Oczy Mony

"Oczy Mony” autorstwa Thomasa Schlessera to poruszająca i głęboka powieść, która wciąga czytelnika w świat emocji, tajemnic i ludzkich dramatów. Książka opowiada historię Mony, dziesięcioletniej dziewczynce, której grozi utrata wzroku. Mona staje w obliczu trudnych wyborów i wyzwań, które zmieniają jej życie na zawsze. Jej dziadek co środę zabiera ją do muzeum, by wpoić wnuczce na zawsze piękno ukryte w sztuce. Thomas

Schlesser z niezwykłą umiejętnością buduje postaci, nadając im autentyczność i złożoność. Główna bohaterka, Monia, jest przedstawiona jako osoba wrażliwa. Autor doskonale ukazuje jej emocje, myśli oraz relacje z innymi ludźmi, co sprawia, że czytelnik może się z nią łatwo utożsamić. Narracja jest płynna i wciągająca, a styl pisania autora charakteryzuje się poetyckim językiem oraz głębokimi refleksjami na temat życia, miłości i straty. Książka porusza wiele ważnych tematów, takich jak poszukiwanie sensu, walka z przeszłością oraz siła przyjaźni i miłości. Akcja powieści toczy się w malowniczych plenerach, co dodaje jej uroku i wprowadza czytelnika w specyficzny nastrój. Autor z mistrzowską precyzją opisuje otoczenie, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby uczestniczył w wydarzeniach na żywo.

"Oczy Mony" to nie tylko historia o osobistych zmaganiach, ale także refleksja nad ludzką naturą i relacjami międzyludzkimi. Książka skłania do przemyśleń i pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami, które mogą towarzyszyć mu jeszcze długo po zakończeniu lektury.

"Oczy Mony” to znakomita powieść, która łączy w sobie emocjonalną głębię z pięknym stylem pisania. To lektura, która z pewnością zadowoli miłośników literatury współczesnej, skłaniając ich do refleksji nad własnym życiem i relacjami. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka literackiego doświadczenia pełnego wzruszeń i przemyśleń.

Dziadek Mony niczym przewodnik zabierze Was na wycieczkę po paryskich muzeach.

Czytajcie, bo warto!

BRUNETTE BOOKS

Pantha rhei!

Wszystko mknie w zadziwiającym tempie i stylu. Ptaki na obrazie Caspara Davida Friedricha, marzenia, wspomnienia, radości, smutki, Błękitny jeździec Kandinsky’ego, sny, życie…

Piękna Fortuna obraca koło ślepego losu. Wszyscy liczą na łut szczęścia bez względu na status. Kochankowie, poeci, władcy, niewolnicy uczuć: wszyscy liczą na szczęście.

Fortuna to nie tylko majątek. Nie każdego stać na zapłacenie tysiąca franków za jednego szparaga.

„Natomiast artysta w przypływie natchnienia, pomysłowości i hojności, namalował na osobnym płótnie tego dodatkowego szparaga, by podarować go kolekcjonerowi z następującym komentarzem: „Jednego zabrakło w pańskim pęczku”.”

Sugestywność obrazów i ich piękno, szpetota, bajeczne lub ascetyczne barwy są odbierane przez naturalne receptory.

Obraz radiologiczny mózgu nastoletniej Mony zachwycił lekarkę.

„Zazwyczaj mózg jest jak duży orzech; ten wygląda raczej jak wielki kamień szlachetny”

Świadomość roli genetyki to efekt analiz naukowych. Mona być może została obdarowana przez jedną z trzech Gracji wyjątkowym darem dostrzegania i właściwej interpretacji detali. Wrażliwość dziewczynki w obliczu krzywdy innego przestraszonego dziecka była ujmująca.

„- Wyjdź stamtąd, kretynie! – krzyknęła. – Mówiłyśmy, że boisko jest dla wszystkich. Dla ciebie też.”

Percepcja wzrokowa pozwala dojrzeć lokomotywy na Dworcu Saint-Lazare, buty na obrazie René Magritte’a. Na pewno przypadkowy widz nie odnajdzie trolla w otoczeniu odpoczywającej kobiety, namalowanej przez Vilhelma Hammershøi.

Współczucie osobie źle doświadczonej przez los nabierze mocy, kiedy przypomnimy sobie słowa dzielnej Mony:

„Idź! Walcz! Zostaw ślad! I przetrwaj!”

Czytanie „Oczu Mony” to fascynująca podróż do trzech muzeów, gdzie zaprezentowano wyjątkowe, nie zawsze piękne, dzieła sztuki. Szczególnie przydatna jest wyjątkowa obwoluta, która wspomaga niedostateczną wyobraźnię. Thomas Schlesser opowiedział o uczuciowych przeżyciach z pasją miłośnika sztuki. Pomysł wybrania na główną Bohaterkę dziewczynki nastoletniej to doskonały pomysł literacki. Jej dziadek okazał świetnym przewodnikiem.

Zdarzało się, że w czasie lektury zrobiłem sobie kawę. Niestety nie zdążyłem jej wypić, bo o niej zapomniałem.

Cieszę się bardzo, że Wydawnictwo Literackie umożliwiło mi przeczytanie tej książki.

„Inicjacja w piękno i życie poprzez sztukę” – to zdanie można znaleźć na okładce książki „Oczy Mony”. Książki, która urzeka od pierwszych stron, czaruje czytelnika swoim pięknem i wysmakowaniem.

To opowieść o dziesięcioletniej Monie, która traci wzrok. Mieszka z rodziną w Paryżu. Jej dziadek, Henry, postanawia raz w tygodniu zabierać Monę do wybranego muzeum i pokazać jedno dzieło sztuki. Chce, żeby wnuczka póki jest czas zapoznała się z dziedzictwem kulturowym jakie daje nam sztuka.

Dawno nie czytałam tak pięknej, mądrej i inspirującej powieści. Miałam obawy czy nie będzie ona ciężka ze względu na tematykę, ale myliłam się. Czyta się ją jednym tchem.

Sam pomysł na powieść jest moim zdaniem fenomenalny. Każdy rozdział jest poświęcony jednemu dziełu sztuki. Mamy tu różne style, ale i kawał dobrze opowiedzianej historii. Bo dzięki tej książce również można poznać historię świata jak i samych autorów dzieł.

Przy okazji omawiania dzieł, dziadek prowadzi z Moną rozmowy. Mogłoby się wydawać, że na dziesięcioletnie dziecko rozmowy o sztuce, filozofii czy historii będą za trudne, ale tak nie jest. Autor świetnie napisał dialogi. Henry w prosty sposób przybliża Monie, i czytelnikom również, symbolikę dzieł, w jakich okolicznościach powstały i o czym mówią. Widać też postęp jaki Mona wykonuje dzięki swojej pracy i jak szybko uczy się „czytać” dzieła.

Ja jestem zachwycona tą książką. To nie tylko pięknie napisana opowieść. Są tu też świetnie stworzone postaci drugoplanowe takie jak rodzice Mony, którzy mają swoje bolączki czy jej koleżanki z klasy.

Ta książka jest tak dobra, że aż ciężko mi to ubrać w słowa. Ją po prostu trzeba przeczytać. Kiedyś marzyłam, żeby wiedzieć więcej o wybitnych dziełach sztuki. Dzięki książce „Oczy Mony” moje marzenie się spełniło.

Mieliście kiedyś problemy ze wzrokiem? Kilka lat temu była straszna moda na noszenie okularów. Każdy chciał je mieć. Niektórzy kupowali tzw. zerówki, jednak znam osoby, które specjalnie psuły sobie wzrok, żeby je nosić. Przyznam się, że też byłam w tej grupie osób. Jednak, gdy przyszło co do czego, to nie było już tak super, jak może się wam wydawać. Trzeba je codziennie czyścić, dbać o nie itp. Przez głupotę z biegiem lat wada wzroku zaczęła mi się pogarszać. Bez okularów ciężko zauważyć mi wiele rzeczy i mówię żartem, że jestem „ślepa jak kret”. A co, gdyby na prawdę być ślepym jak przysłowiowy kret? Co byś zrobił ty i twoi bliscy, gdybyś miał nagle stracić wzrok?

Taka nieszczęśliwa sytuacja przydarzyła się tytułowej bohaterce. Grozi jej utrata wzroku... 10-letniej dziewczynce... Wyobrażasz sobie nie widzieć w wieku 10 lat? Całe życie przelatuje, a ty tego nie widzisz... Nie widzisz jak dorastasz... Jesteś ograniczony... W takich sytuacjach piekielnie ważne jest wsparcie bliskich. Mona takowe otrzymała.

Jej rodzina bardzo się o nią martwi, zwłaszcza jej dziadek Henry, bardzo ekscentryczny człowiek. Postanawia nie zwlekać i nauczyć dziewczynkę jak najwięcej, zanim ten wzrok straci. Postanawia on co środę zabierać ją do muzeum. Mija rok... Mona zwiedziła wiele miejsc, wiele muzeów. Dziewczynka odkrywa wspaniałą siłę ukrytą w sztuce! Czy ta siła pozwoli jej walczyć? Czy wrócą jej chęci do życia? Dziadek zrobi wszystko, żeby tak właśnie było!

Ta książka to niesamowita opowieść o życiu! Uczy nas, jak ważne jest wsparcie drugiej osoby w trudnych chwilach. W niektórych momentach nawet łezka kręciła mi się w oku! Jedna z lepszych powieści o życiu, jakie czytałam! Bardzo, ale to bardzo uczy o życiu!

Nie wiesz, co przeczytać? Biegnij po tę książkę, zrób sobie herbatkę, rozsiądź się wygodnie, przyszykuj chusteczki i czytaj! Gwarantuję Ci, że na pewno spodoba się, jeśli rozumiesz życie, jeśli wiesz, jak ważne ono jest.

Serdecznie zachęcam do przeczytania! Na pewno książka nie zanudzi, a wręcz odwrotnie – mega Cię wciągnie!

S.P.

Szkolny Klub Recenzenta

"Oczy Mony" to kolejny debiut, jaki miałam okazję czytać w tym roku. To wyjątkowa powieść, która mnie zachwyciła i z pewnością pozostanie na długo w mojej pamięci.

Dziesięcioletnia Mona mieszka w Paryżu wraz z rodzicami. Pewnego dnia dziewczynka traci wzrok. Na szczęście po jakimś czasie go odzyskuje. Lekarze przeprowadzają szereg badań. Okazuje się, że dziewczynce grozi ślepota. Proponują rodzicom wizyty u psychiatry. Ma z nią tam chodzi dziadek Henry. On jednak postanawia, że zamiast do specjalisty, przez cały rok będzie pokazywać jej największe dzieła sztuki w najsłynniejszych muzeach Paryża. Chce, żeby wnuczka, nawet jeśli straci wzrok, zapamiętała kolory, obrazy i odczucia z nimi związane w swoim umyśle. Tak zaczyna się niesamowita podróż, która już na zawsze zmieni życie Mony i jej rodziny.

Cóż to była za książka! Cudowna, nietuzinkowa, wyjątkowa! Mogłabym tak długo wymieniać. Autor stworzył wspaniałą historię, która pochłonęła mnie bez reszty. Dałam się wciągnąć w niezwykły świat sztuki, dzięki któremu miałam okazję dowiedzieć się nowych informacji na temat słynnych dzieł, ale też spojrzeć na nie z zupełnie innej perspektywy. Sposób opowiadania o sztuce Mony i jej dziadka był niesamowity. Jest tu dużo ciekawostek zarówno o dziełach, jak i artystach, epokach, w jakich żyli. Zwracają też uwagę na ich głębię i symbolikę.

Relacja Mony i dziadka jest wyjątkowa. Od początku czuć niesamowitą więź, jaka ich łączy, a wspólne podziwianie i odkrywanie piękna sztuki tylko ją pogłębia. Wizyty w muzeach okazują się niezwykle ważną i cenną lekcją zarówno dla Mony, jak i jej dziadka. Obydwoje na tym zyskują, ucząc się czegoś od siebie nawzajem. Z każdym kolejnym rozdziałem śledzimy przemianę Mony, która staje się coraz bardziej dojrzała i świadoma wielu spraw.

Powieść porusza jeszcze jeden ważny temat, związany z przeszłością rodziny Mony, ale nie chcę za dużo o tym pisać, żeby nie spojlerować. Jednak ta tajemnica rodzinna ma istotny wpływ na losy dziewczynki. Mam nadzieję, że tym sposobem zaciekawiłam i zachęciłam do sięgnięcia po tę historię, bo zdecydowanie jest warta tego, żeby ją przeczytać. Myślę, że każdy z nas może znaleźć w niej coś dla siebie i dostrzec coś ważnego, czego na co dzień nie zauważamy.

To niezwykle piękna i wartościowa powieść przepełniona ogromnymi emocjami i mądrościami życiowymi. Poruszyła mnie do głębi, zachwyciła i ukazała piękno sztuki, a przy tym dała mi niezwykle cenną życiową lekcję. To literacka uczta zarówno dla zmysłów, jak i, o ile nie przede wszystkim, ducha. Polecam z całego serca!

"Malować oznacza przede wszystkim kochać"

Do paryskich muzeów wybrałabym się z przyjemnością ponownie bogatsza o wiedzę i emocje, które niesie dzisiejsza premiera „Oczy Mony” autorstwa historyka sztuki Thomasa Schlessera. Bo okazuje się, że nawet takiego laika, jak ja, można nauczyć uważności na sztukę, na jej piękno, głębię i symbolikę.

I – co więcej – nie trzeba udawać się do Luwru, d’Orsey i Pompidou, by móc sprawdzić, czy pięćdziesiąt dwa dzieła, o których w książce mowa wywrą na Was podobne wrażenie, jak na dziesięcioletniej Monie i jej dziadku erudycie, Henrym. Na obwolucie znajdziecie zdjęcie każdego z nich i wierzcie mi, że świetnie się bawiłam próbując najpierw sama w nich jak najwięcej dostrzec, a później spoglądając na nie ponownie oczami Mony i jej dziadka.

Powieść ta ma jednak nie tylko wymiar edukacyjny, ale jest przede wszystkim poruszającą historią pięknych i pełnych czułości relacji rodzinnych, prawdziwej więzi dziadka i wnuczki. Dziewczynki, która z niewyjaśnionych przyczyn miewa utraty wzroku i istnieje ryzyko, że kiedyś będzie spoglądać tylko w ciemność. I Henry’ego kochającego wszystko, co piękne, którego celem jest, by wnuczka właśnie to piękno miała pod powiekami i we wspomnieniach, jeśli wydarzy się najgorsze.

Uczą się od siebie wzajemnie dawania, brania i oddawania. Biorą lekcje życia odkrywając piękno i mądrość sztuki, której rolą jest poruszać "najgłębsze warstwy naszego jestestwa" i wyostrzać również nasze lęki. Zgodnie ze słowami Edvarda Muncha "sztuka jest formą obrazu przepuszczonego przez nerwy człowieka — jego serce — jego mózg — jego oko", a emocje, których Mona doświadcza każdego tygodnia swojej muzealnej terapii budują jej dojrzałość i wrażliwość na innych, uczą ją czegoś o świecie i o niej samej.

I każdy z nas może wynieść z tej powieści wiele, jeśli zagłębi się w nią nieśpiesznie i da sobie czas, by dojrzeć bijące z niej światło. Światło, które przelewa się i do naszych serc za sprawą ujmujących bohaterów i ich historii, bogactwa emocji i doznań płynących z lepszego zrozumienia i dostrzeżenia głębszych znaczeń dzieł, do którego kluczem są słowa dziadka Mony. Bo zarówno sztuka, jak i życie kryje znacznie więcej niż to, co widziane oczami i warto zatrzymać się w codziennym biegu, by to dostrzec.

To powieść przepiękna i wartościowa w każdym wymiarze, z której bohaterami chciałoby się bez końca przemierzać korytarze paryskich muzeów, a potem... pójść na lody.