszość z przeszłością, ale robi to tak naturalnie, że nie czuć żadnego „zabiegu” – po prostu płyniecie z tą historią.

Autorka zadaje uniwersalne pytania: co by było, gdybyśmy w przeszłości podjęli inne decyzje? Czy można iść do przodu, gdy fala wspomnień wciąż niesie nas wstecz, a my tak łatwo dajemy się jej ponieść?

Czy podróż w przeszłość Moniki przyniesie jej ukojenie, czy może otworzy stare rany? Tego musicie już dowiedzieć się sami!

Akcja nie pędzi jak nakręcona, to raczej leniwa letnia przejażdżka rowerem. Ale uwaga – ta pozorna lekkość momentami zmienia się w emocjonalny wir. Styl Magdaleny Witkiewicz jest ciepły, trochę nostalgiczny. Czuć bałtycką bryzę i zapach starej książki.

🤍 Komu polecam?

Czytelniczkom, które kochają obyczajówki z duszą. Jeśli lubisz Katarzynę Michalak, Agnieszkę Krawczyk albo książki, po których zostaje Ci ciepło w środku – to będzie strzał w dziesiątkę. Sprawdzi się też idealnie na leniwy weekend przy kocu/herbacie, bez presji czasu.

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS