Hipnotyzer

Hipnotyzer” Larsa Keplera latem 2025 pojawił się po raz kolejny w towarzystwie pozostałych pięciu pierwszych tomów szwedzkiej serii kryminalnej z komisarzem Jooną Linną, co zapewniło dostępność pełnej serii od pierwszego do dziewiątego tomu. Od pierwszego wydania w oryginale dzieli go już 16 lat i na tamte czasy na pewno był to jeden z lepszych kryminałów! Mroczny, zagmatwany, ale uważny i skrupulatny, poruszający tematy, które wtedy były zwyczajnie świeże. Ba!, temat główny - hipnoza - nadal taki jest! W książce wykorzystywana jest na potrzeby psychiatrii i kryminalistyki, przeprowadza czytelnika przez proces i zadaje kłam mitom na jej temat, przez które postrzegana jest głównie jako sztuczka magiczna. To jednak nie wszystko, w książce mocno skupiamy się na rodzinie, na zaburzonych relacjach, które nie są widoczne z zewnątrz - może dopiero w momencie, gdy na ratunek jest za późno. Przyglądamy się dzieciom, ich relacjom z rodzicami, które w pewnym wieku wydają się zanikać, sprawiając, że tak naprawdę pozornie najbliżsi są sobie obcy. Historia opisana jest z trzech perspektyw, hipnotyzera, jego żony i śledczego, dzięki czemu dostajemy szeroki obraz zdarzeń, możemy równocześnie podążać kilkoma tropami. Choć tak naprawdę zawsze jest główna ścieżka fabularna, bardzo kręta, pełna zaskoczeń. To zarazem plus i minus powieści - szkoda niektórych wątków, które zostały zepchnięte na plan drugi, ale dzięki temu powieść jest bardzo nieprzewidywalna. Jak na pierwszy tom z Jooną LInną wprowadzenie tego bohatera jest bardzo spokojne - niewiele się o nim dowiadujemy, ale sposób prowadzenia śledztwa na pewno zapewni, że sięgniemy po tom kolejny. Współcześnie myślę, że “Hipnotyzer” jest ciekawym wprowadzeniem w serię, która, jak wiem, aktualnie jest jeszcze lepsza!