Ostatni Mohikanin

„Ostatni Mohikanin” to zdecydowanie klasyka, chociaż według mnie adaptacja filmowa jest znacznie popularniejsza, to jednak literackiemu pierwowzorowi nie można odmówić rozmachu nastrojem, który pozwala absolutnie wejść w tę historię, w jej surową, dziką aurę walk i dramatów plemion indiańskich.

Historia skupia się na eskortowaniu córek angielskiego pułkownika do fortu William Henry i coś, co z pozoru miało być prostą misją przeistacza się w dramatyczną podróż pełna starć, pułapek, zdrad, ale i heroizmu i bohaterstwa.

Ja jako fanka budowania historii na kontrastach doceniam niezwykle, jak autor ukazała brutalność i bezwzględność wojny z przyjaźnią, honorem i prawdziwą lojalnością, które pomimo upływu stuleci pozostają niezwykłą wartością w życiu. Doceniam też całą metaforyczność tej historii, gdzie każdy bohater symbolizował inne wartości i tworzyło bardzo obrazową i filozoficzną kompozycję.

O ile nie jestem fanką opisów przyrody, bo dla mnie zawsze niepotrzebnie rozwlekają historię, tak tutaj ich epickość mnie totalnie kupiła. Właśnie te opisy głównie budują atmosferę, dając z jednej strony poczucie wolności, a z drugiej brutalności i niebezpieczeństwa, a człowiek jest tylko dopełnieniem natury.

Ta historia jest opowieścią o prawdziwym bohaterstwie i o tym w jak trudnych warunkach, wykuwane są najważniejsze ludzkie wartości. Powieść pokazuje też, że nawet śmierć nie zabije pamięci o bohaterstwie, ponieważ heroizm może być nieśmiertelny. „Ostatni Mohikanin” to książka wymagająca, ale oddająca to poświęcenie z nawiązką. Dla mnie to była bardzo nostalgiczna podróż i polecam każdemu poznać tę historię.