Noc i ciemność

O powieści "Noc i ciemność" można by było powiedzieć, że to historia stara jak świat. Przepis na kryminał gotowy: ona bogata, on biedny, mezalians, spór o majątek i kłótnie rodzinne... Agatha Christie jednak bawi się z czytelnikiem, a to co powinno być jasne i przejrzyste zamienia w noc i ciemność...

Pułapka zostaje zastawiona nie tylko jednak na czytelnika, ale co ciekawsze również na bohaterów powieści. Muszą zmierzyć się oni ze swoimi pragnieniami, żądzami i z samymi sobą... Czasem najtrudniej bowiem zobaczyć to, co ma się przed oczami...

Michael, mężczyzna pełen ambicji, ale jednocześnie prowadzący niestabilny tryb życia, wymarzył sobie, że chce posiąść pewien dom. Była to zaniedbana willa w małej angielskiej wsi. Wokół tej posiadłości wyrosła legenda, że ciąży na niej cygańska klątwa, bo teren wokół niej miał należeć niegdyś do tego ludu. Ale Mike nie wierzył w takie rzeczy. Pewnego dnia, podczas spaceru w pobliżu domu, spotkał młodą, uroczą kobietę. Była to Fenella, bogata dziedziczka, która tak samo upodobała sobie ten teren. Ella i Mike zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Dwa zupełnie różne światy, połączone przez okrytą złą sławą willę. Co z tego może wyniknąć?

„Noc i ciemność” to historia, która odbiega od tego, co do tej pory przeczytałam spod pióra Agathy Christie. Na początku wydaje się, że jest to powieść bardziej obyczajowa niż kryminalna. Ta historia jest pisana z perspektywy głównego bohatera, czytelnik poznaje jego emocje, pragnienia czy zamiary. Dodatkowo ważną rolę pełni tutaj wątek miłosny, na którym mocno skupia się fabuła. Całość spowija widmo klątwy nadając powieści mroczną atmosferę. To przekłada się na rosnącą ciekawość i zaangażowanie w lekturę.

Czytając tę książkę, byłam nieco zaskoczona, bo z początku to nie wyglądało na kryminał. Pomimo tego czytałam z dużym zainteresowaniem, bo historia ta jest intrygująca. Pod koniec książki czekało mnie duże zaskoczenie i kolejny zachwyt nad geniuszem Christie i tym, jak poprowadziła całą tę opowieść. Zupełnie się nie spodziewałam takiego zwrotu akcji.

„Noc i ciemność” to powieść nieoczywista, mroczna i intrygująca. Bardzo polecam!

„Noc i ciemność”, czyli historia z wszech miar wymykająca się utartym schematom, nie łatwo ją sklasyfikować za to bardzo łatwo się nią zafascynować. Ta powieść nie jest typowym dziełem Christie, to autorka w odsłonie znacznie mroczniejszej, jeszcze bardziej psychologicznej i niepokojącej jak chyba nigdy.

Historia z pozoru błaha bowiem opowiada o miłości dziedziczki fortuny i pewnego jegomościa, wszystko zaczyna się niemal baśniowo i toczy jak w śnie. Jednak tutaj na scenę wchodzi geniusz autorki i ukazanie jak romantyczne uniesienia mogą zmienić się w brawurę, a wszystkiemu towarzyszą złowieszcza przepowiednia Cyganki i aurą klątwy, które są zalążkiem nieuchronnego upadku moralności.

Królowa w sposób absolutnie fenomenalny prezentuje analizę lidzkiej pychu i funkcjonowanie w bańce złudzeń. Christie z przytłaczającą konsekwencją obnaża iluzje, że pieniądze, spryt i determinacja gwarantują powodzenie. W tej historii próżno szukać zagadki, kto zabił, tutaj bardziej istotne jest poznawanie granic, jakie można przekroczyć, by spełniać marzenia.

Żadna to nowość, że pisarka z niezwykłą pieczołowitością konstruowała intrygę i atmosferę, a przy tym dzieje się to w sposób nienachalny i niemal niezauważalny jakby książka wciągała naturalnie czytelnika w sam środek.

„Noc i ciemność” to historia odważna, ludzka i pesymistyczna, bez ironii, za którą tak cenię autorkę, za do z podwójną dawką egzystencjonalnego niepokoju. Christie bardzo umiejętnie wykorzystała w opowieści symbolikę, przez co zostaje w głowie jeszcze dłużej.

Historia, która jest w TOP 3 moich życiowych potyczek literackich.

Spodziewałam się, że ta powieść będzie utrzymana w typowym dla Agathy Christie stylu i schemacie czyli śmierć, zagadka do rozwiązania i mniej lub bardziej zaskakujące zakończenie. Ale... nie tym razem (co potwierdza, że w przypadku Agathy Christie należy spodziewać się niespodziewanego;). W książce "Noc i ciemność" nie ma Herkulesa Poirota i jego szarych komórek. Nie ma też Jane Marple i jej trafnych obserwacji. Jest za to młody mężczyzna uwikłany w splot miłości, wielkich ambicji, intryg, zdrady i obsesji. Ta powieść przypomina bardziej thriller psychologiczny niż kryminał – zaskakuje gotycką atmosferą i dreszczykiem niepokoju à la Daphne du Maurier. Historia uroczego romansu podszyta jest czymś mrocznym i niebezpiecznym. Klątwa wisi nad Cygańskim Gniazdem, wymarzonym domem nowożeńców. Groza zagnieżdża się w codziennym życiu – i czytelnik czuje wyraźnie, że wydarzy się coś niedobrego. "Noc i ciemność" wyłamuje się ze schematu, bo zgon następuje dość późno – fabuła rozwija się powoli, w skupieniu na psychologii postaci i budowaniu atmosfery, a nie na śledztwie i dedukcji. Autorka zgłębia mroczną stronę ludzkiej natury, miłości i chciwości. Podejmuje tematy dotyczące moralności, różnic klasowych, pozorów, wewnętrznych konfliktów i motywacji.

"Noc i ciemność" to Agatha Christie w nieco innej, bardziej mrocznej i złowieszczej odsłonie. Doceniam za przenikliwy psychologicznie portret, cudownie niepokojącą atmosferę, stopniowo narastające napięcie i przewrotne zakończenie – w gruncie rzeczy smutne, przejmujące i przerażające. Trafia do grona moich ulubionych książek Christie.