Pocieszki

A ja jednak się nieco rozczarowałam płytkością niektórych opowiadań. Takie prościutkie, niby refleksja, a jednak o takich maleńkich sprawach. Wcześniejsze pozycje autorki - lepsze.

"Pocieszki" autentycznie pocieszają. Te krótkie teksty z pogranicza felietonu i beletrystyki sprawiają, że pozytywniej patrzymy na świat oraz innych ludzi. Najnowsza książka Katarzyny Grocholi wzrusza, rozczula, skłania do refleksji i bawi do łez. Czytając ją otulamy się pozytywną energią. Myślę, że to idealna lektura na długie, jesienne i bardzo nostalgiczne wieczory. Z nią zdecydowanie łatwiej jest przetrwać listopad. Polecam serdecznie. Dla mnie lektura tej książki to było fantastyczne spa dla duszy. Jeśli ktoś zakochał się kiedyś w "Nigdy w życiu", zakocha się również w "Pocieszkach" :-) Podobny sposób patrzenia na świat i podobne poczcie humoru sprawiają, że do tej książki chce się wracać. Opisane w niej historie przedstawiają różne osoby i różne sytuacje, jednak wszystkie w dyskretny sposób przypominają nam, co jest w życiu najważniejsze. Każda z osobna i wszystkie naraz skłaniają nas do refleksji i sprawiają, że na moment potrafimy się zatrzymać, podumać i dostrzec, że mimo przeciwności losu świat jest jednak piękny, a ludzie dobrzy. "Na słońce i na deszcz. Na radość i na smutek. Na co dzień. Na co tydzień. Do czytania w kółko. Po cichu i na głos. Przyjaciołom i nieznajomym. Dowcipne, mądre, przynoszące otuchę - po prostu pocieszki." :-)

HISTORIE PRAWDZIWE

Historie prawdziwe, ludzie naprawdę napotkani. Wymienieni z imienia czy skrywani pod pseudonimem, bogaci i biedni, smutni i szczęśliwi, ci, którzy potrafią z życiowych doświadczeń wyciągnąć jakieś wnioski. Opowieści ociekające radością, ale i bólem, przynoszące uśmiech i niejedną refleksję. Za każdym razem zgrabnie zakończone kilkoma słowami podsumowania, jakąś ideą, która stanowi dowód na to, że z każdej sytuacji da się wyciągnąć jakieś wnioski.

LEKKO, ALE Z REFLEKSJĄ

Tym razem Katarzyna Grochola nie buduje wymyślnej akcji. Nie tworzy konkretnych bohaterów, a otwiera bramy do własnego umysłu, do zdarzeń przeżytych przez nią samą czy otaczających ją ludzi. O aspektach ważnych i o niczym, z szerokim zakresem zagadnień, które nie są rozwlekane. Każdej pocieszce autorka przeznacza kilka stron, nie więcej. Do przeczytania w dowolnej kolejności, w dowolnym czasie – w zależności od potrzeby ducha i poziomu zainteresowania. Nie radzę nastawiać się na bardzo głębokie, pouczające opowieści, bo nie taki jest zamysł powstania tej książki.

„Bo my najbardziej lubimy się łączyć przeciw. Nigdy – za. Po pijaku tylko nam wszystko jedno…”

OD CZASU DO CZASU

Przyjaźń, choroba, brak weny, ludzka życzliwość czy świerszcze pomylone z …. zepsutym piecem. Da się? Da. Przecież także Grocholi mogą przydarzyć się zabawne wpadki. Mówiąc szczerze, zdecydowanie wolę dłuższe powieści aniżeli felietony czy historyjki i nie dotyczy to twórczości wyłącznie tej autorki, ale moich ogólnych preferencji. „Pocieszki” faktycznie cieszą, w szczególności kiedy sięga się po nie od czasu do czasu, oczekując chwilowego relaksu – bo na wciągnięcie się w lekturę przy okazji takiej literackiej formy raczej nie ma co liczyć. Nie zachęcam jakoś szczególnie, ale też nie odradzam. Książka ma swoje zalety, ale ja wciąż mam nadzieję, że przeczytam jeszcze kiedyś taką powieść Katarzyny Grocholi, jak za starych, dobrych lat.

https://ktoczytaksiazki-zyjepodwojnie.blogspot.com/2018/10/pocieszki-katarzyna-grochola-zbior.html#more

„Pocieszki” Katarzyny Grocholi to krótkie teksty, łączące cechy felietonu i literatury pięknej. Naprawdę poprawiają humor i nastawienie do świata, o czym miałam okazję przekonać się na własnej skórze. Dlatego polecam z czystym sumieniem.

Twórczość pani Grocholi towarzyszy mi od wielu lat, od jej pierwszej powieści. Często sięgałam po jej prozę i publicystykę, chociaż nie ukrywam, że nie zawsze byłam usatysfakcjonowana.

Uwielbiam jednak poczucie humoru tej autorki, jej pozytywny stosunek do świata i ludzi, optymizm, który wcale nie jest niepoprawny.

„Pocieszki” są zbiorem krótkich utworów, jak zapewnia autorka, zainspirowanych autentycznymi wydarzeniami, a nawet będącymi w całości prawdziwymi relacjami.

O czym tym razem pisze Katarzyna Grochola? Można powiedzieć, że o tym, co zawsze – o życiu, miłości, przyjaźni (zwłaszcza tej babskiej), o rozczarowaniach, ale i nadziejach, o życiowych dramatach i sposobach radzenia sobie z przeciwnościami losu, o ludzkiej dobroci, która wcale nie musi być utożsamiana z naiwnością, o pięknie i brzydocie...

Oj, można by wymieniać i wymieniać!

W tych różnorodnych historiach pojawiają się różne postacie. To ludzie młodzi i doświadczeni, a nawet starzy, zdrowi i chorzy, a także ci, których już nie ma wśród nas, bo na przykład przegrali walkę z rakiem, jak przyjaciółka autorki. To kobiety i mężczyźni, dziewczyny i chłopcy, matki, ojcowie, córki, synowie, małżonkowie, kochankowie...

W tej niesamowitej galerii każdy znajdzie coś dla siebie.

Co łączy tak różne tematycznie teksty? Na pewno umiejętność szukania w życiu jasnych stron. Niezwykłe jest to, że ten optymizm się udziela czytelnikowi. Wiem, bo przetestowałam na własnej skórze:).

Katarzyna Grochola pisze prosto, ale z literackim zacięciem, świetnie posługuje się poczuciem humoru, czasem nawet sięga po groteskę (jak w przypadku kobiety noszącej przy sobie żelazko, a wszystko to po to, by mieć pewność, że nie zostało włączone w domu).

Opowieści z tego cyklu można czytać po kolei i wyrywkowo. Do wielu chce się wracać i robi się to zaraz po odłożeniu książki na półkę. I to chyba najlepsza rekomendacja. BEATA IGIELSKA