Egzamin na ojca

Danka Braun jest dla mnie prawdziwą inspiracją. Pracuje, pisze wspaniałe książki, a mentalnie jest o dwadzieścia lat młodsza niż wskazuje na to jej metryka. Czuję pewne pokrewieństwo dusz, choć nie mam takiego talentu do pisania jak Danka, to jednak mentalnie czuję się podobnie – dużo młodsza, niż wskazuje na to mój wiek. Wiek nie ma znaczenia. Liczy się stan ducha!

Danka Braun ma na swoim koncie dwadzieścia dwie książki, co stanowi imponujący dorobek. Wszystkie jej powieści cieszą się nieustającą popularnością, a najnowsza – „Egzamin na ojca” – zdobywa wysokie noty. Po przeczytaniu tej książki rozumiem, dlaczego tak się dzieje, i zgadzam się z opiniami czytelników, że to świetna powieść, która łączy elementy literatury obyczajowej i kryminału. Lekki styl sprawia, że książkę pochłania się z ogromną przyjemnością, nawet jeśli niektóre wątki da się przewidzieć. Autorka z wyczuciem i wnikliwością porusza temat ojcostwa, podkreślając to, co w jej oczach jest w nim najważniejsze. Często powtarza w książce, że ojcem nie jest ten, kto spłodził dziecko, lecz ten, kto je wychował. Tytuł powieści jest bardzo wymowny. Kto miał zdać egzamin na ojca i czy mu się to udało?

Prolog powieści zapowiada nadchodzącą tragedię, jednak autorka nie zdradza tożsamości jej bohaterów. Następnie akcja cofa się o trzy tygodnie, aby stopniowo ukazać i wyjaśnić poszczególne aspekty tej historii. W powieści pojawia się wielu bohaterów, między którymi istnieją powiązania zarówno prywatne, jak i służbowe. Znają się, przyjaźnią, mają wspólne dzieci lub znajomych. Wszystkie te relacje odgrywają kluczową rolę w rozwoju fabuły.

Autorka skupia się na problemie obecności ojca w życiu dziecka, zwłaszcza że nasza kultura przypisuje matce kluczową rolę w rodzinie, podczas gdy rola ojca jest równie istotna. Narodziny dziecka przewartościowują postrzeganie siebie i świata. Autorka w swojej książce skupia się na wyzwaniu, które życie stawia przed mężczyzną, gdy decyduje się założyć rodzinę – na byciu ojcem, ale nie tylko w sensie formalnym.

W „Egzaminie na ojca” znalazłam dokładnie to, czego szukałam – ciekawe tło obyczajowe, a do tego odrobinę kryminalnego wątku, który stanowi doskonałą przyprawę dla fabuły. To, co wyróżnia tę powieść, to niepowtarzalna „atmosfera rodzinnych więzi” – bohaterowie łączą się ze sobą w różnorodny sposób: są spokrewnieni, przyjaciele, a niekiedy nawet skłóceni. Te relacje, pełne detali, stanowią coś zupełnie odmiennego od typowych powiązań, jakie często spotykamy w literaturze.

Powieść „Egzamin na ojca”doskonale trafiła w moje literackie gusta, łącząc elementy literatury obyczajowej z wątkiem kryminalnym i psychologicznym, które skłaniają do głębszej refleksji. Autorka kolejny raz udowodniła swój wyjątkowy talent do tworzenia skomplikowanych relacji międzyludzkich, umiejętnie wciągając mnie w emocjonalne zawiłości łączących bohaterów.

Czasem zapominamy, że nie wszystko w życiu idzie zgodnie z planem, a często pojawiają się niespodziewane przeszkody, które nas zatrzymują. Finezyjnie utkane plany w jednej chwili rozsypują się jak zamek z piasku, bo najsłabszym ogniwem zawsze jest człowiek. Nigdy nie wiadomo, jak zareagujemy w danej sytuacji; czasem wystarczy chwila zawahania, by misternie ustawiana budowla zaczęła chwiać się w posadach i wkrótce obróciła się w pył. Zemsta, rozwiązłe życie, krzywda – te wszystkie rzeczy prowadzą w złym kierunku, odbierają rozsądek i domagają się zadośćuczynienia.