Piaskun. Cykl Joona Linna. Tom 4

Joona Linna myślał, że raz na zawsze pozbył się niebezpieczeństwa, chociaż cena jaką za to zapłacił była ogromna. Okazuje się jednak, że ono jest bliżej niż się wydaje, a to że groźny seryjny morderca odbywa już swoją karę nie sprawia iż można spać spokojnie. Być może następca, albo wspólnik nadal działa i tylko czeka cierpliwie na kolejny krok. Piaskun, jak mityczna postać z bajek tylko usypia ofiary by obudzić je w najmniej spodziewanym momencie.

Poprzednio pisałam, że trzecia część jest najlepsza. Otóż, aktualizując dane, ta jest jeszcze lepsza, jeszcze bardziej dynamiczna i dużo bardziej... niepokojąca.

Na człowieka w znacznie większym stopniu oddziałuje manipulacja psychologiczna niż ból fizyczny. Czasem ostatnie pokłady nadziei się wyczerpią, a stąd tylko jeden krok od tragedii.

Przeszłość Joony, ciagnie się za nim i najwyższa pora by się z nią uporać raz na zawsze, bo życie w ciągłej niepewności staje się nie do zniesienia. Nie obejdzie się bez ofiar, a znaleziony, wyczerpany i chory mężczyzna rzuci nowe światło na to co wydawać by się mogło, zostało już kiedyś odkryte i zakończone.

Dynamiczna, niepokojąco działająca na psychikę bohaterów, makabryczna, ukazująca bestie drzemiącą w człowieku książka, która pochłonęła mnie bez reszty. Ponownie, zakończenie sprawia, że nie ma innego wyjścia jak tylko sięgnąć po ciąg dalszy. Sięgajcie, zwłaszcza jeśli cenicie dobre skandynawskie kryminały.