Niedziela na wsi

Poznajcie Angkatellów. Uroczą lady Lucy Angkatell, myślącą szybciej niż mówi, mającą w głowie wiele planów oraz sir Henry'ego Angkatella- logicznego, twardo stąpającego po ziemi. To właśnie gospodarze przyjęcia, które ma się odbyć w niedzielne popołudnie na wsi, a na którym ważnym gościem ma być nie kto inny jak Hercules Poirot, odkrywający uroki angielskiej wsi.

Lecz zamiast pysznego niedzielnego obiadu zaserwowano mu Morderstwo!

Ale kto jest ofiarą? Gość Państwa Angkatell- doktor John Christow- mąż, kochanek i człowiek żyjący miłością sprzed lat, którą sam odrzucił. Sic!

Już na wstępie mamy więc 3 potencjalnych morderców, nawet morderczyń!

Gerdę- uroczą, uległą i nieco opóźnioną żonę doktora

Henriettę- kochankę pełną pasji do rzeźbiarstwa (a być może też do zbrodni?)

Victorię- byłą miłość doktora, która nagle pojawia sie w tym samym miejscu, czyżby planowała dopaść naszego doktora ?

Hercules Poirot staje przed zbrodnią, gdzie niczego nie można być pewnym, a sprzeczność goni sprzeczność. Kto rzuca kłody pod nogi małemu Belgowi? Czy odkryje kto jest mordercą?

Musicie dowiedzieć sie sami.

Ja wam tego nie powiem, ale bardzopolecam tę pozycję. Ja do samego końca nie wiedziałam, kto dokonał tego zabójstwa. Lawirowałam od postaci do postaci, nie znajdując odpowiedzi. I właśnie to kocham w książkach Christie, tę niepewność i niesamowity magnetyzm przez co nie mogę się od książki oderwać

Miało być spokojnie, jak to na wsi. Każdy miał spędzić leniwe dni, relaksując się w towarzystwie znajomych. Jednak jakieś stare sprawy, romanse chcą ponownie zaistnieć. Tę ciszę i spokój przerywa strzał. Herkules Poirot, również przebywający na odpoczynku podczas sąsiedzkich odwiedzin natrafia na scenę, która na pierwszy rzut oka wygląda jakby była wyreżyserowana. Ciało w basenie, kobieta z bronią w ręku i kilka osób dookoła. Lecz to niestety prawdziwe zwłoki, w wśród zebranych jest morderca. Teraz w rękach Poirota pozostaje jego znalezienie.

Myślę, że każdy przynajmniej słyszał o niekwestionowanej mistrzyni kryminału. Wydawnictwo Dolnośląskie postanowiło wydać, teraz już kilkanaście powieści Agathy Christie w przepięknych jubileuszowych odsłonach, które stają się ozdobą każdej domowej biblioteczki.

Znając już styl autorki, wiedziałam czego się spodziewać i nie zawiodłam się.

Zamknięty krąg podejrzanych, kilka tajemnic skrywanych przez bohaterów rzutujących na tragiczne wydarzenia. Spychanie winy na innych i on, Herkules, nietuzinkowy poszukiwacz prawdy. Drążący, chociaż w sposób subtelny i tylko przez niego zrozumiały, łączący fakty, dla innych bez znaczenia i dostrzegający więcej. Znający i ciągle uczący się zawiłości natury ludzkiej. Nie ufający zbytnio świadkom, a logicznie myślący. To kolejny zawiły, ale doskonale skonstruowany kryminał gdzie zakończenie staje się nieoczekiwane. Przy czytaniu należy się skupić i razem z detektywem powoli odkrywać wszystkie karty z rozdania.

Świetny, klasyczny kryminał z detektywem Herkulesem Poirot w roli głównej. Wydanie to już tylko wisienka na torcie.

„Niedziela na wsi” wita czytelnika w angielskiej wiejskiej posiadłości Państwa Angkatell i rozterkami Lady co do doboru gości na weekendowe spotkanie. Zaprosiła ona bowiem osoby dla niej bliskie, ale między którymi mogą pojawiać się niedopowiedzenia czy niejednoznaczne spojrzenia. Na duchu podnosił ją fakt, że gościem honorowym jednego z wieczorów miał być znakomitej sławy detektyw, który z pewnością zabawi gości nie jedną anegdotą o ludzkiej naturze i prowadzonych przez siebie dochodzeniach.

Jednak, życie napisało zupełnie inny scenariusz i Poirot zamiast uprzejmych rozmów musiał wysilić swoje szare komórki i odnaleźć mor*ercę, bowiem tuż przed tym jak wszedł do posiadłości padł strzał, a na brzeg basenu upadł jeden z gości.. Doktor John Christow... Jak się szubko okazuje podejrzanych jest wielu zazdrosna żona, kochanka, była kochanka, a może jeszcze ktoś inny?

Uwielbiam klimat, który panuje w powieściach Christie, z jednej strony elegancja towarzyska niby posiadłość na wsi, ale przy pełnej dystynkcji, a z drugiej strony zdrada, kłamstwo, oszustwo i mo*derstwo. Całym urokiem książki jest to, że nie jest ona dynamiczna, a tyle się dzieje. Akcja niby leniwa, jak sama niedziela na angielskiej prowincji, ale napięcie rośnie z każdym rozdziałem, a Poirot jak zawsze okazuje się niezawodny.

Niedziela południe na sielskiej wsi, wiadomo od razu, że humor gitówa miał być obiadek i pogaduszki, a jest trup.

„Niedziela na wsi” to dla mnie klasyk nad klasykami, bo w tej historii odnalazłam wszystko od emocji, przez gęsta atmosferę i to za co uwielbiam twórczość autorki, czyli fantastycznie nakreśloną psychikę i emocji bohaterów, które wspólnie tworzą barwny wachlarz relacji międzyludzkich.

Szkatułkowość powieści autorki zawsze do mnie trafia i nie inaczej jest tym razem, gdzie wśród zamkniętego kręgu podejrzanych jest ten poszukiwany winny. Na tle innych powieści ta zdecydowanie wyróżnia się przeciwnikiem głównego bohatera (Hercules Poirot), ponieważ ten niemal dorównuje mu intelektem co dla detektywa stanowi niemałe wyzwanie. Śmierć doktora Christowa niesie za sobą niezwykle emocjonalny i osobisty wydźwięk, ponieważ podczas zdarzenia w posiadłości znajdują się wszystkie kobiety, które miały istotny wpływ na jego życie. Ten motyw nadaje historii pikanterii i sprawił, że autorka zwodziła mnie raz za razem, podsuwając fałszywe tropy.

Autorka niezmiennie zadbało do barwne wykreowanie postaci, w taki sposób, że każda intryguje i na swój sposób ma w sobie coś do zaoferowania co pobudza wyobraźnię i zachęca do czynnego uczestnictwa w śledztwie. Dzięki tej różnorodności postaci Christie miała możliwość nakreślenia wszystkich napięć, a także trudnych emocji jak ból, złudzenia i nieosiągalnych pragnień.

Ta książka oprócz historii o zbrodni zaoferowała mi znacznie mocniej rozwinięty motyw psychologiczny, a także pytania jak chociażby czy poznanie prawdy jest warte każdej ceny. To historia refleksyjna, przesycona napięciem z zaskakującym zakończeniem.