Płuca

Niesamowite jest przeżyć taki kawał historii w jednej książce.

,,Płuca" to idealnie skomponowana saga rodzinna, w której obserwujemy, jak niepozorne drzewo genealogiczne coraz bardziej się rozrasta - owocując w nowe tragedie i niedopowiedzenia.

Te historie są duszne i zamglone. Każdy bohater porusza się jakby po omacku, nie potrafiąc wyrazić swoich uczuć i lęków. A z tego milczenia rodzą się nowe problemy.

Śledzimy to wszystko z perspektywy osoby, która widzi więcej, rozumie bohaterów - gdy oni siebie wzajemnie zupełnie nie rozumieją. Chcemy ich wybudzić z tego koszmaru, ale możemy tylko obserwować.

Historia pokazuje kolejne pokolenia, które jak fatum ciągną za sobą rodzinne tragedie. Czy nastąpi katharsis dla nich wszystkich?

Pedro Gunnlaugur Garcia świetnie zbudował klimat wiszącego w powietrzu przekleństwa. Czytelnik wręcz boi się oddychać, czekając na kolejne jego uderzenie. Ale im bliżej końca - tym łatwiej czerpać powietrze.

Język jest płynny i przyjemny, lecz jednocześnie nie traci swojego "tragicznego" charakteru. Nie jest to książka na raz, ale na pewno mocno wciąga i pochłonięcie ją szybko.

Szczególnie polecam tym, którzy lubią dużo rozmyślać o ludzkim losie, o ciężkich dylematach, o życiowych problemach. Ze szczyptą humoru, ale i z niemym pytaniem - jak my możemy wpływać na nasz los?

Czy znasz dobrze historię swojej rodziny?

Jóhanna od dawna nie ma kontaktu z ojcem, ale pewnego wieczoru postanawia otworzyć prezent, który od niego dostała– epicką sagę z historią jej rodziny. Opowieść o rodzinnych sekretach prowadzi od malowniczej Toskanii na początku I wojny światowej, przez Toronto, gdzie ważą się losy imigrantów, aż po Reykjavík w niedalekiej przyszłości. Kim byli przodkowie Jóhanny i co łączy włoskie latające kobiety z oliwkami i islandzkim kogutem?

Płuca są jak labirynt, w którym krąży cień. Wdech – świat wdziera się do wnętrza. Wydech – ulatuje coś, czego nie można zatrzymać. Powietrze jak walutą życia, lecz nie zawsze czyste. Oddechy są ciężkie od niewyjaśnionych tajemnic i dusznych sekretów. Każda generacja oddycha historią swoich przodków, wciągając w płuca ich grzechy i nadzieję.

Weźmy głęboki wdech i pozwólmy opowiedzieć sobie historię pewnej sagi rodzinnej, która nie przypomina niczego, co znamy do tej pory. Autor zbudował klimat wiszącego w powietrzu przekleństwa. Momentami sprawia, że boimy się oddychać, czekają na nadchodzącą burzę. Pozwala nam zagłębiać się w losy ludzi, których los kształtował się przez przypadkowe wydarzenia. Balansujemy na granicy przeszłości i teraźniejszości, która nie pasuje nam do siebie. Nic bardziej mylnego.

Książka opowiada o życiu. O dobrych i złych wyborach. O miłości, która bywa trudna, ale pozwala dostrzegać światełko w tunelu. Pokazuje, że bycie dumnym nie zawsze przynosi korzyści. Czasem schowanie jej głęboko w kieszeni, pozwoli nam prowadzić lepsze, inne życie. Musimy skupić się na elementach, bo są niezwykle istotne dla całości. Jest to melancholijna podróż po kontynentach w towarzystwie rodziny, która doświadczyła surowości życia. Gorąco polecam.

Literatura piękna ma wiele oblicz. Jednym z nich jest właśnie skandynawska. Na wskroś prawdziwa i nierealna jednocześnie, sprawiająca, że człowiek się przy niej zatrzymuje. Momentami kontrowersyjna, uderzającą, raniąca duszę.

Właśnie takie są „Płuca“ autorstwa Pedra Gunnlaugura Gracii.

„Każdy oddech niesie nadzieję i smutek. Płuca rozszerzają się i opróżniają; oddychają szybko podczas ucieczki, zbyt późno, na długo i niepewnie“.[Gracia, 2025: 416]

„Płuca“ są historią pokoleniową, o rodzinie, jej tragicznych losach, trudnych wyborach, smutkach, problemach i zagubieniu w świecie i samym sobie.

Spotkacie tutaj mnóstwo bohaterów, każdy z nich będzie miał coś do przekazania. Każdy z nich będzie owinięty rodzinną historią, od której nie da się uciec. Od włoskich przodków, po Islandię i Kanadę. Znajdziemy w niej także wątek polskich imigrantów ekonomicznych.

Jak określić jednym słowem tę historię? Nie da się. Bo ona momentami boli, zaskakuje, trochę szokuje, ale w tym wszystkim jakoś dziwnie nie dziwi.

Literatura skandynawska to moje odkrycie, bo dzięki niej mogę odetchnąć. Zatrzymać się. Nie sądziłam, że tak ją polubię. Bo tutaj trzeba patrzeć głębiej. Chociaż… może wcale nie trzeba?

Historia zagmatwana, bo przywołująca mnóstwo bohaterów z tej rodzinnej sagi, a jednocześnie tak prawdziwie ludzka z jej wszelkimi słabościami i pragnieniami.