Oczy Adrianny

"Oczy Adrianny" autorstwa Danki Braun to idealna książka do tego, by podkreślić, że NIGDY nie można chwalić dnia przed zachodem słońca. Powieść pisarki podzielona jest bowiem na trzy części. Gdy dotarłam do końca części drugiej, miałam zupełnie inne wyobrażenie o tej powieści. Myślałam sobie, że jest magiczna, nietuzinkowa, nie mająca sobie równych. Mało tego- miałam w planach napisać, że chętnie przyznałabym nawet więcej, niż ustawowe dziesięć gwiazdek. Niestety, czar prysł, gdy dotarłam do samego końca. Według mnie część trzecia wszystko zepsuła- wplatanie przez autorkę wątku kryminalnego jest tu zbyteczne i kompletnie nie pasuje do całości gatunku. Co do finału opowieści- nie jestem pewna, czy czytelnicy dadzą mu wiarę. Według mnie jest mocno naciągany, mało praktyczny i niepasujący do jednej z głównych bohaterek. Szkoda, naprawdę szkoda, że Danka Braun stworzyła bezsensowną część trzecią. Był to szalenie nieudany zabieg.

Karolina i Adrianna to siostry i zarówno główne bohaterki powieści. Starsza, Karolina, to totalne przeciwieństwo swojej młodszej siostry. To Karolina zawsze chce uchodzić za ładniejszą, bardziej żywiołową, chętną do życia. Ada natomiast pragnie lepiej się uczuć, skupić się na tym, co ważne w życiu. Kiedy jednak dziewczyny zaczną rywalizować ze sobą o miłość, wówczas cały ich świat zmieni się. W powieści czytelnicy zaznajomią się z niejakim Mateuszem- chłopak jest bardzo lubiany przez płeć piękną, a ma na to wpływ nie tylko jego uroda, ale i bardzo majętne pochodzenie. Jego rodzice to bowiem cenieni lekarze z branży stomatologicznej, a jak powszechnie wiadomo, dentyści nie są osobami biednymi. Którą z dziewczyn wybierze Mateusz? Jak będzie wyglądać ich rywalizacja? Warto się o tym przekonać, gdyż wątek ten nie jest oczywisty i oklepany.

Czas mija, Karolina i Adrianna zupełnie inaczej postrzegają swoje życie, lecz pewnego dnia dochodzi do tragedii. Ada ulega wypadkowi i staje się osobą niewidomą. Jest to niewyobrażalna tragedia- niemal każdy z nas, czytelników, uzna, że największym dramatem w życiu człowieka jest utrata wzroku. Tak samo czuje Ada i dlatego przestaje mieć chęć do życia. Młoda jeszcze dziewczyna musi nauczyć się wszystkiego od nowa, a zwykle najprostsze czynności zmieniają się w koszmar.

Celowo nie ujawniam zmagań Ady z tak ciężką choroba, ponieważ zbyt wiele bym zdradziła, a wcale nie chcę tego robić. Autorka perfekcyjnie podkreśliła, że siła walki ukryta w człowieku ma ogromną moc, a osoba niewidoma wcale nie musi być kimś bezużytecznym. Wątek związany z chorobą Ady bardzo działał na mą psychikę- raz denerwowałam się, by za chwilę ronić łzy. Czy się ich wstydzę? Oczywiście, że nie, ponieważ największy twardziel może spokornieć, gdy tylko sięgnie po tę powieść.

W życiu Ady pojawi się także jeszcze inny mężczyzna. Poczynania Patryka, bo tak mu na imię, też nie są nudnym zlepkiem informacji o fikcyjnej postaci. Bohater ten jest w związku z niejaką Natalią, ale osoba ta może zdenerwować niejednego czytelnika. Danka Braun doskonale pokazała, że nie można kogoś kochać na siłę, jest to niewykonalne, bo serce to nie sługa. Jak Patryk pozna Adę? Jak zareaguje na jej chorobę? Czy wykaże się pospolitą litością? Zapraszam do lektury.

Jak już wcześniej wspominałam- nie zdradzę niektórych wątków lektury, warto samemu się przekonać, czy pisarka rzeczywiście nieco przekombinowała Niemniej jednak, nie mogę przyznać tej książce bardzo niskiej noty, ponieważ wątek związany z chorobą Ady został bardzo dobrze opisany. Danka Braun pokazała, że ważne są także inne zmysły ludzkie, na które zwykle nie zwracamy uwagi. Bardzo dużo daje nam słuch czy zapach, a nawet się nad tym nie zastanawiamy. Poza tym, osoby chore NIGDY nie chcą litości- wolą już być same, niż czekać na kogoś w rodzaju stałego opiekuna.

Czy polecam powieść- pierwsze dwie części tak, jak najbardziej. Może niektórzy egoiści zrozumieją, że każdy pragnie prawdziwej miłości. Nie warto jednak zabiegać o nią na siłę, gdyż relacja oparta na jakimś układzie nigdy się nie uda. Szkoda tylko, że część trzecia totalnie nie pasuje do całości, ale to wyłącznie moje spostrzeżenie. Może czytelnicy stwierdzą coś zupełnie innego? Pamiętajmy także, że w dzisiejszych czasach ludzie niewidomi także mogą sięgać po wymarzone lektury- od czego są audiobooki?:)

Adrianna i Karolina są siostrami, które diametralnie się od siebie różnią. Pierwsza jest miła, uprzejma, a do tego dobrze się uczy, druga jest żywiołowa, ekscentryczna, porywcza i wredna. Obie zakochują się w tym samym chłopaku i choć to Karolina pierwsza zwróciła na niego uwagę, to Mateusz wybrał Adę. Wszystko było dobrze do czasu, aż w wyniku wypadku Adrianna straciła wzrok, a rodzina jej narzeczonego odradziła mu poślubienie niewidomej kobiety. Bohaterka nie chce żyć, nie chce być kaleką, próbuje odebrać sobie życie, ale ratuje ją siostra. Po latach, gdy już pogodziła się ze swoją niepełnosprawnością i ułożyła sobie życie na nowo, Mateusz znów zjawił się w jej życiu.

To już piętnasta powieść Danki Braun, nie czytałam wszystkich, ale większość znam. Jest mi niezmiernie miło, że pióro autorki w dalszym ciągu mnie ciekawi oraz zachwyca. Mimo iż wolę thrillery, to po literaturę obyczajową tej pisarki, również chętnie sięgam. Danka Braun umie historię połączyć w zgrabną całość i w umiejętny sposób dodawać zwroty akcji. Nie są to pozycje, w których nieustannie coś się dzieje, wręcz przeciwnie akcja rozwija się powoli, ale interesująco. Nie ma zbędnego lania wody, przedłużania na siłę, wszystko jest idealnie wyważone.

Żeby nie było tak pięknie, muszę napisać, że strasznie mnie irytowała Adrianna. Nie mogłam znieść jej ciągłego podkreślania, iż jest niewidoma. Bohaterka została przerysowana, jest wręcz karykaturalna, przez wszystkich prócz jej siostry wychwalana pod niebiosa. Oczywiście jest piękna, mądra, zaradna, pracowita, samodzielna, a mimo jej niepełnosprawności, ogląda się za nią stado mężczyzn. Mam wrażenie, że do pełni szczęścia w jej życiorysie brakuje tylko lotu w kosmos lub zdobycia szczytu. Nie umie przyjmować komplementów, a jej skromność jest fałszywa. Na wszystkie pochwały odpowiada, że jest ślepa i mogła coś zrobić lepiej. W pewnym momencie już mnie strasznie zmęczyła. Za to polubiłam Karolinę, mimo jej wrednego charakteru oraz Patryka, który okazał się szarmancki, miły, przyjacielski.

Poza główną postacią nie mam innych zastrzeżeń. Podoba mi się to, że w historię zgrabnie został wpleciony wątek kryminalny, nie zajmuje on jednak pierwszych skrzypiec, no i oczywiście nie mogło zabraknąć mojego ulubieńca: Marka Filera, mimo iż nie znajduje się on w gronie głównych bohaterów, to ma w tej pozycji swój czynny udział.

„Oczy Adrianny”, to w pewnym sensie książka o sile rodziny oraz przyjaźni. Powiedzenie: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” jest prawdziwe. Ludzkie tragedie weryfikują, którzy ludzie są wartościowi, a którzy nie są godni naszej uwagi. Jeśli chcecie przeczytać dobrą obyczajówkę i zainteresowała Was fabuła, to ta pozycja będzie dla Was odpowiednia.

Pierwszy raz spotykam się z twórczością Danki Braun, po tą książkę sięgnęłam dzięki wydawnictwu prozami. Dostałam powieść którą ciężko mi sklasyfikować do konkretnej kategorii, chociaż głównie jest to historia obyczajowa.

Karolina i Adrianna to dwie siostry, ta pierwsza przebojowa, pełna energii, łamiąca reguły i zasady, ta druga cicha myszka, prymuska, trochę chorowita, więc rodzice się nad nią trzęsą. Z życiu dziewczyn pojawia się Mateusz, prymus z bogatej rodziny. Karolina postanawia go zdobyć, ale kiedy ten poznaje Adę, traci dla niej głowę. Po kilku latach postanawiają się pobrać, kilka dni przed ślubem mają wypadek, Mateusz wychodzi bez szwanku, Ada traci wzrok. Niestety ślepa dziewczyna nie wpisuje się dobrze w wizerunek rodziny Szulców, więc za namową matki Mateusz zrywa zaręczyny.

Kolejna część to sześć lat później. Ada po nieudanej próbie nauczyła się żyć ze swoim kalectwem. Dobrze funkcjonuje w społeczeństwie, realizuje swoje pasje, ma dobrą pracę, zdobywa wykształcenie. Kiedy poznaje Patryka jej świat staje się jeszcze lepszym, jako przyjaciele spędzają ze sobą dużo czasu. Patryk nie może przestać myśleć o Adzie, ale nagle na jej drodze znowu staje Mateusz...

Powieść opowiedziana oczami, Patryka, Ady, Karoliny i innych osób. Dużo poświęcone jest relacji siostrzanej bo po wypadku to Karolina motywuje Adę żeby stanęła na nogi. Postać Mateusza tak mnie wkurzała, że jakbym mogła to wyciągnęła go z kart książki i solidnie potrząsnęła.

Książka warta przeczytania, pochłonęłam ją w dwa wieczory i wiem że długo o niej nie zapomnę.