Nie moja bajka

„Nie będę błagać cię, żebyś został. Kiedyś myślałam, że miłość polega na tym, by trzymać. Teraz wiem, że czasem trzeba pozwolić odejść.”

„Nie chcę być częścią historii, którą ktoś napisze tylko po to, by skończyła się dobrze. W prawdziwym życiu to tak nie działa.

Marzyłam o miłości, z którą trzeba się obchodzić delikatnie jak z jajkiem. Mocnej i prawdziwej. Takiej, o którą - a nie „z którą" - się walczyło. Możliwe, że taka miłość po prostu nie istniała. Ale chciałam się jak najbardziej zbliżyć do takiego uczucia.

Miłość, o której naczytałam się w romansach, była czymś epickim. Przez całe życie marzyłam o wielkich gestach i śmiałych deklaracjach. Nie wiedziałam, że zwyczajne chwile, takie jak ta, mogą być równie przyjemne.

„Dlaczego nie lubisz szczęśliwych zakończeń? Aiden wzruszył ramieniem. — Bo nie zdarzają się w prawdziwym życiu. — Wielu ludzi jest szczęśliwych. — A jeszcze więcej — nie. — Może tobie się nie udało, ale ludzie, którzy zasługują na szczęśliwe zakończenie, zwykle je dostają — odparłam żartobliwie.”

Rosie Maxwell i Aiden Huntinghton tworzą mieszankę wybuchową i.. zwyczajnie nie mogą znieść swojej obecności.

Na swoje nieszczęście oboje uczestniczą w zajęciach kreatywnego pisania pod kierunkiem Idy - znanej autorki bestsellerów i psycholożki.

Dziewczyna wprost uwielbia romanse pod każdą postacią i gorąco wierzy w to,że wszyscy ludzie mogą żyć tak jak to sobie wymarzyli.

Dwudziestosiedmioletnia kobieta ma peruwiańskie korzenie ,a studia w Nowym Jorku były jej celem odkąd pamięta.

Wszystko układało się po jej myśli dopóki na jej drodze nie pojawił się Aiden.

Twórca literatury pięknej wedle którego miłość sama w sobie stanowi największą iluzję w dziejach ludzkości.

Ich konflikt torpeduje niemal każdy wykład.

Co więcej dochodzi do tego, że ich mentorka pod groźbą wyrzucenia z kierunku nakazuje im pracować nad wspólną powieścią łączącą elementy obu gatunków.

Czy ten eksperyment ma szanse powodzenia?

A może zaprzysięgli wrogowie doprowadzą do katastrofy, której skutków nie przewidywali?

Czasem naprawdę lubię lekkie, zabawne historie.

Może i okraszone schematami i przewidywalne, ale też otulalające jak ciepła kołderka.

Opowieść o dwójce ludzi, którzy są zwyczajnie pogubieni i boją się za bardzo odsłonić , by nie zostać zranionym.

I powieść odbijająca emocje niczym lustro.

Trudna przeszłość i do tego jeszcze chemia- iskrząca i pełna ciepła.

Warto ją przeczytać zwłaszcza jeśli lubisz romanse, ale chciałabyś czegoś, co nie jest tylko ckliwą opowieścią o miłości. Jeżeli szukasz czegoś ambitnego lub bardzo oryginalnego, może być trochę za przewidywalna, ale dostarcza przyjemnej lektury.

Uwielbiam i polecam całym sercem.

Nie moja bajka autorstwa tajemniczej Katie Holt to książka, która z wdziękiem łączy komedię romantyczną z literackim pojedynkiem, w którym pióro staje się bronią, a słowa zyskują temperaturę emocjonalnych spięć. Historia Rosie i Aidena to nie tylko opowieść o trudnej współpracy, ale też zabawna i wzruszająca podróż przez wzajemne uprzedzenia, ambicje oraz – nieuniknione – uczucia. Autorka wprowadza nas do świata pisarzy, gdzie ego ma wielkość wieżowców, a rywalizacja o każde słowo potrafi wywołać istną burzę emocji.

Rosie to marzycielka z sercem na dłoni, która pragnie pisać romanse, choć świat literacki traktuje ten gatunek z pobłażaniem. Aiden – chłodny, cyniczny, wiecznie zblazowany autor poważnej literatury – zdaje się uosabiać wszystko, co Rosie budzi irytację… oraz niepokojące przyciąganie. Ich pierwsze spotkanie na kursie kreatywnego pisania przypomina iskrzące starcie dwóch zupełnie różnych światów, a kolejne – udowadniają, że chemia i niechęć mogą iść w parze. Katie Holt zgrabnie rozgrywa ten motyw enemies to lovers, nie popadając w przesadę ani kliszę.

Pomysł na wspólne pisanie jednej powieści – narzucony przez zmęczoną ich przepychankami wykładowczynię – staje się katalizatorem nie tylko fabularnych zwrotów, ale i emocjonalnej przemiany bohaterów. Początkowe porozumiewanie się głównie za pomocą złośliwości i uszczypliwych komentarzy powoli ustępuje miejsca prawdziwym rozmowom. Wspólna twórczość staje się lustrzanym odbiciem ich relacji – pełnym niepewności, nieporozumień, ale i momentów prawdziwej bliskości.

Katie Holt ma lekkie pióro, wyczucie humoru i znakomite ucho do dialogów. Jej bohaterowie są autentyczni, ich emocje nieprzerysowane, a dynamika między Rosie i Aidenem – elektryzująca. Co ważne, autorka nie ogranicza się jedynie do wątku miłosnego. W tle dostajemy wgląd w literacki świat: pełen ambicji, oceniania po okładce (dosłownie i w przenośni) oraz dylematów związanych z tworzeniem sztuki, która ma poruszać i jednocześnie trafiać do ludzi.

Między komicznymi scenami a intymnymi momentami napięcia, autorka przemyca również refleksje o tym, jak często sami ograniczamy się schematami – zarówno w pisaniu, jak i w relacjach. Rosie musi uwierzyć, że jej głos, choć bardziej romantyczny niż intelektualny, również zasługuje na uznanie. Aiden z kolei uczy się, że emocje nie muszą przeczyć głębi. Ich wspólna książka staje się czymś więcej niż projektem – to metafora procesu wzajemnego poznania i zaufania.

Nie moja bajka to urocza, pełna ciepła i iskrząca humorem historia, która udowadnia, że przeciwieństwa nie tylko się przyciągają, ale też potrafią stworzyć coś naprawdę wyjątkowego. To powieść o pasji do pisania, przełamywaniu uprzedzeń i sile słów – zarówno tych napisanych, jak i wypowiedzianych w odpowiednim momencie. Dla fanów romantycznych historii z literackim twistem – pozycja obowiązkowa.