Odmęty śmierci

Jeśli się nie mylę to Wojciech Wójcik wydał już 12 powieści, a „Odmęty śmierci” są moim pierwszym krokiem do zagłębienia się w kreowane przez niego kryminalne sprawy. Pierwszym, bo jeśli z równą fantazją tworzy fabuły innych swoich książek, to z chęcią je poznam.

Krystyna Kalinowska, zostaje zamordowana we własnym domu. Tu znajduje ją wnuczka Laura, a śmierć kobiety porusza nie tylko emocje rodziny wyczekującej spadku po zamożnej wdowie, ale przede wszystkim otwiera szczelinę, przez którą zaczynają wyciekać dawne sekrety.

Kto zabił babcię i dlaczego? Pojawiają się różne tropy. Prowadzą do zakładu psychiatrycznego i do środowiska lokalnych meneli, na cmentarz do dziecięcego grobu, firm zakładanych na słupy, do domu uciech i do sierocińca. I pytanie najbardziej nurtujące rodzinę, kim są ludzie, którym babka przekazała swój majątek?

Na jaw wychodzą rodzinne sekrety, te najświeższe związane z hazardem, bankructwem dające motyw zabójstwa, ale również te sprzed wielu lat, skrzętnie dotychczas skrywane.

Jeśli wydaje się Wam, że sporo tych wątków jak na jedną powieść, to nie obawiajcie się chaosu. Autor naprawdę zgrabnie łączy wszystkie elementy tworząc skomplikowaną, ale bardzo wiarygodną intrygę. Fabuła jest zdecydowanie najmocniejszą stroną tej powieści, a dając możliwość śledzenia akcji z różnych perspektyw czasem w swoich domysłach możemy wyprzedzić bohaterów, choć nie jest łatwo.

To zdecydowanie nie jest kryminał nastawiony na efektowne fajerwerki czy tanią sensację, ale skupienie uwagi podczas czytania odpłaca z nawiązką wciągającym śledztwem i niespodziewanymi rozwinięciami wątków. Bo to, co z początku wydaje się proste, wcale tak proste nie jest. Bardzo dobry kryminał, który nie ślizga się po powierzchni, ale sięga głęboko zarówno w psychikę bohaterów, jak i pełną sekretów przeszłość.

"Odmęty śmierci" – moja pierwsza książka autora, to 550 stron powieści z kryminalnym wątkiem, jest to powieść wielowątkowa, spotkamy tu mnóstwo postaci.

Zostaje zamordowana Krystyna Kalinowska, samotna wdowa, 30 lat wcześniej w tym samym pokoju zamordowano jej męża, dyrektora warszawskich Filtrów. Jej zwłoki znajduje wnuczka Laura. Ona i jej brat Karol, mieszkający we Włoszech, pracujący w dyplomacji, sami prowadzą śledztwo w tej sprawie. Na jaw wychodzą rodzinne tajemnice, podobno każda rodzina je ma. Bliscy zdziwieni są testamentem babci, liczyli na dobry spadek, a nie na puste konto staruszki. Dlaczego jako spadkobiercy są wymienieni jej opiekunka i tajemnicza, nieznana firma? Dlaczego babcia przed śmiercią odwiedziła szpital psychiatryczny? Zaskoczyło mnie zakończenie, tego nie dało się przewidzieć.

Książka jest warta uwagi  więc zapraszam do lektury!

W niewyjaśnionych okolicznościach ginie starsza kobieta. Krystyna była wdową po szanowanym przez ludzi Julianie, który również zginął w tragicznych okolicznościach przed trzydziestoma laty. Okazuje się, że mimo nieposzlakowanej opinii, nie był on tak wspaniałym człowiekiem, za jakiego uważali go inni. Rodzinna legenda głosi, że jego grób jest pusty. Laura i Karol – wnukowie Krystyny, coraz intensywniej zastanawiają się nad tą kwestią, zwłaszcza gdy na jaw wychodzi, że ich babcia nie odwiedzała nigdy grobu swojego męża, zostawiała kwiaty natomiast na innym nagrobku… dziecięcym. Dokąd doprowadzi ich prywatne śledztwo? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Co z rym wszystkim ma wspólnego pacjent szpitala psychiatrycznego, który panicznie boi się odgłosu wody?

Chaos - to słowo jako pierwsze przychodzi mi do głowy po przeczytaniu tej książki. Dużo się w niej dzieje, fabuła jest ciekawa, ale występuje tyle postaci, wątków pobocznych, niekończących się opisów, dialogów, które niekiedy nic nie wnoszą do fabuły, że ciężko mi się było połapać w mnogości nazwisk i tropów. Nawet tworząc powyższy zarys fabuły, miałam problem, by streścić, o czym właściwie jest ta książka. Jestem pełna podziwu, że autor potrafił to wszystko połączyć w jedną całość tak, by powieść miała sens. Według mnie ta historia jest za długa, czytałam ją przez wiele dni po kawałku, brakowało mi rozdziałów, jakichkolwiek przerywników, większego uporządkowania.

Jestem rozdarta pomiędzy tym, że ta historia naprawdę przypadła mi do gustu, a tym, co napisałam powyżej. Było to moje pierwsze spotkanie z autorem i nie potrafię szczerze odpowiedzieć, czy było ono ostatnie, czy jeszcze kiedyś sięgnę po coś z jego twórczości. „Odmęty śmierci” nie są mrocznym, ani krwawym thrillerem. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że dużo tu literatury obyczajowej, a nawet dramatu, w którym w tle przewija się wątek kryminalny. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z punktu widzenia Laury oraz Karola, którzy z różnych pobudek pragną dowiedzieć się prawdy. Kobieta chce sprawiedliwości i zaspokojenia ciekawości, mężczyzna martwi się głównie o testament, który według niego został niesprawiedliwie rozdysponowany.

Z jednej strony myślę sobie, że nie lubię, gdy książka ma mało akcji, gdy na początku dostajemy najciekawszy fragment, a później aż do zakończenia nie dzieje się nic, lecz w drugą stronę też można przekombinować. Nie będę Was zniechęcać do lektury tej powieści, ponieważ uważam, że była ona dobra, lecz miała parę kwestii, które mi przeszkadzały. Pamiętajcie jednak, że to moja subiektywna ocena. Jestem ciekawa Waszego zdania na jej temat.

Podobno każda rodzina ma swoje tajemnice. Podobno każda rodzina ukrywa coś podejrzanego, niemoralnego, coś, co nie powinno nigdy ujrzeć światła dziennego i wyjść poza przysłowiowe cztery ściany. Dla niektórych takim sekretem jest zdrada, dla innych choroba lub utrata pracy. Jak zwykła powtarzać moja babcia „Zawsze i na wszystkich uważaj, bo co chatka to zagadka”.

Laura pracująca w wielkiej korporacji po kolejnym odniesionym sukcesie dostała długo wyczekiwany urlop. Postanowiła jednak przed wypoczynkiem odwiedzić babcię, której nie widziała parę dni. Na miejscu okazało się, że starsza pani nie żyje. Prokurator zlecił sekcję zwłok, podczas której wykryto, iż kobietę otruto. Kto stoi za tym czynem? Laura postanawia samodzielnie dowiedzieć się prawdy. Szczególnie że przeszło trzydzieści lat temu w tym samym pokoju zginął tragicznie jej dziadek. Równocześnie sprawą interesuje się jej brat Karol, mieszkający na co dzień we Włoszech, który liczył na spadek po babci. Nie tylko on, ale i cała rodzina srodze się rozczarowała, ponieważ starowinka jedyne co posiadała to prawie puste konto. Znaczną kwotę zapisała organizacji zajmującej się poszukiwaniem zaginionych osób i opiekunce, którą poznała w czasie pandemii. Własne dochodzenie prowadzi również lekarz psychiatra, który koniecznie chciał dowiedzieć się, dlaczego zmarła odwiedziła w szpitalu jego pacjenta, choć w żaden sposób nie była z nim powiązana. Tymczasem policja zaczęła podejrzewać o dokonanie zabójstwa Karola. Mężczyzna, by nie zostać aresztowany, musi zrobić wszystko by dojść do prawdy i oczyścić się z zarzucanego mu czynu.

Sprawa robi się coraz bardziej tajemnicza i zagmatwana. Dlaczego starsza pani odwiedziła w szpitalu psychiatrycznym na kilka godzin przed swoją tragiczną śmiercią obcą osobę? Dlaczego tak bardzo nienawidziła swojego męża, że nie chciała być pochowana z nim w jednym grobie? Dlaczego w testamencie widniał zapis na firmę i opiekunkę, a nie uwzględniła nikogo z rodziny, nawet wnuków? Dlaczego jeden z pacjentów szpitala wpada w szał, gdy tylko usłyszy szum wody? W tej sprawie nic nie jest jasne, nic nie jest proste, zagadka goni zagadkę, a pozory mylą…

Każda rodzina ma wstydliwy sekret…

Każde odkrycie policji, Laury, psychiatry czy Karola rodziło więcej pytań, niż dawało odpowiedzi. To nie było moje pierwsze spotkanie z Wojciechem Wójcikiem. Autor przyzwyczaił już mnie do wielowątkowości i mnogości występujących bohaterów. Musiałam początkowo czytać w maksymalnym skupieniu, by się nie pogubić. Jednak z czasem wszystko się zazębiło i nabrało sensu. Akcja rozgrywa się płynnie, dość szybko i z zaskakującymi zwrotami. Niemniej jednak byłam zdziwiona i troszkę oszołomiona ilością trupów w szafie i bardzo wstydliwych sekretów w jednej rodzinie. No ale kto wie, może gdzieś taka rodzina istnieje. Niby niepozorna, ale… W końcu powiedzenie, że co chatka to zagadka z powietrza się nie wzięło. Wójcik przyzwyczaił mnie już także do dużych gabarytów swoich kryminałów. Odmęty śmierci nie są wyjątkiem. Lektura ma grubo ponad 500 stron, ale nie jest przegadana, a każdy fragment i każdy rozdział ma znacznie. Nawet udało mu się mnie zaskoczyć w finałowej scenie! Po tej lekturze wiem już z całkowitą pewnością, że po jego książki będę sięgała w ciemno.

Książki pana Wojciecha Wójcika są moimi ulubionymi kryminałami, gdyż zawsze serwuje nam dodatek psychologiczny. Czytałam już ,,Dziedzictwo von Schindlerów" , ,,Kurs na śmierć", ,,Krwawe łzy" , ,,Trzecia szansa" , ,,Martwa woda" i teraz tą ,,Odmęty śmierci". Jeszcze nie zdarzyło mi się, by jego powieść mnie nie usatysfakcjonowała, a nawet dodam więcej, co jedna kolejna, to zawsze lepsza i więcej tam zagrań psychologicznych. Przede wszystkim, autor wyznaje zasadę, by powieść torować na wolną, wolną, szybką, zaskoczenie. I ponownie, wciąż ten sam rytm, więc wiedząc, że zaraz nastąpi zaskoczenie pragnie się przyspieszyć czytanie. Tutaj nawet wątła staruszka nie jest tym za kogo się podaje. Każdy skrywa nie tyle wstydliwy sekret, co tajemnicę, którą dla wszystkich najlepiej, by nikt jej nie odkrył. Jedni noszą w sercu boleści, które pomimo śmierci bliskiej osoby wciąż nie dają o sobie zapomnieć. Postać nadal pała do niego nienawiścią i to nas bardzo dziwi. W miarę jak nastrajamy się coraz bardziej, każdy detal, który ma być nie istotny, staje się coraz bardziej ważny i tajemniczy. Bo czy śmierć można oszukać? A może pochowanie pustej trumny jest normalne? Dlaczego nie można zwyczajnie być szczerym? Czemu każdy musi tu mieć coś do ukrycia, skoro nie robi nic złego? Czy możliwe, by jednak kiedyś zachowywał się mniej fałszywie?

Ale bardzo mi się podobało próbowanie znalezienia tutaj winnego! Próbowanie, bo i tak mi się nie udało. Zbyt wiele było tutaj trupów i psychicznych umysłów:-) Dodatkowo autor zaserwował nam tu kilka wątków z których ciężko było stwierdzić, który był lepszy od którego. Ludzie to jednak potrafią pokręcić sobie życie. Postacie nazywam ludźmi, gdyż byli bardzo wiarygodni. Mieli swoje za uszami, ale niekiedy myśleli w tym o innych. W jaki sposób, to sami oceńcie, skoro rodzinne zgony nie należały do zwyczajnych. Ze wszystkim związany był pewien zakład w którym leczą się ludzie mądrzy inaczej. To niby kryminał, ale choć policja ma swoje śledztwo, to my widzimy je bardziej od strony innych postaci. Podobało mi się, kiedy jedna osoba podkreśla paranoję drugiej:-) Co tu dużo pisać, przeczytajcie sami:-) Choć polecam WSZYSTKIE książki autora:-)