Pokrewna dusza

Jak dobrze znasz osobę, z którą dzielisz łóżko?

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co kryje się za fasadą małżeństwa idealnego? Sally Hepworth w swojej najnowszej powieści „Pokrewna dusza” bierze pod lupę termin, który zazwyczaj kojarzy nam się z romantycznym przeznaczeniem, i nadaje mu złowieszczy, niemal klaustrofobiczny odcień. To nie jest tylko thriller o morderstwie; to wiwisekcja zaufania, które kruszy się pod wpływem jednego, niewygodnego pytania.

Główni bohaterowie, Gabe i Pippa Gerardowie, mieszkają w malowniczym domu na klifie, w miejscu znanym jako „The Drop”. To miejsce ma jednak mroczną sławę – przyciąga ludzi, którzy chcą odebrać sobie życie. Gabe stał się lokalnym bohaterem; wielokrotnie udawało mu się odwieść nieszczęśników od skoku, oferując im herbatę i chwilę rozmowy. Pippa patrzy na męża z uwielbieniem, widząc w nim anioła stróża.

Wszystko zmienia się pewnego popołudnia, gdy Gabe nie zdołał uratować kolejnej kobiety. Jednak tym razem coś jest nie tak. Pippa, patrząc przez okno, widzi gest męża, który nie pasuje do roli ratownika. Jeden ruch dłoni, jedna sekunda zawahania i nagranie z monitoringu stają się początkiem końca ich sielanki. Czy Gabe naprawdę próbował pomóc, czy może... pomógł kobiecie skoczyć?

Hepworth stosuje genialny zabieg narracyjny, dzieląc opowieść na dwa głosy. Poznajemy perspektywę Pippy, która desperacko próbuje racjonalizować zachowanie męża, oraz Amandy – kobiety, która spadła z klifu. Głos zza grobu pozwala nam zajrzeć w przeszłość, która okazuje się nierozerwalnie splątana z życiem Gerardów. Okazuje się, że spotkanie na klifie wcale nie było przypadkowe.

Autorka mistrzowsko buduje napięcie psychologiczne. Nie potrzebuje do tego epatowania brutalnością. Siła tej książki tkwi w narastającym poczuciu dyskomfortu. Czytelnik razem z Pippą zaczyna kwestionować każdy gest Gabe’a, każde jego słowo. Czy ten czarujący, opiekuńczy mężczyzna to rzeczywiście „pokrewna dusza”, czy może socjopata, który zbudował swoje życie na fundamencie z kłamstw?

Najmocniejszym punktem powieści jest postawienie pytania o granice lojalności. Hepworth zmusza nas do refleksji: jak daleko posunęlibyśmy się, by chronić kogoś, kogo kochamy? Pippa jest postacią tragicznie rozdartą – między instynktem samozachowawczym a miłością, która zaślepia.

Warto zwrócić uwagę na postać Gabe’a. Jest on ucieleśnieniem „męża z marzeń”, który w miarę odkrywania kolejnych kart staje się coraz bardziej niepokojący. Jego skaza psychiczna jest opisana w sposób subtelny, co sprawia, że finałowe odkrycia uderzają z jeszcze większą siłą.

„Pokrewna dusza” to lektura obowiązkowa dla fanów Shari Lapeny czy B.A. Paris. Sally Hepworth udowadnia, że jest mistrzynią gatunku, w którym największe potwory nie czają się w ciemnej uliczce, ale siedzą z nami przy stole w jadalni. To książka o tym, że każdy z nas ma swoją „krawędź”, a wystarczy jedno małe pchnięcie, by wszystko runęło w przepaść.

Zakończenie jest satysfakcjonujące, choć pozostawia w czytelniku pewien rodzaj niepokoju. Bo po lekturze tej książki każdy z nas jeszcze raz, nieco uważniej, przyjrzy się swojej „pokrewnej duszy”.

„Pokrewna dusza” to już moja kolejna przeczytana książka autorstwa Sally Hepworth. Cenię sobie jej powieści ze względu na dogłębną analizę zawiłych relacji międzyludzkich, na skupianiu się na aspektach psychologicznych postaci. Zawsze dodaje do tego szczyptę tajemnic, sekretów. Tak doprawione powieści sprawiają, że oddaję się im bez reszty. Nie inaczej było też i z tym tytułem. Może i trudno czasem doszukać się w fabule czystego i wstrząsającego thrillera, ale przedstawione przez nią historie mają klimat i nie pozostawiają człowieka obojętnym.

Pippa i Gabe kupują w końcu dom, o którym zawsze marzyli. Mają nadzieję zacząć nowe życie, pozostawiając w starym miejscu problemy i troski. Pipa wróciła do pracy jako specjalistka od spraw testamentów i spadków, a Gabe przeszedł na urlop ojcowski i zajmuje się uroczymi bliźniaczkami. Zasłynął też z tego, że ratuje ludzkie dusze i sumienia. Ich dom, mimo iż piękny usytuowany jest dość niefortunnie, bo przy klifie, który przyciąga samobójców. Jednak od kiedy małżeństwo się wprowadziło liczba osób, które zdecydowały się na ostateczność wyraźnie spadła. Do czasu. Pewnego razu Gabowi nie udało się uratować kobiety zdradzonej przez męża. Gdy Pippa przypadkiem dowiaduje się, że jej ukochany i wspaniały mąż znał samobójczynię, pewne rzeczy zaczynają być dla niej podejrzane i nie do końca jasne…

Bardzo lubię, kiedy w powieściach rozwinięta jest warstwa obyczajowa. Daje mi to pełen wgląd w życie bohaterów. Mogę spróbować postawić się na ich miejscu i porozmyślać jak ja bym się zachowała w danej sytuacji. Tym razem Autorka przeprowadza nas przez labirynt małżeńskich tajemnic. Penetrujemy mroczne zakamarki związków, analizujemy ich części składowe jak wierność, zaufanie, lojalność, przywiązanie czy poczucie bezpieczeństwa. Podróż ta jest ciekawa i usiana niespodziankami, ale momentami monotonna i troszkę przegadana.

Sally Hepworth stworzyła świetną powieść psychologiczno-obyczajową z elementami thrillera. Podobała mi się kreacja bohaterów i ich wiarygodność, klimat powieści a przede wszystkim przedstawiona perspektywa Amandy, która była dość nietypowa, ale wspaniale współgrała z tematami podjętymi w fabule. Dzięki niej możemy dokładnie obserwować zawiłości i sprzeczności ludzkiej natury, wady i zalety związków i bliskości. Lektura „Pokrewnej duszy” jest swoistą refleksją nad złymi i dobrymi stronami małżeństwa. W sposób wyważony przedstawia bolączki w skomplikowanych relacjach. Zmusza do refleksji nad tym, co do związku się wnosi, co w nim znosi, a co otrzymujemy w zamian.

Jak dobrze znamy drugą osobę? Czy powinna być wyznaczona granica pełnego zaufania? Co oznacza lojalność? Co jesteśmy w stanie zrobić z miłości i w jej imię? Czy zawsze rodzina powinna być najważniejsza? Czy na wszystkie pytania warto zawsze znać odpowiedzi?

"Pokrewna dusza" to historia pewnego małżeństwa… a właściwie dwóch. I tego, co wydarzyło się pewnego dnia na urwisku – miejscu, które widziało już wiele tragedii. Czy śmierć jednej z kobiet była samobójstwem, czy może ktoś pomógł jej zrobić ten ostatni krok?

Narracja prowadzona jest w niezwykle oryginalny sposób – przez dwie kobiety, z których jedna nie żyje, a mimo to nadal obserwuje świat po swojej śmierci. Autorka dzieli opowieść na „przed” i „po” wydarzeniu na urwisku, tworząc pełną napięcia historię o miłości i znaczeniu prawdomówności.

Choć dość szybko domyśliłam się problemu zdrowotnego Gabe’a (znam osoby zmagające się z tą chorobą) i trafnie przewidziałam, co wydarzyło się na urwisku, zakończenie i tak bardzo mnie poruszyło. „Pokrewna dusza” to nie tylko thriller psychologiczny, ale też głęboka opowieść, która zostawiła mnie z wieloma przemyśleniami o małżeństwie – o jego blaskach i cieniach, o oddaniu, lojalności i szczerości w związku.

Po zakończeniu książki myślę, że sam tytuł „Pokrewna dusza” można rozumieć na wiele sposobów – i właśnie ta wieloznaczność mnie w niej urzekła.

Świetny thriller psychologiczny! Wciągnął mnie tak mocno, że przeczytałam go w dwa dni – co w moim przypadku jest prawdziwym wyczynem. Chcę takich historii więcej!

"W oczach spo­łe­czeń­stwa nie ma nic czyst­sze­go niż ro­dzi­na z ma­ły­mi dzieć­mi. Może z wy­jąt­kiem star­szych ludzi lu­bią­cych pra­co­wać w ogród­ku. Ufamy innym na pod­sta­wie naj­dziw­niej­szych, zu­peł­nie przy­pad­ko­wych rze­czy, które nie mają nic wspól­ne­go z tym, czy ktoś jest z na­tu­ry dobry."